Tutuli sa Tenga ni Tabachoi Para sa mga nakakaintindi ng Tagalog. Blog ko para sa mga pinapakinggan ko. Kung ayaw mo ng opinyon ko, e di ayaw mo.

5. Ang Huling El Bimbo

Etong performance na to ang aking CLOSURE. A farewell to Francism via a Kaleidoscope World intro, a farewell to "the Eraserheads" via burning of the Sticker Happy piano, and a farewell to the fans via a "GROUP HUG" and a BOW.

4. The Ely Buendia Life Support System

They managed to keep Ely "alive" during the concert by having Marcus sing "Huwag Mo Nang Itanong", Raimund on "Slo Mo", "Alkohol", and "Insomya". Tapos andun yung relaxed acoustic set where everyone was sitting on a sofa (except Raims and Jazz)

3. The tribute to Francis Magalona

I think 100,000 people shouting "FRANCIS! FRANCIS!" was more than enough to let Francism hear our cheers in heaven. Wow was that a Clapton song? Hehehe

2. The after after party at Saguijo where I was personally introduced to Raimund, Marcus, and Buddy

Thanks to Karin for the celebrity overload!

I was first introduced to Buddy. Karin: "Hi Buddy, I want you to meet my friend. He's the one who bought Jal's bass." Tanong ni Buddy, "Anong bass?" Sabi ko "yung Ibanez na black." Reply ni Buddy, "oh that's a good bass guitar." May mga itatanong pa sana ako na missing notes sa chorus bassline ng Ligaya pero di ko na nakayanan dahil sa pagiging starstruck. Nasabi ko na lang, "Inaaral ko ngayon yung Ligaya."

Then kay Marcus naman. Eto ha, naalala ni Marcus yung pangalan ko! Sabi ni Karin, "Hi Marcus, I want you to meet my friend Niel," sabi ni Makoy "Eh nag-meet na kami nito. Nielsen Oliva tama?" O. M. F. G.

Lastly kay Raims. Sabi ni Karin, "Raims, I want you to meet the #1 Eheads fan, Niel." Sabi ni Raimund, "no, the number one Eheads fan is that person who had a tattoo of all Cutterpillow icons on his right leg." Taena fanboy ako pero di ko na yata kaya yung ganung level.

1. Ely loves me.

Nung kinanta ni Ely yung "Kailan" with Jazz on piano, at the end of the song, yung part na "nanginginig sa seldaaaaaang...." tahimik lahat. Sumigaw ako ng "I LOVE YOU ELY!!!"

And then all of a sudden, sumagot si Ely ng "I love you too pare!" before kantahin yung "maginaaaaaaw"

Nasa CD and DVD yon. You won't miss it!

Galing sa Multiply ni Markus:

Naalala ko nung nasa Singapore ako, ang main event ng New Year's Countdown nila eh hindi Singapore band:

They had to invite Rivermaya.

That really made me PROUD to be a Filipino. I am not proud of being a citizen of one of the most populated, most polluted, AND MOST CORRUPT countries in the world. It took a Filipino band in a foreign country to forget everything.

And now this.

The first ever Junksounds Awards highlights some of the best artists, bands and music to come out of the South East Asian region in the year 2008. At eto ang mga nanalo:

BEST GROUP: URBANDUB



BEST LIVE ACT: FASPITCH



BEST GUITAR BAND: TYPECAST



BEST ELECTRONIC/FUSION ACT: DRIP



BEST ARTIST: SWISSY



BEST BREAKTHROUGH ACT: NYCTINASTY



MOST PROMISING: D-COY



ALBUM OF THE YEAR: "ENDINGS OF A NEW KIND" - TAKEN BY CARS



MOST POPULAR: CHICOSCI



FOR DREAMY SUNDAYS: RIVERMAYA


Got this from Drip's Site.

Click here to go to the JunkSounds page

Can you help me find the diehard Eraserheads fan in this picture? Look closely.

Have you seen him? No? Where could he be?

Nung sinalang ko yung CD, bumalik ang alaala ng gabi ng August 30, 2008. Napapikit pa ako sa unang track at naimagine yung fireworks sa ending ng Alapaap.

Nalunod ako sa saya, sa kantahan, at sa sigawan nung gabing ito kaya nung pinakinggan ko tong live album na to, napansin ko na kakaibang Eraserheads na yung tumugtog nung gabing yon. Hindi ganito ka-pulido ang live performances nila noong unang panahon.

Ang galing! Hindi nagbago ang pang-iisnab at ang "enthusiasm" ni Ely, pati ang olats at napapaos nyang boses na mahal na mahal ng lahat ng mga fans nila. Ang mapapansin mo rito ay ang kakaibang husay nina Marcus, Raimund, at Buddy. Dati sobrang sabog sila pag live performance, pero dito iba na talaga.

Eto aamin ako. Si Jazz ang nawawalang 5th Eraserhead. Hindi mo sya maituturing na palabok or extra sa concert na to. Pansinin mong mabuti, yung boses nya at yung mga dagdag na instrumento ang naging glue ng concert na ito.

Buy or download? Hmmmm...

Dalawang kopya nga binili ko e. Ganyan ma-inlab-lab-lab-lab!

Binili ko tong album na to hoping to get new songs for my lullaby playlist. Sa mga hindi nakakaalam, yung "Hanggang Kailan" ng Orange and Lemons ang ultimate pampatulog ng anak ko. Mula pa noong pagkapanganak nya hanggang ngayon (2 years and 9 months after), kapag pinapatugtog ko na yung kantang yon alam na nyang sleeping time na. Hindi nawawala ang Orange and Lemons sa playlist ko, lalo na yung "Love in the Land of Rubbershoes and Dirty Ice Cream" album. That album was, in Gorgoro's words, splendid.

So yung cover ng Kenyo CD e yung Orange and Lemons minus Clem, with Mcoy Fundales raising a hitchhiker's thumb. I trust ONL. So I bought that album on that trust, expecting renditions that could exceed the originals. Sa track list pa lang, nakakatakot na yung tracks 5, 6, and 7. "Love Me," "Reality," tsaka "Your Eyes".

Add to that a "disclaimer":

"Though there were hundreds of songs to choose from, we went with the ones that always stuck in our heads. These are the songs that we find ourselves humming along to when the last song syndrome attacks without warning."

Ok. So I'm assuming that these were THE songs that inspired some of Orange and Lemons hits.

Pinakinggan ko na yung CD sa bahay, at ang unang reaction ko ay "what the f*** is this shit?" Ok, natuwa ako dun sa "Sana" kasi masarap talaga sya kantahin. Akala ko pa naman, bibigyan nila ng kakaibang twist yung mga 80s hits. Wala. Makinig ka na lang sa album ni Christian Batista kung gusto mo ng matitinong karaoke rendition. Yes, you read it right. Karaoke.

"Radiosurfing" isn't really "radio surfing". It is more like "FivePesoKaraokeCrap".

Lessons learned:
1) PAKINGGAN MUNA ANG CD BAGO BILHIN.
2) Si Clem ang Orange and Lemons
3) Never trust hitchhikers

Rating out of 5 stars? Ika nga ni Master Shifu sa Kung Fu Panda, "There is now a level zero."

Before that "Always Be My Baby" phenomenon, some bands already did pretty odd covers of Billboard hits.

Gamitin natin tong analogy na to: Sugarfree ang matipuno at mala-Richard Gomez na tatay, Manila Symphony Orchestra ang mala-Lucy Torres na mestizang nanay. Mahilig silang dalawa, kaya nagkaroon ng 19 children. At kailangan nilang lahat magkasya sa isang bahay.

Hindi mo mae-expect na lahat ng 19 children na yon eh mga gwapo at magaganda. May mga kantang magsa-stand out, na sa unang dinig mo pa lang, alam mo nang yun na yung paboritong kanta mo. May mga ugly duckling, na sa unang dinig, di mo mapapansin, pero eventually, mao-overtake na nya ang mga favorite songs mo sa album as Most Played. At baka meron ding tanggalin mo na sa playlist mo at balikan mo na lang sometime in the future.

Mula nung binigay sa kin yung CD hanggang sa pagsulat nito, nasa 5 times na yung play count for each song. So far, anong masasabi ko?

What worked:

May mga kantang pansin mo yung effort para talbugan or higitan ang original version. Yung band, nag-stick sa original lyrics, tono, at tempo, tapos na-showcase yung effect ng orchestra sa mga kanta nila. Na-amplify ng strings yung emotion ng masyado nang emotional na mga kanta nila, kaya natulala na ako sa mga version dito ng "Kwarto", "Wag Ka Nang Umiyak", at "Makita Kang Muli".

May mga kantang up-tempo naman na magaling yung halo ng tunog ng dalawang magkaibang mundo. Sa "Hari Ng Sablay", "Telepono", tsaka "Kailan Pa Ba", alam mong kumapal yung tunog ng kanta at nadagdagan pa ng character. Napakahusay ng "Burnout".

Mapapa-click ka sa "Controls -> Repeat One" ng iTunes dahil sa Ebe and Jal live duet sa "Batang-bata Ka Pa". Yung level ng blending ng mga boses nila dito, bihirang makukuha sa live performances ng kahit sino sa mga top bands ngayon. Huling narinig ko na ganito ka-effective sa blending eh si Bamboo at si Rico Blanco nung Rivermaya pa sila.

Pero yung nagpabilib sa kin talaga sa album na ito eh yung "Mariposa". Orgasmic tong version dito. Yung halos acapella performance ni Ebe tapos bibiglain ka ng fusion ng Sugarfree at Manila Symphony Orchestra. Parang effect ng "Bohemian Rhapsody" ng Queen.

What didn't work:

I know it's Ebe's style to establish good rapport with the audience, pero in this album, mapapansin na nasosobrahan minsan si Ebe sa pag-solicit ng crowd reaction to the point na nawala yung essence ng kanta and nasayang yung presence ng orchestra.

Case in point, yung "Dear Kuya". I love this song, pero dun sa performance nila, nagpa-cute si Ebe sa crowd:

Dear Kuya, kamusta ka na dyan? Anong balita?
Is it cold ba dyan? Dito it's init
Ngunit kung bumagyo, para bang lahat ng tubig sa mundo
Nasa party ng Sugarfree babyyyyyyyyy

Ayun. Cool siguro sya nung mismong concert, pero considering na nirerecord to at maririnig pa rin 5,000,000 years from now, I wouldn't think cool pa rin sya sa pandinig by that time.

Sayang din yung sa "Tulog Na," kasi sobrang astig nung guitar solo and perfect na sana yung transition to the strings section, nagkaroon lang ng unnecessary remarks si Ebe para lang pumalakpak and tumawa yung crowd. Sayang naman yung emotional buildup.

Ano ba, bibilhin ko ba to o magda-download na lang ako ng pirated?

1) Dalawang CD,
2) Lahat ng magagandang kanta ng Sugarfree (wala lang yung Los Banos hehe),
3) Kasama ang Manila Symphony Orchestra

Para sa mga newbies, this is definitely a great introduction to Sugarfree's music. Sa mga Sugarfree fans, wala kang kwentang tao kung wala kang original CD nito. Sa mga casual listeners, pag meron ka ng CD na to sa collection mo, parang sinasabi mo na "I dig Filipino rock AND classical music at the same time. That's what you call taste, chong dude pare."

Parang 1994 ulit (tingin nyo bakit "Circus" yung title ng 2nd album nila?) Saturated na ang internet ng mga blog posts tungkol sa monumental event na to. Kung tatae ako ngayon, malamang pati tae ko may images ni Ely, Raimund, Marcus, and Buddy.

August 30, 2008. The Fort open field. Nagkahalo-halo sa isang lugar ang mga die-hard fans, bagong fans, chain smokers, non-smokers, mga critics, mga rockstars, mga posers, mga click whores, cam whores, attention whores. Parang 2nd coming ni Jesus, pero may surrounding media hype.

Mainit, nakakangawit, malagkit, maalikabok. Yan ang feeling bago lumabas yung countdown sa big screen. Nung last minute na, nawala ang ngawit, nakalimutan ang alikabok at lagkit ng mga katabi. Pero lalong umiinit!

Hindi na ako nag-record ng videos ng event, ayaw ko na kasing mangawit ako at pigilin yung sarili kong sumayaw at kumanta. Lahat kasi ng Eraserheads concert na pinuntahan ko, wala akong ibang ginawa kundi magpa-paos sa pagsigaw at magpangawit sa kakatalon. Eto lang ang nakunan ko. Yung instrumental sa Harana.


Parang walang nagbago. Andun pa rin yung sablay sa tempo, sa tono, sa gitara, sa drums. Eraserheads pa rin.

Eto yung set list:

Alapaap
Ligaya
Sembreak
Hey Jay
Harana
Fruitcake
Toyang
Kama Supra
Kailan
Wag Kang Matakot
Kaliwete
With A Smile
Shake Yer Head
Huwag Mo Nang Itanong
Lightyears

Naamoy ko ang mga kapwa die-hards nung kinanta nila yung "Lightyears". Makikita mo sa paligid na may mga nagtatakang mukha at nagtatanong kung anong kanta yun, pero may mga makikita kang mga nagtatatalon sa tuwa. Bihira kasi nila kantahin yung Lightyears kahit nung Eraserheads pa sila. Hindi nila yon ni-release as single, pero it's considered by most fans as the best song they've ever made.

After ng Lightyears, tumigil muna sila at lumabas yung 20 minute countdown. Pero wala nang bumalik after 20 minutes. Eto ang nangyari



Tinawagan ko ang aking fairy godsister after ng concert. Sabi nya, "papunta kami sa Saguijo, wanna join?"

"Ano meron sa Saguijo?"

Eto (post ni Mark Escueta sa YouTube)

Tinuloy ni Raimund, Buddy, at Marcus yung mga natitirang kanta sa set list nila with Ebe, Aia, and Kris on vocals.

Anong masasabi ko sa concert? I would have to quote my ex-gay lover Aids Arcega

"Most important concert of the year (although Rick Astley is a strong contender XD).. weird ng feeling ko kagabi. Hindi na sila yung eheads na kilala ko. May sari-sarili na talaga silang niche. Di tulad ng dati. Parang .... JUSTICE LEAGUE!"

"Di parang The Dawn na pag "The Dawn"..."The Dawn" sila. Ito, hindi na Eraserheads. Ely, Raims, Markus, and Buddy na."

"Hindi ko alam kung dapat ituloy nila yung sinabi ni Raims na may encore pa. May poetry sa unfinished business eh."

"Baka dapat ganun talaga sila"

Akala ko yung Huling El Bimbo featuring Ely Buendia na yung susulit ng pera ko dito. Nagkamali ako.

Jett Pangan.

Noel Cabangon.

Sampaguita.

Wally Gonzalez.

Sila ang ilan sa mga Pinoy musicians na pangalan pa lang, complete paragraph na. At lahat sila may bagong rendition ng mga classic hits ng mga kinabilangan nilang banda. With an orchestra.

Ngayon lang ako naka-experience ng isang Pinoy album na naka-replicate ng tama ng ganja. Maraming moments sa buong album na mapapapikit ka, tatagilid ang ulo, at mapapangiti habang nararamdaman mong inaangat ka pataas ng isang unknown force. Lalo na habang pinapakinggan ko yung Himig Natin. Napapakagat pa ako sa labi ko habang sumasabay ang ulo ko sa tunog ng gitara.

Para sa kin, isa rin itong IN YOUR PACKING PEYS na sampal sa mga Pinoy artists kuno na walang ibang ginawa kundi mag-revive ng kanta ng mga foreigner. O ano? Ha? Ha? Magiging imortal ka ba sa revival? Ha? Ha? Dyan ka na lang sa Sunday noontime show mo! Mag-acoustic ka na lang sa ilalim ng overpass! Mag-bossa ka dun sa mga tambayan ng mga expat na naghahanap ng exotic Pinay beauties!

Best with Sagada Organic Coffee and Red Rice Suman at Tiendesitas. Amazing.

Notice sa mga balak magdownload lang nito at hindi bibili ng original CD:
285 pesos yung CD, may 11 tracks, approximately 26 pesos per track. Lahat ng kanta, parang worth 10 million pesos. Mahiya naman kayo sa balat nyo at bumili ng original CD kasi pag maganda sales nito, masusundan pa!

Nag-focus ang album na ito sa 1970s-1995. Wala pa silang 1996 to present. Isipin nyo marami pang pwedeng ma-"convert" sa classical: Hanggang Kailan feat McCoy Fundales, Hudas feat Bamboo Manalac, Kwarto feat Ebe Dancel, etc etc etc.

KAYA BUMILI KAYO HA!

Panoorin ang buong Ely Buendia concert sa Sydney Australia. First time singing all-Eraserheads material since 2002. *cross fingers* practice na rin para sa one-night-only concert *cross fingers*

Salamat kay YouTube user StayDefiant

Alapaap

Balikbayan Box

Poorman's Grave

Pare Ko

Walang Nagbago

Waiting For The Bus

Huwag Mo Nang Itanong

Trip To Jerusalem

Trip To Jerusalem Reprise

Back2Me

Slo Mo

Kama Supra

Maling Akala

Superproxy

Magasin

Overdrive

Huling El Bimbo

With A Smile

Tinitingnan ko yung mga comments tungkol sa previous blog entry ko tungkol sa mga "clues" ng padating na Eraserheads reunion. May anonymous comment doon na nagdagdag ng misteryo at anticipation sa pagbabalik ng greatest Pinoy band ever:

Sabi nya:

Anonymous said...

i was told to come over here to read about the clues you put together. didn't know about the synchronicity of these events but i'm happy that everyone still remembers the 'heads fondly...enough to ask for a reunion. does one-night-only count as a reunion? i ask because that's what's about to happen... :)

10:56 PM

What do you think?

Eto yung link:
http://tabachoi.blogspot.com/2008/07/eraserheads-reunion-conspiracy-theory.html

Eto yung screenshot:

May mga clues over the weekend! Magre-reunion na nga ba ang Eraserheads? Should I start saving money to buy VIP passes for the reunion concert? Tina-type ko pa lang to nagkaka-goosebumps na ako!
Clue #1. Ang Paglabas ni Raimund, Marcus, at Buddy sa Jessica Soho nung June 28, 2008 episode

"And not only Jessica revisits UP. The band Eraserheads who composed songs during their stay in UP, returns to the campus. They goes back to Kalayaan Residence Hall where they all met, bonded and honed their talent." (click here for episode link)

Nagulat ako kasi pinanood ko tong episode dahil UP Centennial. Hindi ko ine-expect na makikita ko yung tatlo na nagrereminisce at pinapakita pa kung paano nila akyatin yung isang chicken wire fence sa Diliman. Kulang pa rin sila. Akala ko wala na talagang pakialam si Ely sa Eraserheads until...

Clue #2: Ang June 27, 2008 Sydney gig ni Ely Buendia not as Pupil but "Ely Buendia".

Ano ang mga kanta?

Pare Ko


Maling Akala:


Alapaap


Magasin/Overdrive


Waiting For The Bus:


Wag Mo Nang Itanong


Superproxy


Huling El Bimbo

Naiinis na ako sa sobrang dami ng umaasang magrereunion ulit ang Eraserheads. Sa sobrang inis ko, naupo ako sa isang tabi, kinuha ko ang "Wildlife" album ng Pupil, yung "S Marks The Spot Album" ng Sandwich, tsaka yung "Behold, Rejoice, Surfernando is Hear Nah" ng Markus Highway. Tiningnan kong mabuti ang mga tracks, tumingala sa kisame, tingin ulit sa tracks, tingala sa kisame, hanggang makaisip ako ng 16-track playlist entitled "The Eraserheads Reunion Album".

Kids, you can do this at home!

Step 1. Bumili ng original copy ng "Wildlife"
Step 2. Bumili ng original copy ng "S Marks The Spot"
Step 3. Bumili ng original copy ng "Behold, Rejoice, Surfernando is Hear Nah"
Step 4. Ilagay sa mp3 player ang lahat ng tracks. Pangalanan nyo yung playlist ng "2008 Eraserheads"
Step 5. Depende sa pagkakakilala nyo sa pag-ayos ng kanta ng Eraserheads, pumili ka ng 16 tracks na tingin mo pwedeng ilagay sa 2008 Eraserheads album
Step 6. Ilagay ang 16 tracks sa hiwalay na playlist. Pangalanan itong "The Eraserheads Reunion Album!"
Step 7. Ayusin ang tracks ayon sa tingin nyong pagkakasunud-sunod kung Eraserheads ang didiskarte. Iwasang mag-dikit-dikit ang mga tracks ng Pupil, Sandwich, at Markus Highway. Spread them evenly.

Voila! Eraserheads Reunion Album! Di na kayo magrereklamo sa mga forum at magrereply sa mga blog entries na Eraserheads ang best band at dapat silang mag-sama-sama ulit kahit one night only para sa fans. Get real. It ain't happenin. For now.

Eto yung tracklist sa kin:

Track	Name	Artist	Album
1	Disco-Nnection Notice	Pupil	Wildlife
2	Rambol	Sandwich	S Marks The Spot
3	Batch 88	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
4	Line Drawings	Sandwich	S Marks The Spot
5	Waw Kalabaw	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
6	Teacher's Pet	Pupil	Wildlife
7	Dubi	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
8	Here I Go Again	Pupil	Wildlife
9	Selos	Sandwich	S Marks The Spot
10	Sala	Pupil	Wildlife
11	Two Lovers	Sandwich	S Marks The Spot
12	Animal Lover	Pupil	Wildlife
13	Drivethru	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
14	Manila	Sandwich	S Marks The Spot
15	Weekend Warrior Blues	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
16	Sa Tollgate	Eraserheads	Anthology Disc Two

MONDAY - LOVERAGE 2: OUTLOUD! (Adelfe Enu Crea Sorority and Pan Xenia Fraternity)

Bamboo
Parokya ni Edgar
Kamikazee
6Cyclemind
MYMP
UPdharmadown
Itchyworms
Kitchie Nadal
Imago
Chicosci
Stonefree
Moonstar88
Silent Sanctuary
Mayonnaise
Soapdish
Shamrock
Gloc 9
Cookie Chua
Queso
Treadstone
Blue Ketchup
Protein Shake
Ciudad
Fuse
Paraluman
Manibela
Chubibo
Tha-R
Zelle

TUESDAY - RAKESTRA 2008: LOST IN OBLIVION (Beta Epsilon Fraternity)

Sandwich
Urbandub w/ Manila Philharmonic Orchestra
Parokya ni Edgar
Kamikazee
6Cycle Mind
Sugarfree
Itchyworms
Moonstar88
Chicosci
Silent Sanctuary
Callalily
Hale
Imago
Mojofly
Rocksteddy
Mayonnaise
The Dawn
Slapshock
Radioactive Sago Project
Kiko Machine
Pedicab
Hilera
Pinup Girls
Ciudad
Chilitees
Taken by Cars
Cambio
Manibela
Zelle
Boy Elroy
Oi Wag D2
Bembol Rockers
The Dorques
Angulo
Too Late The Hero
Duster
Aizo
Bagetsafonik
The Ronnies
Concrete Sam
El Mercurio
Peryodiko

WEDNESDAY - ROCK-LOVE-AN: SANDAAN: KAMI N'APO ULIT (Alpha Phi Omega Fraternity)

Sugarfree
Spongecola
Typecast
Callalily
Silent Sanctuary
Urbandub
Barbie Almalbis
Imago
6cyclemind
Itchyworms
Hale
Greyhoundz
Proteinshake
Pedicab
Kjwan
Soapdish
Stonefree
Mayonnaise
Fuse
Mojofly
RockSteddy
ChicoSci
Check
Melanie
Hilera
VinceNoir
Paraluman
Manibela
Ciudad
Blue Ketchup

THURSDAY - (Sigma Beta Sorority)

FRIDAY - (University Student Council)

SATURDAY - EUFAIRIA: 100 YEARS AT THE
EDGE OF SANITY
(Delta Pi Omicron Sorority)

Urbandub
The Dawn
Pupil
Slapshock
Kjwan
Queso
Greyhoundz
Chicosci
Kiko Machine
Stonefree
Acel
Sugarfree
Moonstar 88
Mojofly
Paramita
Hilera
Cambio
Chubibo
Giniling Festival
Datu's Tribe
The Wuds
The Jerks
Radioactive Sago Project
Aizo
Cathexis
Sunflower Day Camp
Threadstone
Fuse
Ursaminor
Nickty Nasty
Kampai

8:45 p.m. GMT: The opening sets are over, the gear is being changed and the roadies are soundchecking. We are minutes away and the atmosphere can only be described as electric.

9:02 p.m. GMT: Good Times Bad Times - The first song from their first album — could there be a more perfect opener? Even better: They nailed it. Everybody looks good, too. They’re all wearing black. Page is playing a classic sunburst Les Paul.

9:05 GMT: Ramble On - Plant seems to be singing a little lower on this one. Otherwise, it’s another killer.

9:11 GMT: Black Dog - They’re already bringing out the big guns. And they’re hitting the mark. Bonham is doing a fine job of filling in for his dad. And Page just delivered another searing solo. Naturally, the crowd is singing along with the “Ah, ah, ah, ah, ahhhhhhhhh” refrain.

9:17 GMT: In My Time of Dying - Page has switched to a hollow-body electric and pulled out the slide for this epic workout from Physical Graffiti.

9:30 GMT: For Your Life - Before the concert, Page said the band has rehearsed this buried treasure from Presence, which they never performed live before last night.

9:37 GMT: Trampled Under Foot - Jones has put down his bass and moved to the keyboard for this funky number.

9:43 GMT: Nobody’s Fault But Mine - Another slow-burning epic, this time from Presence. Plant says this one came from the Staples Singers and the Blind Boys of Alabama. More importantly, he played a pretty wicked harmonica solo.

9:51 GMT: No Quarter- Jones’ trademark keyboard spotlight lasts 10 minutes — which is about half the length of the epic versions the band used to play back in the day. Come to think of it, at eight songs an hour, they’re playing about 50% more material than they used to. Good value for that £125!

10:01 GMT: Since I’ve Been Loving You - Apparently, they’re sticking with the slower groove for a while. No complaints here — though we are gonna be ready to hear another rocker pretty soon.

10:09 GMT: Dazed and Confused - “I don’t know how many songs we recorded together,” says Plant, explaining that when they put together their set list, there were some songs that “had to be” included. “This is one of them.” Damn right.

10:13 GMT: The bow is out! Page launches into his solo in the middle of a laser pyramid —exactly as he did on the band’s ’77 tour.

10:21 GMT: Stairway to Heaven- It’s Stairway. What more is there to say? Except that they pulled it off like champs. “Hey Ahmet,” says Plant at the end. “We did it.” Indeed they did.

10:30 GMT: The Song Remains the Same - Page has pulled out the double-neck SG. This one seems a little slower than the studio version. But hey, they have been on for 90 minutes. And they are senior citizens.

10:37 GMT: Misty Mountain Hop - Again, the energy on this one seems to be flagging just a bit. Plant even sounds a little winded. Maybe they should have kept it to 90 minutes.

10:42 GMT: Kashmir - That thing we said about keeping it to 90 minutes? Never mind. They redeem themselves with this slowly thundering version. “There are people here from 50 countries,” Plant says. “This is the 51st country.” Jones is on keyboards, but Page does a pretty fair job of bringing the guitar army to life.

10:55 GMT: Whole Lotta Love (Encore) - This one is also a little slower than the studio version — but in this case, it only makes it sound heavier and more aggressive. Plant tops it off with one last scream that’s probably still echoing over the Thames.

11:05 GMT: Rock and Roll (2nd Encore) - They couldn’t have closed with anything else. And they couldn’t have played it any better than this. Like racers heading for the finish line, they saved one last burst of speed for the end of the race.

11:11 GMT: The final bow. Or is it?

http://jam.canoe.ca/Music/Artists/L/Led_Zeppelin/ConcertReviews/2007/12/10/4717249.html

Naghahanap ako ng online articles para sa Beyonce Live In Manila tapos unang lumabas sa Google yung post sa Tagpuan.com. Parang wala lang sana yung article e. Yung nagpatawa sa kin yung mga comments

Eto yung link sa article:
http://tagpuan.com/beyonce-live-in-manila-philippines/

At eto na yung mga panalong comments:

3rd runner up goes to "biG fAn!!!!!!! who wants to reserve something:

biG fAn!!!!!!!! Says:

October 26th, 2007 at 8:21 pm

O.M.G.!!!!!!!!!!!!i will call and reserved for the front sit!!!!!!!!!aaaaaaaaaaaaah!!!!!!!!oh my gosh!i can’t wait!!!!!!!!!!

2nd runner up goes to some person who goes by the pseudonym "adeth L."

adeth L. Says:

October 13th, 2007 at 8:17 pm

thanks i have hubby very understand he buy me a ticket to see my idolized singer….i never forget this moments….i want kisss her & hugg her..i dont know the enxt if i watch again her concert if i still alive thast why i want to kiss her & hug her.if she read this plsss give me a chance BEYONCE……………..ALL ur songs time to time i listen & buy here in phils..eventhought i dont eat.

1st runner up goes to two posts from someone named joysephine who's "so sick":

joysephine Says:

October 21st, 2007 at 4:09 pm

yepee im the big fans of beonce i gona but her ticket ang saya saya beonce

joysephine Says:

October 24th, 2007 at 11:36 pm

oh my god i cant believe i have ticket now yahooooooo im gona see my idol im so sick to you beyonce beyonce see u guys

FIRST PRIZE goes to the desperate and craving fan "carla":

carla Says:

October 31st, 2007 at 2:20 pm

PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPLLLLLLEEEEEEEEEEEEEEEEEEEAAAAAAAAAAAAASSSSSSSSSEEEEEEEEEEE HELP ME.. IM GONNA DIE!!!!!!!I WANT TO GO TO WOWOWEE AND BEG TO WILLY TO GAVE A A PIECE OF TICKET… IM REALLY CRYING AND CRAVING TO SEE ME BELOVED IDOL.. IM PREPARED TO SEE HER BUT I DONT HAVE A TICKET…HAVE MERCY PLEASE HELP ME PLEASE…..

http://onlmultiplies.multiply.com/journal/item/4/Orange_and_Lemons_Disbandment

Letter from the Management
Orange and Lemons Disbandment
as posted in the official ONL egroup

Orange and Lemons has disbanded. The band's parting of ways became official last September 29, 2007. The letter of disbandment was agreed upon and accepted by band manager Bong Baluyot of No Seat Affair! and the band Orange and Lemons.

Signed by Mcoy, Clem, JM and Ace, the letter of disbandment stated "We finally decided to disband due to individual and musical differences with each other. This decision is collectively made and approved by all of us and thus, seek pre-termination of artist contract."

The disbandment letter was accepted and approved by their record company - Universal Records- and they also released their official statement regarding this matter.

Orange and Lemons' has come to a sudden end just when the song "Fade" is being played in some radio stations. "Fade" is the final single from the album Moonlane Gardens to be released by Universal Records.

Orange and Lemons' latest and last album Moonlane Gardens is still available in all record stores nationwide.

Mcoy, Clem, JM and Ace now have their own career plans and are hoping for their friends' continued support.

To all the fans, friends and families of the band, we all thank you for all the support you have given us.

Fall Out Boy's set list on their Honda Civic Tour with +44, The Academy Is..., Cobra Starship and Paul Wall.

Thriller
Grand Theft Autumn
Sugar We're Going Down
Our Lawyer Made Us Change The Name...
Of All The Gin Joints
Hum Hallelujah
I'm Like A Lawyer With The Way...(Me & You)
Little Less 16 Candles...
Tell That Mick He Just Made My List...
I Slept With Someone In Fall Out Boy...
Beat It (Michael Jackson cover)
The Carpal Tunnel of Love
Golden
This Ain't A Scene, It's An Arms Race
---encore---
Thnks fr the Mmrs
The Take Over, The Break's Over
One & Only
Dance Dance
Saturday

Yah, I'm, like, soooo gonna blog this.

Chong, dude, pare, like I'm so gleaming with yabang right now. I'm soooo going to the F.O.B. concert! I got the upper box cos, you know, I'm like, UPPER CLASS. I can easily send shout outs to my peeps from Forbes and Bel-Air in the Patron and VIP rows.

I bought 7 tickets for myself chong pare just to make sure that I'm 3 seats away from the jologs in my row. It's so like annoying cos I think they're like, you know, gonna sing "This ain't asin.."

Na-convert na ako from 30-year old male to 12-year old screaming faggot nung nakita
ko ang tour sked ng Fall Out Boy:


Di pa ako naniwala until nakita ko sa News area nila

http://www.falloutboyrock.com/falloutboy/blog_detail.php?uf_item_id=1-103690

Manila show announced!

Fall Out Boy's southeast Asia tour will make a stop Quezon City, Philippines to play the Araneta Coliseum. Tickets go on sale July 18th for the show at "The Big Dome" on September 21.

Ok ok ok. This is an appeal to all Abu Sayyaf or MILF or any militant group planning to destabilize the country during this period. Alam ko anniversary ng Martial Law, pero please, dineprive nyo na kami ng Smashing Pumpkins, Oasis, Red Hot Chili Peppers dahil sa kabalastugan nyo. Pinalusot nyo naman si Christina Aguilera (baka kako fans kayo). Sana naman pagbigyan nyo rin ang Fall Out Boy. Hehe

(Me in screaming faggot mode)

Nagulat ako sa balita kanina sa TV Patrol. Press conference ng Orange and Lemons para sa Moonlane Gardens album nila. Tapos ang sabi ng nagrereport eh TATLO na lang daw sila. Inisip ko, isa sa magkapatid, either si JM the bassist o si Ace the drummer. Pero pag tiningnan mo yung nasa table, wala si Clem. Nag-flash sa utak ko ang message na "O shit. Wag si Clem."

Si Clem nga. Hindi nag-quit. TINANGGAL sa banda.

Hindi na daw nagpapakita sa mga gig, laging late sa appearances, or something to that effect. Yun ang reason kung bakit tinanggal nila si Clem, ang "McCartney" ng grupo (si Mcoy yung "Lennon", tingnan nyo yung pic sa baba)

Teka di pa natatapos dun. Dun sa report, after daw an hour or two ng press conference, dumating si Clem. Makikita mo yung video clip, si Clem may hawak na mobile phone at nagbi-BF (BF as in Bitch Fit). "HINDI NILA AKO PINAPAPASOK!" ang maririnig mong sinasabi nya. Kausap nya yung reporter, nagbi-BF pa rin. Hindi daw pwedeng gawin sa kanya yon. 50% ng material ng Orange and Lemons, intellectual property nya.

Legit ba ang gulong ito? O opening move ng isang elaborate publicity stunt para sa bago nilang album?


Ang hilig talaga ng mga Pinoy sa Beatles references. Eraserheads parang Beatles. Rivermaya parang Beatles. Itchyworms parang Beatles. Orange and Lemons parang Beatles. Sa taas yung promo pic para sa "Katulad Mong Walang Katulad". Sa baba yung album cover ng "Let It Be", ang huling album na ni-release ng Beatles bago sila tuluyang maghiwa-hiwalay ng landas. Hmmmm...

Hay, revival na naman.

Huling beses na nakakita ako ng 8-track cartridge nung grade 4 pa ako. Kasabay noon ang kasikatan ng APO Hiking Society at the Dawn. Ngayong 2007, pagkatapos i-revive ng iba't-ibang banda ang mga kanta ng APO, at i-remake ng The Dawn ang kanilang mga lumang kanta, may nag-revive na rin ng 8-track.

Hindi na yung 8-track magnetic tape technology ang tinutukoy ko dito. Yung bagong labas na 8-track CD galing sa Bamboo, ang "We Stand Alone Together". Walong kanta na puro revival ng Bamboo ng mga kanta ng Pinoy artists na Buklod, Anak Bayan, Tillie Moreno & Ray-an Fuentes, at mga foreign artists Traffic, Pearl Jam, Carole King, Paul Simon, Seal, at Sting.

Disappointing ang album kung nage-expect ka ng 12 original songs na comparable sa unang dalawa (As The Music Plays, Light Peace Love). Kung yun ang hinahanap mo, i-download mo na lang tong album para hindi ka magwala sa 250++ pesos na gagastusin mo. Kung gusto mong marinig ang makalaglag brief at panty na boses ni Bamboo, at ang technical expertise ng bawat isang member ng banda nila, sulit tong album na to. Kung band member ka naman (bass or lead guitar, or drums) at gusto mong tingnan kung kaya mo nang sabayan ang Bamboo, humingi ka na ng pera sa nanay o sa asawa mo (or sa mga 2007 senatoriables) at bumili agad nito.

Naroon pa rin ang raw sound ng Bamboo sa mga revival, at walang newsworthy progress sa tunog nila. And that's not a bad thing. Kung meron mang ipagyayabang ang bandang ito, ito yung distinction nila bilang isa sa mga bandang Pinoy na kayang i-replicate ang tunog ng album nila pag live.

Magandang pakinggan ang CD 1 pag nilagay mo to sa mp3 player mo at magbiyahe ka papuntang opisina o school. Yun e kung 30 minutes lang ang byahe mula bahay nyo hanggang sa pupuntahan mo. Patugtugin mo yung Probinsyana paglabas na paglabas mo ng bahay para ma-pump up ka. Kung makasakay ka na, i-loop mo yung tracks 2-7 para makatulog ka sa sinasakyan mo. Tapos pag bababa ka na, patugtugin mo yung Tatsulok para ma-remind ka kung gaano ka-baluktot ang lipunan natin. Ayan, pwede mo nang simulan ang araw mo.

Pag-uwi mo ng bahay, kung may gitara ka o drum set, isalang mo yung CD 2. Dito ka mangarap na kaya mong palitan si Ira, Nathan, o Vic. Tuwang-tuwa ako sa mga Minus Ira tracks kasi may mga available tabs sa internet at masayang pampalipas oras ang mag-feeling gitarista ng Bamboo. Patugtugin mo yung These Days [Minus Ira] tapos gawin mo tong intro na to. Maaaliw ka.

|----3-----------------
|----3-----------------
|-3h4------------------
|------2-3--3-3-3--4h5-
|----------------------
|----------------------

Ayun. Ang CD2 ang sumulit sa pera ko. Tandaan, hindi available ang CD2 sa mga pirata dahil wala silang pakialam sa mga freebies ng orig. Support Original Pinoy Music. Naks.

Kung ako ang tatanungin, based sa album na to, mase-sense mo na pagod na ang Bamboo. Sana naman hindi pa ito ang last album nila. Nakakatakot kasi kung literal mong iintindihin yung sinulat ni Bamboo sa acknowledgements na "we come to a(n) end".

Kung may nais pa silang iparating, sinasabi nila sa CD2 (pati na rin sa inlay card) na hindi lang si Bamboo Mañalac ang Bamboo. Pag inalis mo kahit isa sa kanila, hindi na sila Bamboo. Maiintindihan mo na walang katauhan ang mga kanta nila kung wala ang iyak ng gitara ni Ira Cruz. Wala silang kaluluwa kung wala ang lagatik ng baho ni Nathan Azarcon. Walang betlog ang Bamboo kung wala ang malupit na dagundong ng tambol ni Vic Mercado.

Nag-quote na rin lang ako sa inlay card, i-quote ko na rin si Bamboo bilang pagtatapos sa blog entry na ito:

"To the 3 that stand with me, my many thanks, cheers for a good 4 and half years.. but tomorrow's another day..and never we forget the law of the jungle because at the end of the day we stand alone together and no one can take that away from us.. F@%k em all..see you tomorrow jerk offs"

February 2007 na. Ibig sabihin, anim na buwan ko nang pinapakinggan ang Flipino ng Dongabay. So far, eto ang kaisa-isang album ng 2006 na pinapakinggan ko as a whole album, at hindi yung papili-pili ako ng kanta para patugtugin. Tama lang na bigyan ko sya ng review dahil, una, napakaganda ng album na ito, at pangalawa, for documentation purposes.

Marami na akong binasang mga blogs na nagre-review ng album na to, at tama sila na ibang Dong Abay na ang nagsasalita sa mga kanta rito. Wala na daw ang "angas" o "angst". Kung papakinggan mong mabuti, existentialist ang theme ng album, nags-stress sa individual existence, subjectivity, individual freedom, at choice. Malamang-lamang, wala na talaga ang angst. Kung nag-aangas pa rin si Dong Abay dahil galit sya sa sarili nya at nagrereklamo tungkol sa mga desisyon nya sa buhay, ilalagay ko sya sa ilalim ng genre na "emo", kasama ng mga bandang kumakanta tungkol sa paglalaslas at paglalasing sa sementeryo para maging cool.

Ito ang unang proyekto ni Dong Abay na ginamit nya ang pangalan nya (dongabay) bilang collective term sa kanyang banda. Selfish? Ego-centric? Don't judge a book if you are not a judge.

Sa unang kanta (Espasyo), ina-acknowledge nya ang role nya bilang entertainer ("sa paglapag ng sumbrero"), at sine-set na nya ang expectations ng listener ("aking kwento ay buhay ko at buhay mo"). Parang sinasabi nya na narito sya para mang-aliw, pero mas maganda kung makikinig ka sa mga sasabihin nya.

Sa Akrostik naman, sa pamamagitan ng paglalaro ng mga salita, ay nagpakilala sya ("yan o yan o yan ako ako ay sino ba"). Lumabas sa Akrostik ang "specialty" ni Dong Abay, ang "patter" style ng panulat. Estilong rapid-vocal at stream of consciousness. Inihayag ni Dong Abay sa kantang ito na siya ay indibidwal at hindi maaring ihambing sa ibang mga musikerong nauna o sumunod sa kanya.

Ayan. Medyo nakikilala mo na si Dong Abay sa unang dalawang kanta. Lalo mo pa syang makikilala sa mga susunod na kanta.

Ang kantang Aba-aba ay parang "act of contrition" ni Dong Abay. Dito ay inamin nya na ang kanyang kalagayan ay produkto ng pagmamatigas sa kanyang mga prinsipyo at paniniwala. Ang lyrics nya ay batay sa mga kasabihan ng mga matatanda, na parang nagpapakita ng remorse sa pagsaway sa mga payo sa kanya ("ako'y laging naglalakad ng napakatulin kaya ako'y matitinik ng napakalalim").

Pero sa Perpekto, parang kumabig si Dong. Kung sa naunang Aba-aba ay inaamin nyang naging pasaway sya, ang Perpekto ay ang kanyang paraan para sabihing lahat ng tao ay nagkakamali. 15 years ago, relate na relate ako sa "Next In Line" ng After Image dahil sumasalamin ito sa buhay ko noon, walang katiyakan, pero optimistic at idealistic. Ngayon, itong Perpekto ang tumutugma sa kalagayan ko (at malamang sa lahat ng ka-generation ko), burned out sa bwakananginang mundong ito,

Ang Mateo Singko, para sa akin, ang pinakamagandang kanta sa album. Tuwing lalabas ako ng bahay namin at makikita ko ang mga squatter sa kalye namin, ume-echo sa utak ko ang boses ni Dong na paulit-ulit na kumakanta ng "mahirap maging mahirap". Dito sa Mateo Singko, pati na sa Awit Ng Kambing at sa Solb ay ipinakita nya na ang mga pangit at karumal-dumal na bagay sa mundo ay may dahilan at bunga rin ng kawalan ng pag-asa.

Sa Bombardment sinasabi nya na you are what you choose. Nakakaaliw ang pag-limit nya sa dalawa ng choices. It's either La Salle o Ateneo, ABS-CBN o GMA7, original o pirated.

Bilang isang tagapakinig ng Yano at PAN, masasabi kong iba na ang lyrics ni Dong Abay sa dongabay kesa sa unang dalawang banda. Sa Yano, para siyang commentator sa AM radio na putak nang putak. Typical U.P. student na may impluwensya ng LFS. Sa PAN, nag-mature ang kanyang pagrereklamo sa lipunan dahil nahasa na nya ang paggamit ng talinhaga at paglalaro ng salita. Sa unang tatlong album nya ay umikot sa tema ng kabulukan ng lipunan at gobyerno. Sa dongabay naman ay nirespeto na ni Dong ang katotohanan na ang kalagayan ng bawat tao ay mula sa kanyang mga kapasiyahan.

Choice. Individual existence. Subjectivity. Nasagot ni Dong Abay ang "Naroon" na sinulat nya noong nasa Yano pa sya. Hindi mo na kailangang liparin sa ulap, sisirin ang dagat, o hukayin sa lupa para mahanap ang kalayaan. Kailangan mo lang tumingin sa salamin.

Sa Yano at sa PAN, madalas iparating ni Dong Abay na kahit saan ka tumingin, pangit ang mundo. Sa dongabay, lumilingon pa rin sya sa mundo at nakikita ang kapangitan. Pero dito rin sya unang tumingin sya sa sarili nya at nakitang maganda ang mundo.

(a.k.a Ang Mabuting Naidulot Sa Akin Ng Heart Attack Ni Ely Buendia)

Nagbago ang mundo ko nung January 7, 2007.

Inatake sa puso si Ely Buendia. Dalawang angioplasty ang kinailangan para linisin ang blockage sa mga arteries nya. Ilang araw din akong nag-aabang sa GMA, ABS-CBN, Inquirer.net, tsaka sa Circus list (Eraserheads Yahoo! group) para sa updates ng kalagayan niya.

Teka, sino ba si Ely Buendia?

Para sa milyun-milyong Pilipinong estudyanteng tumiwalag at nagpalaya sa sarili noong 1990's, sya ang frontman ng bandang Eraserheads, "The Beatles of the Philippines". Para naman sa imahinasyon ni Cristy Fermin, si Ely ay isang laos na musikerong niloko ng kanyang recording company at iniwan ng kanyang mga kabanda sa Pupil. Para siguro sa ex-Eraserheads members na Raimund, Buddy, and Marcus, sya ang kumag na kabandang nag-text na "graduate" na daw sya at di na muling nagpakita, kahit may mga kontrata pa sila. Para kay Francis Magalona, isa syang mabuting kaibigan. Para naman kay Diane Ventura at kay Eon Drake Buendia, siya ang tinitingala nilang padre de pamilya.

Pagtatawanan mo siguro ako pag sinabi ko na si Ely Buendia ang pinaka-paborito kong kuya. Hindi naman kasi ako kilala non e.

Hear me out, kuya ko talaga sya. Tingnan mo ha. Dahil sa kanya, nagkaroon ako ng interes sa pagmamaneho (Overdrive). Siya ang laging nagpapaalala sa kin na huwag magpapadala sa init ng ulo (Easy Ka Lang). Payo nya rin sa kin na wag kalimutang magdahan-dahan sa mga desisyon ko sa buhay (Maling Akala). Kinukwento nya sa kin ang mga lakad nya sa ibang bansa (Balikbayan Box), at ang naiskoran nyang chick sa Japan (Tamagotchi Baby). Nakwento nya rin yung kakilala nyang nagka-girlfriend na naging cover girl (Magasin). Sinabi nya rin sa kin na pahalagahan ko ang mga kaibigan ko ngayon (Minsan). Pinamukha nya sa kin na normal lang maging torpe (Torpedo), pero tinuro nya ang cool na paraan kung paano manuyo ng babae (Ligaya). Nung nabasted naman ako, sa kanya ako nakahanap ng karamay (Pare Ko). Oo na, weirdo na ko. Kuya ko si Ely Buendia.

Bago sya atakihin sa puso, isang verse lang sa Bible ang sinusunod ko: Luke 12:19. Take life easy, eat, drink, and enjoy yourself.

Masarap naman talagang kumain e. Lalo na kung crispy pata. O kaya kare-kare ng nanay ko. Bulalo sa Tagaytay. Brother's Pounder. Special Chelo Kebab with Beryani Rice. Ox brain, kelangan mo non.

Masarap din uminom. Karamihan sa mga magagandang kuwento na alam ko, nakuha ko sa inuman. Lahat ng pagkakaibigan ko ngayon, nagsimula sa inuman. Kahit gin bulag basta may kuwentuhan tsaka kulitan, di ako aatras.

Pagdating sa pera, lagi ko namang sinasabi sa sarili ko na di ko madadala sa hukay ang yaman. Pag may gusto akong bilhin para sa sarili ko, sa asawa ko, at sa mga anak ko, di na ako nagdadalawang-isip, binibili ko agad.

Nagbago ang mundo ko nung January 7, 2007.

Imagine mo na may kuya kang 36 years old tapos inatake sa puso. Masasabi mo yung kadalasang nasasabi na "Teka, sigurado ka? Kahapon lang, parang wala syang sakit e". Hindi ka mapapakali. Kahit anong tidbit ng information tungkol sa totoong kalagayan nya, gusto mong malaman. Gugustuhin mong pumatay ng taong nagfoforward sa yo ng text message na patay na sya.

Para akong sinampal noong na-confirm ko na inatake na nga sya sa puso. Hindi na sya yung sinasamba kong Rock God. Hindi na siya yung iniidolo kong Ely Buendia. Si Ely ay naging isang tao tulad ko. May asawa, may anak, nagtatrabaho para mabigyan ng magandang kinabukasan ang pamilya. At dumating na sa akin ang tanong na matagal-tagal ko nang iniiwasan.

Kung dumating na ang oras, anong mangyayari sa mga iiwanan mo?

Nilista ko agad ang lahat ng kailangan para kung sakaling mangyari sa akin ang nangyari kay Ely at hindi ako mapalad na makaligtas, hindi mapapabayaan ang mga naiwan ko. Gumawa na ako ng sarili kong Ten Commandments:

1. Bawasan ang taba sa pagkain.

2. Dapat laging olive oil ang gamit sa pagprito.

3. Sanayin ang sarili sa gulay.

4. Bawasan ang paninigarilyo at pag-inom.

5. Mag-exercise.

6. Kumuha ng insurance.

7. Siguraduhin ang pang-high school at pang-college ng mga anak.

8. Dapat laging may oras para sa mga anak araw-araw.

9. 9 hours lang lagi para sa trabaho. Hindi sosobra.

10. Laging ipadama sa asawa at mga anak ang pagmamahal sa kanila.

Sa sampung batas na ito mabibigyan ko na ng kahalagahan ang sarili ko at mga mahal ko sa buhay. Hindi ito New Year's Resolution. Dahil sa tuwing magbabalak ako na sawayin ang mga batas na ito, lagi kong maaalala si Ely Buendia sa ICU, na walang nagagawa ang asawa at anak nya kundi maghintay ng payo ng doktor. Naging matagumpay man ang operasyon kay Ely, baka yung operasyon ko, hindi.

Maraming salamat, Ely Buendia.

“One great rock show can change the world.” - Dewey Finn (played by Jack Black in “School of Rock”)

Pupunta dapat kami sa KTV ng aking beerhouse buddy Tentoy, pero dahil mababait kami, napagkasunduan na lang namin na pumunta na lang sa Saguijo. Play4serve kagabi, at ang headliners ay Sandwich, Imago, and Radioactive Sago Project. Miss na rin namin makita si Aia up close.

Pagkatapos ng isang jeepney at isang tricycle ride mula sa Ayala Ave., nasa Saguijo na kami. Sa mga walang alam, ang Saguijo ay located at 7612 Guijo St., San Antonio Village, Makati City. Wala pang tao nung dumating kami. Kaya ayun, uminom na lang muna kami habang dina-dissect ang Natin99 album ng Eraserheads.

Sinimulan ng mga Colt 45 Rockista finalists yung gig. Natuwa ako sa bandang Bored of Trustees dahil naka-encounter na naman ako ng bagong tunog. Ang template ng mga kanta nila ganito: funk yung unang verse, tapos magta-transition sa emo, tapos sa bandang huli magiging metal na. Metal as in mala-Kirk Hammett na lead guitar na magpapabagsak sa panga mo. Hanep tong mga taga-Dumaguete na to.

After ng Rockistas, Imago na. Walang kakupas-kupas ang bandang ito. Pag kumanta talaga si Aia, tatahimik na. Wala nang nagte-text, wala nang nagdadaldalan. Kahit yung mga naiihi, pinipigil.

Sumunod ang Radioactive Sago. Di ko inexpect na mahi-hypnotize ako sa soundcheck nila. Parang Miles Davis / John Coltrane session. Present ang typical elements ng Avant Garde jazz: swabeng trumpet, piano (actually gitarang tunog piano lang hehe), groovy combination ng bass at swing beats sa drums. Dito ako na-transport mula sa mundo ng schedules, deadlines, at priorities papunta sa isang lugar na kung saan masaya ang lahat, walang stress, walang bukas. Hindi ako fan ng Radioactive Sago dahil hindi ko trip ang poetry ni Lourd de Veyra, pero naintindihan ko na wala silang pakialam sa iniisip ko. Masaya sila sa ginagawa nila. Yun ang effect ng music ng Sago.

Nung kakantahin na nila yung Alkohol, umaasa akong makiki-jam sa kanila si Raimund Marasigan. Hindi pinatulan ni Raimund yung request ni Lourd. Ok lang, payag na rin ako na may kumakanta ng isang Eraserheads song na may presence ng isang Ehead. At shempre hindi na ko nagpapigil sumigaw sa chorus ng "Alkohol alkohol utak mo'y buhol-buhol!!"

After ng set ng Sago, lumabas ako para magyosi. Nakatambay sa may entrance ang Imago, with Jun Lopito, Karl Roy and Stephen Yu (Rizal Underground). Andun din si Miggy ng Chicosci. Nung papasok na ko, may lalaking nakaharang sa pinto. May mga kausap sya nun kaya nag-"excuse me" ako. Hindi nya yata ako narinig. Inulit ko yung "excuse me", medyo mas malakas at medyo inis ang tono. Tapos lumingon yung lalaki. Tangina si Ebe pala. Nahiya naman ako sa balat ko kasi sya pa yung nag-sorry sa kin.

Kaka-setup lang ng Sandwich nung pumasok ako. Soundcheck nila yung "Grip Stand Throw". Ayos. Iba talaga pag nagra-rap etong si Raimund. Obvious ang impluwensya ng Beastie Boys. Unang kanta nila yung "In Case Of Fire". Adlib sila sa huli ng "para lang sa yo... lahat ay gagawin".

Napasigaw na ko ng malakas nung nag-rap si Raimund sa intro ng "DVDX". Tapos bago matapos yung kanta, hinalo nya yung "Tainted Love" ng Soft Cell, malamang dahil hawig nga sila ng chord progression. Ginawa na nila yung rap-DVDX-Tainted Love performance nung album launch ng Sugarfree, pero astig pa rin. After ng DVDX, kinanta nila yung "Walang kadala-dala" tsaka "Super Noypi". Nag-dedicate din sila ng kanta sa pumanaw na sessionist ng Eraserheads, si Noel Garcia. Kinanta nila yung "Ziggy Stardust" na all-time favorite song daw ni Noel.

Nagtanong si Raimund sa audience kung ano pa yung gusto naming marinig. May sumigaw ng "BUTTERFLY CARNIVAL", na sinagot naman ni Raimund ng "hindi ko kaya yon". May sumigaw ng "Cheese Factor!!!". Nakisigaw na rin ako ng "OO NGA CHEESE FACTOR!!!". At yun, kinanta nila ang "Cheese Factor Set To 9". I GOT PIZZA GLUE ALL OVER MAH SHOE! LET'S GET STICKY WITH ALL THIS RESIDUE!!!

Hindi ko makakalimutan ang jamming ng Sandwich at Jun Lopito. Kung di mo kilala si Jun Lopito, bigyan kita ng clue. Ka-level lang naman sya ng mga sumusunod: Joey "Pepe" Smith, Mike Hanopol, Edmund Fortuno, Wally Gonzalez, Dondi Ledesma, Pendong Aban, Lolita Carbon, Saro Banares, Mike Pillora. Yun lang naman. Sinabihan lang sya ni Mong Alcaraz ng "puro A lang yan", tapos ginawa nyang cue yung mga beats ni Mike Dizon. At ang kinalabasan ay isang makalaglag-brief na performance ng "Sunburn" na hinaluan ng "I Wanna Be Sedated". Anak. Ng. Pating. Ang. Lupit.

Teka, hindi pa tapos. Tinawag pa ni Raimund si Karl Roy. Binulungan ng lyrics ng chorus ng "Sugod". Wala nang boses si Karl Roy, pero magrereklamo ba ako? Sandwich na yon, tapos may Karl Roy? Pagkatapos ng "Sugod", humirit si Karl ng "yun lang? gusto ko pa!". Kinuha ni Raimund yung bass kay Myrene tapos nakipag-huddle kay Mong and Diego. Intro pa lang, kilala mo na yung kanta. "Should I Stay Or Should I Go" ng The Clash.

Natapos na ng 2 a.m. yung gig. Teka mag-iisip ako ng term na magde-describe ng naramdaman ko bago umuwi. Hmmm.. overjoyed? Elated? Uplifted? Euphoric? Ecstatic? Hayy. ALL OF THE ABOVE.

Maraming salamat Play4serve.

Paki-click ang picture if you also <3 the EB Babes. hehe

Meron nang review si dodobird nitong Tala-Arawan, pero dahil nag-request si Jalton the rakstar Sugarfree bassist sa kin ng review, tatanggi ba naman ako?

Ang Tala-Arawan ay ang pangatlong installment ng Sugarfree, ang bandang madalas ihambing sa aking all-time peborit band. Sa packaging pa lang, wala na akong masabi. Hindi sya katulad ng "Sa Wakas" o "Dramachine" na nakasilid sa isang normal na CD case. Iba ang lalagyan ng Tala-Arawan. Kung nasanay ka na sa right side mo makikita ang CD pagbukas mo nung case, puwes dito maninibago ka. Nasa left ang CD nito. At hindi normal ang inlay card. Imbis na may groovy font, makikita nyo yung handwriting ni Ebe, ni Jal, at ni Kaka. Tapos dun sa acknowledgements, pansinin nyong may mga handwriting din dun na iba sa panulat ng trio. May mga doodles pa na nakasingit. Sa lyrics ng "Kung ayaw mo na sa akin", makikita mo din na ilang beses binura yung linyang "Leche lalong ayoko sa yo", tapos padiin pa ng padiin yung pagsulat. Naalala ko tuloy yung notebook ko nung college na mas nabibilis mapuno yung likod kesa sa actual na notes.

Tingin ko lang, may nais iparating ng packaging ng album: expect something very personal, raw, with no frills.

So after ko i-convert to mp3 ang mga kanta para gasgasin sa Winamp, isang araw ako nag-Sugarfree marathon (Sa Wakas, Dramachine, Tala-arawan) para malaman ko kung ano ang pinagkaiba ng 3rd album sa kanyang mga predecessor. Dito, mukhang nag-depart ang Sugarfree sa trend ng usual third album ng isang Filipino pop rock band. Let me explain. Sa Cutterpillow ng Eraserheads nakita natin ang peak ng "chop suey" sound ng E-heads. Marami silang instrumentong pinag-eksperimentuhan. Gumamit sila ng 12-string guitar sa "Fine Time", at "orchestra" sa "Huling El Bimbo". Sa "Atomic Bomb" naman ng Rivermaya, may identity yung bawat kanta sa album, na pwede mong sabihin na collection lang sya ng mga singles. Dito naman sa Tala-Arawan, wala kang maririnig na ka-chopsueyan (kung meron mang ganung term). Walang kakaibang instrumento. Consistent ang tunog mula "Dear Kuya" hanggang sa "Ikaw Pala".

Samahan nyo akong himay-himayin yung bawat component ng tunog sa album...

Medyo may "old school" feel yung gitara sa buong album. Yung distortion parang pang-1994. Ahhh, the LA 105 days. Sinubukan kong silipin yung mga bagong gadget ni Ebe para sa Tala-Arawan nung album launch nila sa Metrowalk. Nung tumugtog na sila, aba, walang guitar effects pero kuha naman yung tunog sa CD. Sabi sa kin ni Jal, nag-decide sila na bare lahat ng gitara dito sa album na to. Rekta daw lahat ng gitara sa amp, tapos mic-ing na lang. Bagong style daw galing kay Sir Robin Rivera. Sino kanyo? Siya lang naman ang itinuturing na "The Genius Behind The Eraserheads". George Martin is to the Beatles as Sir Robin is to The Eraserheads. Yon.

Ok punta tayo sa bass. May contrast pa rin ng preference nitong si Jal at Ebe. Pansinin nyo yung simpleng D chord ni Ebe, nagagawan ni Jal ng "mas complicated" na feel. Nagiging D, D/BFlat, D/B, D/C. Mas nagiging komplikado para sa mga nag-iinuman para matugtog sa gitara. Pero ganun naman talaga trabaho ng bassist e. Taga-complicate ng buhay ng mga kumakapa ng chords ng banda. Speaking of chord progressions, nag-shift na rin si Ebe from the usual 2-chord pattern na G-C or A-D to A-F#m-Bm-Dm.

Sa drums, kahit hindi mo alam na umalis na si Mitch at napalitan na ni Kaka, malalaman mong may nagbago sa drums. Mas magaan ang kamay ng drummer ngayon versus sa previous two albums. Nandoon pa rin yung template na Sugarfree beat sa "Kailan Ka Ba". Pero mas gamit ngayon yung tunog ng "prakatakatakatak" sa snare. Pakinggan nyo yung intro ng "Kung Ayaw Mo Na Sa Akin" vs. intro ng "Prom" sa Dramachine. Obvious bang pinurga ko sa Sugarfree yung tenga ko? Hehe.

Lyrically, napakalayo na ng narating ni Ebe. Mas lapat na lapat na yung words nya sa tunog. Sa tingin ko, yung pagsulat nila ng mga kanta sa "Sa Wakas" tsaka "Dramachine", parang chords-melody-jamming-lyrics. Dito naman sa "Tala-Arawan", melody-lyrics-chords-jamming na. Yung tipong nasa toilet si Ebe tapos may hina-hum na tono, tapos malalagyan na nya ng lyrics, tapos kakapain nya yung chords nun, tapos ipaparinig na nya sa mga kabanda nya. Pero nasa labas na sya ng banyo ha?

Bilang isang three-piece band, malamang nagsawa sila sa pressure ng pag-replicate ng bigat ng tunog ng mga kanta sa "Dramachine" pag live. Idagdag mo dito ang adjustment ng bago nilang drummer. Batid din ang pressure kay Ebe para gumawa ng mga bagong kanta (mababasa mo yung drama ni Ebe sa first page ng inlay card). Dumadaan na sila sa usual growing pains ng isang banda, pero ika nga ng Occam's Razor, "All things being equal, the simplest solution tends to be the best one".

Hindi sila umasa sa guitar effects, nag-adjust din sila sa bagong drummer, nag-adjust yung bagong drummer sa kanila, at nagmistulang diary ni Ebe ang mga kanta. At yun na nga ang kinalabasan ng Tala-Arawan:

Very personal, raw, with no frills.

Side Trip (ala-Howie Severino):
Dramachine's "Hari Ng Sablay" Vs. Tala-Arawan's "Ang Pinakamagaling Na Tao Sa Balat Ng Lupa"
1) Hyperbole ang literary device
2) Parehong tungkol sa "Hari".
3) May naka-superimpose na clapping (Hari Ng Sablay: "hoo-hoo-hoooo"; Pinakamagaling: "kaya mga kaibigan..")
4) Chug-pak-chug-chug-pak, halos same beats per minute.
5) Parehong swak sa isang officemate ko. Hehe.

Yo Yo Yo Yo! Uunahan ko na lahat ng mga gumagawa ng Top N Songs of 2006. For the record, natapos ko i-compile to 29 Nov 2006. Sana isa ako sa mga naunang gumawa ng ganitong countdown. Wag kayong mag-expect na may Cueshe, Christian Batista, or Starstruck/Pinoy Pop Superstar, Lito Camo - Manny Pacquiao collaboration, or acoustic cover band shit dito. Here we go!

20. Typecast - Will you Ever Learn

Dahil sa kantang ito, napabili ako ng "Every Moss and Cobweb" album ng Typecast, my 2nd emo album. Anthemic at napaka-cheesy ng chorus.

"Un-lonely nights
Romantic moments
The love, the love
What about them?
Throw it all away"

Papasa tong kanta na to sa Calla Lily at Cueshe, pero the fact na di gwapo yung bokalista at hindi sila fa-cute, ilalagay ko sila sa aking NUMBAH TWEN-TEYYY (insert galactic echo here)

19. Sponge Cola - Bitiw

Ang 2006 version ng "Iisang Bangka" ng The Dawn, napakahusay ng bandang Sponge Cola para pakawalan ang single na ito bilang carrier ng kanilang bagong album. "Transit" ang pangalan ng album, at ang carrier na ito ang reflection ng pag-move (or pag-transit =p) ng banda papalayo sa gasgas na tema ng pag-ibig ng unang album nila ("Palabas").

18. Hale - Blue Sky

Pogi Rock Rules!!! Mas gusto ko tong Blue Sky kesa sa Waltz (na carrier ng bago nilang album na "Twilight"), dahil mas kumakapit sa utak ang melody nito, at pag pinapatugtog to sa FX, napapansin kong dumadami ang gustong maging drummer. Napakalinis ng pagka-record ng kantang to. Kasing linis ng image ni Champ (ok gerls, you can scream now).

Kapag may nagtanong sa yo kung ano ang gusto nyong pulutan sa inuman, gamitin nyo yung chorus ng kantang to.

"... tuna at Blueskies na pinaghalowwww, pinag-halow-halowwww, shining and shimmering..."

17. Urbandub & Dicta License - Future

Eto ang isa sa mga proof na malaking factor ang music video sa pagsikat ng mga kanta ngayon. San ka nakakita ng music video na pinagsama-sama lahat ng bigatin ng Pinoy Rock ngayong 2006, tapos mga fresh faces na malamang-lamang sisikat sa mga susunod na taon? Ang kantang ito ang theme song ng MTV Staying Alive Music Summit for HIV/AIDS 2006.

16. Rivermaya - Bandila

Sa tingin ko, ginawa tong kantang to para tapatan ng 'Maya ang "Hallelujah" ng Bamboo. Pansinin nyo yung "hoo-wooohhhh" ng chorus. Pati yung message ng kanta. Parang pinagbiyak na bao ano po? Breakthrough ang kantang ito dahil ito ang kauna-unahang Pinoy rock anthem na ginawang theme ng isang news program. Ka-level na nito yung original theme ng TV Patrol nung si VP Noli De Castro pa yung anchor (eto yung tono: ten-tininen-tininen-tenen.. tenenent.. tenenen-tenen.. eeeengk).

Sana at nagsabay ang release nito tsaka ng Hallelujah para magkaalaman na.

15-14-13. (not in particular order) Orange and Lemons - Yakap Sa Dilim; Sugarfree - Batang Bata Ka Pa; Kamikazee - Doo Bi Doo

How should I describe "Kami NAPO Muna"? Let me count the ways...

- Ang pinakagasgas na album ng kapitbahay namin.
- Ang nagrevive ng pag-request ng mga APO songs sa videoke
- Ang tribute album na pitong kanta lang yung papakinggan mo, tapos naka-disable na yung iba.

Ang mga kantang nasa 13-14-15 (Carmina-Aiko-Ruffa) ay ang mga kanta sa album na ito na orig ang dating. Ibig kong sabihin e pwede mong isingit yung kanta sa album nung artist tapos papasa na orig nila. Parang "Pinoy Ako" hehehe. Isasama ko sana yung kanta ng Sandwich (Bakit Ang Babae), kaso, I have to reserve my Sandwich for later.

12. Pupil - Dulo Ng Dila

Speaking of Sandwich, nasa numbah 12 ang "Dulo ng Dila" ng Pupil. Breakthrough ang kantang ito dahil ito ang proof na hindi si Ely Buendia ang Pupil. Nuff said.

11. Sitti - Para Sa Akin

Pag nagasgas na ang mga bossa nova revivals, at maging ka-level na ng mga bossa artists ang mga acoustic cover bands, itong kantang to ang sisihin nyo. Dahil sa kantang ito nagkaroon ng mainstream acceptance ang sosi genre na bossa nova. Umapaw na ang mga record bar ng mga CDs ng "Bossa Nova versions of so and so", tsaka mga bossa diva. Ang 2006 ay ang taon ng bossa nova. This song started it all.

10. Parokya Ni Edgar - Ordertaker

LOOK! UP IN THE SKY! It's a rip-off! It's a revival? No, stupid, it's a PARODY!

Ang Ordertaker tsaka Bagsakan ang dahilan kung bakit binili ko yung Halina Sa Parokya. 2006 na nga lang lumabas tong Ordertaker. Nakatatak na sa utak ko ang video ng kantang to kung saan si Chito ay naging Ultimate Warrior (kaso dahil payat sya e muka na lang ita ng ati-atihan), at si Dindin si Ordertaker. Kung hindi ka wrestling fan, hindi mo gets ang video nito. Kung hindi mo alam ang Chop Suey at Toxicity ng System of A Down, hindi mo rin gets ang kantang to. Pero dahil fan ka ng Parokya at in ang Kamikazee ngayon, sumakay ka na lang. And that is a gooood.

9. Francis M. & Pikaso - Reach For The Stars

Nanalo lang naman ng Single of the Year sa 2006 Philippine Hip-hop Music Awards. Kung gusto nyong makita kung gaano kagaling ang hip-hop single na ito, panoorin nyo na lang dito: CLICK ME

8. Itchyworms - Beer

Kahit maraming hindi natuwa sa pag-release ng Refuckaged issue ng Noontime Show, patok na patok pa rin ang Itchyworms dahil sa beerhouse-friendly song na ito. Breakthrough ba ito? Oo. Ito ang kauna-unahang kanta na nag-promote ng alcohol, gumamit ng linyang "nais kong magpaka-sabog" at nag-describe kung paano "lumanghap ng usok" na hindi pinansin ng Philippine Senate.

7. Bebot - Black Eyed Peas

Yuck naman si Tabachoi o nag-feature ng kanta ng "may hamp may hamp may hamp". Seriously, ano yung huling kantang alam mo na gawa ng Pinoy na kasama sa isang album na umabot ng #2 sa US, #4 sa UK, #1 sa Canada, at #1 sa Australia, bumenta ng 295,000 copies sa unang week, na-certify na 6x platinum, at may sales ng higit 10.5 million copies worldwide?

Magpasalamat tayo sa isang Pinoy na nagngangalang Allan Pineda Lindo (better known as apl.de.ap.) at gumawa sya ng isang all-Tagalog song sa Monkey Business album ng Black Eyed Peas na nagbigay pugay sa mga babaeng Filipino.
Bakit kaya hindi umalma ang Gabriela dito? Hmmm

6. Dong Abay - Bombardment

Kakantahin ba to ng mga epal na artista sa ASAP o sa SOP? Hindi. Kaya paborito ko tong kantang to.

Isang kakaibang kanta tungkol sa mga choices na ginagawa natin na minsan pwede mong sagutin na "meron pa bang iba?" Walang ibang makakagawa ng ganito kagaling na kanta kundi ang henyong si Dong Abay.

5. Chicosci - A Promise

"VAMPIRES NEVURRRRR DIE !!!" ang kadalasang sigaw ni Miggy (ok gerls, you can scream again) pag kakantahin to ng live. Ito ang carrier single ng self-titled album ng Chicosci na pag narinig mo, unang papasok sa isip mo ang tanong na "bakit naging emo?". Ika nga ng prend ko na baklang-bakla sa Chicosci, "it's not emo, bitch. it's post-hardcore punk." Post-hardcore my ass.

Ito ang nag-convert sa kin para pansinin ang emo (or "pussified excuse for hardcore" ) genre na walang natatanggap na pagmamahal mula sa hardcore community. Dahil dito, natuto akong makinig sa Taking Back Sunday, Thursday, Saosin, My Chemical Romance, Dashboard Confessional, at Typecast.

Don't forget kids, itong kantang to ang demarcation line between Growling Chicosci and Screamo Chicosci.

4. Imago - Taralets

Yehey pa-mainstream na tayo ng pa-mainstream!

May kilala ka na bang nagsabi ng "kadiri naman yung Imago dahil sa Taralets, how jologs naman"? Kung meron, sapakin mo. Wag pala. I-nailcutter mo yung left nipple.

Sa Eastwood City ko unang napanood na kinanta to ng live. Nagtaka ako kung bakit pag kinakanta ni Aia yung chorus "taralets, tara tara tara lets, di ka na mabibigo wo-oh", tinataas nya yung kamay nya, tapos titingin sya sa taas na parang nagdadasal. Hindi kaya ang Taralets ay parang "Everything You Want" ng Vertical Horizon, na parang si Jesus yung kumakanta?

O yan, i-Google mo na yung lyrics, tapos basahin mong mabuti. Di ba?

3. Sandwich - Sugod

Please check if appropriate:

- Catchy guitar intro? CHECK.
- Masa lyrics that glorifies the Uruk-Hai congregation? CHECK.
- Inspired by Pinoy Rock Gods Juan Dela Cruz? CHECK.
- Mong Alcaraz of Chicosci on guitars? CHECK.
- Proof that Raimund Marasigan kicks ass? CHECK!!!

2. Kala - Jeepney

Ito ang kantang nagpasikat sa bandang KALA, na akala ko nung una e P.O.T. Ang kantang ito ay isang kwento tungkol sa manyakis na may binobosohang babae sa jeep na sa sobrang takam e nakipagkilala. JOKE LANG! Isang kwento ito ng pagkabighani ng isang binata sa nakasabay na dalaga sa jeepney. How Pinoy, how Goldilocks. Napakahusay ng pasok ng bass, guitar at drums sa kantang ito, swabe ang pasok ng mga salita sa melody, dagdag pa ang mala-Karl Roy na vocals ni Mike Grape. Kahit hindi coherent ang lyrics ng kanta, na-convey nito ang nais na ikwento ng banda.

Napakasarap sabayan. Dahil dito, bibigyan ko ito ng Special Award: Tabachoi's Videoke Song of 2006.

1. UpDharmaDown - Oo

Tabachoi's 2006 Song Of The Year is "Oo" by UpDharmaDown.

Bakit? Kasi ito ang kaisa-isang kanta ngayong 2006 na kahit sya lang ang kanta sa mp3 player mo buong araw, tapos 24/7 mo pinapakinggan, hindi mo pa rin pagsasawaan. Hindi pilit ang lyrics, seryosong nagsusumamo pero playful na nagboborder sa paglalandi. Mild ang banat ng instruments, pero napaka-powerful ng vocals. Universal ang theme, pero hindi mo mapinpoint kung saang genre mo ilalagay.

Dahil dito, napakalawak ng naabot ng kantang ito. Kahit anong radio station, kahit anong income level ng tao, kahit anong gender (lalake, babae, bading, tibo, protozoan), makaka-relate.

Sa UpDharmaDown, salamat sa isang napakagandang kanta. Congratulations! (parang napaka-prestigious ng countdown na to e no?)