Tutuli sa Tenga ni Tabachoi

My Top 5 Eraserheads The Final Set Moments

2009-03-07T07:47:00.000-08:00

5. Ang Huling El Bimbo

Etong performance na to ang aking CLOSURE. A farewell to Francism via a Kaleidoscope World intro, a farewell to "the Eraserheads" via burning of the Sticker Happy piano, and a farewell to the fans via a "GROUP HUG" and a BOW.

4. The Ely Buendia Life Support System

They managed to keep Ely "alive" during the concert by having Marcus sing "Huwag Mo Nang Itanong", Raimund on "Slo Mo", "Alkohol", and "Insomya". Tapos andun yung relaxed acoustic set where everyone was sitting on a sofa (except Raims and Jazz)

3. The tribute to Francis Magalona

I think 100,000 people shouting "FRANCIS! FRANCIS!" was more than enough to let Francism hear our cheers in heaven. Wow was that a Clapton song? Hehehe

2. The after after party at Saguijo where I was personally introduced to Raimund, Marcus, and Buddy

Thanks to Karin for the celebrity overload!

I was first introduced to Buddy. Karin: "Hi Buddy, I want you to meet my friend. He's the one who bought Jal's bass." Tanong ni Buddy, "Anong bass?" Sabi ko "yung Ibanez na black." Reply ni Buddy, "oh that's a good bass guitar." May mga itatanong pa sana ako na missing notes sa chorus bassline ng Ligaya pero di ko na nakayanan dahil sa pagiging starstruck. Nasabi ko na lang, "Inaaral ko ngayon yung Ligaya."

Then kay Marcus naman. Eto ha, naalala ni Marcus yung pangalan ko! Sabi ni Karin, "Hi Marcus, I want you to meet my friend Niel," sabi ni Makoy "Eh nag-meet na kami nito. Nielsen Oliva tama?" O. M. F. G.

Lastly kay Raims. Sabi ni Karin, "Raims, I want you to meet the #1 Eheads fan, Niel." Sabi ni Raimund, "no, the number one Eheads fan is that person who had a tattoo of all Cutterpillow icons on his right leg." Taena fanboy ako pero di ko na yata kaya yung ganung level.

1. Ely loves me.

Nung kinanta ni Ely yung "Kailan" with Jazz on piano, at the end of the song, yung part na "nanginginig sa seldaaaaaang...." tahimik lahat. Sumigaw ako ng "I LOVE YOU ELY!!!"

And then all of a sudden, sumagot si Ely ng "I love you too pare!" before kantahin yung "maginaaaaaaw"

Nasa CD and DVD yon. You won't miss it!

Gawin mo tong Desktop Wallpaper mo!

2009-02-04T10:34:00.000-08:00

Galing sa Multiply ni Markus:

2009-01-21T19:34:00.000-08:00

Naalala ko nung nasa Singapore ako, ang main event ng New Year's Countdown nila eh hindi Singapore band:

They had to invite Rivermaya.

That really made me PROUD to be a Filipino. I am not proud of being a citizen of one of the most populated, most polluted, AND MOST CORRUPT countries in the world. It took a Filipino band in a foreign country to forget everything.

And now this.

The first ever Junksounds Awards highlights some of the best artists, bands and music to come out of the South East Asian region in the year 2008. At eto ang mga nanalo:

BEST GROUP: URBANDUB

BEST LIVE ACT: FASPITCH

BEST GUITAR BAND: TYPECAST

BEST ELECTRONIC/FUSION ACT: DRIP

BEST ARTIST: SWISSY

BEST BREAKTHROUGH ACT: NYCTINASTY

MOST PROMISING: D-COY

ALBUM OF THE YEAR: "ENDINGS OF A NEW KIND" - TAKEN BY CARS

MOST POPULAR: CHICOSCI

FOR DREAMY SUNDAYS: RIVERMAYA

Got this from Drip's Site.

Click here to go to the JunkSounds page

Find The Eraserheads Fan

2009-01-20T16:14:00.000-08:00

Can you help me find the diehard Eraserheads fan in this picture? Look closely.

Have you seen him? No? Where could he be?

Eraserheads - The Reunion Concert CD

2008-11-05T23:26:00.000-08:00

Nung sinalang ko yung CD, bumalik ang alaala ng gabi ng August 30, 2008. Napapikit pa ako sa unang track at naimagine yung fireworks sa ending ng Alapaap.

Nalunod ako sa saya, sa kantahan, at sa sigawan nung gabing ito kaya nung pinakinggan ko tong live album na to, napansin ko na kakaibang Eraserheads na yung tumugtog nung gabing yon. Hindi ganito ka-pulido ang live performances nila noong unang panahon.

Ang galing! Hindi nagbago ang pang-iisnab at ang "enthusiasm" ni Ely, pati ang olats at napapaos nyang boses na mahal na mahal ng lahat ng mga fans nila. Ang mapapansin mo rito ay ang kakaibang husay nina Marcus, Raimund, at Buddy. Dati sobrang sabog sila pag live performance, pero dito iba na talaga.

Eto aamin ako. Si Jazz ang nawawalang 5th Eraserhead. Hindi mo sya maituturing na palabok or extra sa concert na to. Pansinin mong mabuti, yung boses nya at yung mga dagdag na instrumento ang naging glue ng concert na ito.

Buy or download? Hmmmm...

Dalawang kopya nga binili ko e. Ganyan ma-inlab-lab-lab-lab!

Kenyo - Radiosurfing

2008-10-08T11:47:00.000-07:00

Binili ko tong album na to hoping to get new songs for my lullaby playlist. Sa mga hindi nakakaalam, yung "Hanggang Kailan" ng Orange and Lemons ang ultimate pampatulog ng anak ko. Mula pa noong pagkapanganak nya hanggang ngayon (2 years and 9 months after), kapag pinapatugtog ko na yung kantang yon alam na nyang sleeping time na. Hindi nawawala ang Orange and Lemons sa playlist ko, lalo na yung "Love in the Land of Rubbershoes and Dirty Ice Cream" album. That album was, in Gorgoro's words, splendid.

So yung cover ng Kenyo CD e yung Orange and Lemons minus Clem, with Mcoy Fundales raising a hitchhiker's thumb. I trust ONL. So I bought that album on that trust, expecting renditions that could exceed the originals. Sa track list pa lang, nakakatakot na yung tracks 5, 6, and 7. "Love Me," "Reality," tsaka "Your Eyes".

Add to that a "disclaimer":

"Though there were hundreds of songs to choose from, we went with the ones that always stuck in our heads. These are the songs that we find ourselves humming along to when the last song syndrome attacks without warning."

Ok. So I'm assuming that these were THE songs that inspired some of Orange and Lemons hits.

Pinakinggan ko na yung CD sa bahay, at ang unang reaction ko ay "what the f*** is this shit?" Ok, natuwa ako dun sa "Sana" kasi masarap talaga sya kantahin. Akala ko pa naman, bibigyan nila ng kakaibang twist yung mga 80s hits. Wala. Makinig ka na lang sa album ni Christian Batista kung gusto mo ng matitinong karaoke rendition. Yes, you read it right. Karaoke.

"Radiosurfing" isn't really "radio surfing". It is more like "FivePesoKaraokeCrap".

Lessons learned:
1) PAKINGGAN MUNA ANG CD BAGO BILHIN.
2) Si Clem ang Orange and Lemons
3) Never trust hitchhikers

Rating out of 5 stars? Ika nga ni Master Shifu sa Kung Fu Panda, "There is now a level zero."

Hindi naman siguro masamang mag-cover...

2008-09-04T17:02:00.000-07:00

Before that "Always Be My Baby" phenomenon, some bands already did pretty odd covers of Billboard hits.

Switchfoot - Crazy In Love (Beyonce)

Plain White T's - Umbrella (Rihanna)

Bowling For Soup - London Bridge (Fergie)

and the oddest of them all

Alanis Morissette - My Humps (Black Eyed Peas)

Sugarfree Live! with the Manila Symphony Orchestra

2008-09-01T19:52:00.000-07:00

Gamitin natin tong analogy na to: Sugarfree ang matipuno at mala-Richard Gomez na tatay, Manila Symphony Orchestra ang mala-Lucy Torres na mestizang nanay. Mahilig silang dalawa, kaya nagkaroon ng 19 children. At kailangan nilang lahat magkasya sa isang bahay.

Hindi mo mae-expect na lahat ng 19 children na yon eh mga gwapo at magaganda. May mga kantang magsa-stand out, na sa unang dinig mo pa lang, alam mo nang yun na yung paboritong kanta mo. May mga ugly duckling, na sa unang dinig, di mo mapapansin, pero eventually, mao-overtake na nya ang mga favorite songs mo sa album as Most Played. At baka meron ding tanggalin mo na sa playlist mo at balikan mo na lang sometime in the future.

Mula nung binigay sa kin yung CD hanggang sa pagsulat nito, nasa 5 times na yung play count for each song. So far, anong masasabi ko?

What worked:

May mga kantang pansin mo yung effort para talbugan or higitan ang original version. Yung band, nag-stick sa original lyrics, tono, at tempo, tapos na-showcase yung effect ng orchestra sa mga kanta nila. Na-amplify ng strings yung emotion ng masyado nang emotional na mga kanta nila, kaya natulala na ako sa mga version dito ng "Kwarto", "Wag Ka Nang Umiyak", at "Makita Kang Muli".

May mga kantang up-tempo naman na magaling yung halo ng tunog ng dalawang magkaibang mundo. Sa "Hari Ng Sablay", "Telepono", tsaka "Kailan Pa Ba", alam mong kumapal yung tunog ng kanta at nadagdagan pa ng character. Napakahusay ng "Burnout".

Mapapa-click ka sa "Controls -> Repeat One" ng iTunes dahil sa Ebe and Jal live duet sa "Batang-bata Ka Pa". Yung level ng blending ng mga boses nila dito, bihirang makukuha sa live performances ng kahit sino sa mga top bands ngayon. Huling narinig ko na ganito ka-effective sa blending eh si Bamboo at si Rico Blanco nung Rivermaya pa sila.

Pero yung nagpabilib sa kin talaga sa album na ito eh yung "Mariposa". Orgasmic tong version dito. Yung halos acapella performance ni Ebe tapos bibiglain ka ng fusion ng Sugarfree at Manila Symphony Orchestra. Parang effect ng "Bohemian Rhapsody" ng Queen.

What didn't work:

I know it's Ebe's style to establish good rapport with the audience, pero in this album, mapapansin na nasosobrahan minsan si Ebe sa pag-solicit ng crowd reaction to the point na nawala yung essence ng kanta and nasayang yung presence ng orchestra.

Case in point, yung "Dear Kuya". I love this song, pero dun sa performance nila, nagpa-cute si Ebe sa crowd:

Dear Kuya, kamusta ka na dyan? Anong balita?
Is it cold ba dyan? Dito it's init
Ngunit kung bumagyo, para bang lahat ng tubig sa mundo
Nasa party ng Sugarfree babyyyyyyyyy

Ayun. Cool siguro sya nung mismong concert, pero considering na nirerecord to at maririnig pa rin 5,000,000 years from now, I wouldn't think cool pa rin sya sa pandinig by that time.

Sayang din yung sa "Tulog Na," kasi sobrang astig nung guitar solo and perfect na sana yung transition to the strings section, nagkaroon lang ng unnecessary remarks si Ebe para lang pumalakpak and tumawa yung crowd. Sayang naman yung emotional buildup.

Ano ba, bibilhin ko ba to o magda-download na lang ako ng pirated?

1) Dalawang CD,
2) Lahat ng magagandang kanta ng Sugarfree (wala lang yung Los Banos hehe),
3) Kasama ang Manila Symphony Orchestra

Para sa mga newbies, this is definitely a great introduction to Sugarfree's music. Sa mga Sugarfree fans, wala kang kwentang tao kung wala kang original CD nito. Sa mga casual listeners, pag meron ka ng CD na to sa collection mo, parang sinasabi mo na "I dig Filipino rock AND classical music at the same time. That's what you call taste, chong dude pare."

The 8302008th Blog Entry About The Eraserheads Reunion

2008-08-30T20:49:00.000-07:00

Parang 1994 ulit (tingin nyo bakit "Circus" yung title ng 2nd album nila?) Saturated na ang internet ng mga blog posts tungkol sa monumental event na to. Kung tatae ako ngayon, malamang pati tae ko may images ni Ely, Raimund, Marcus, and Buddy.

August 30, 2008. The Fort open field. Nagkahalo-halo sa isang lugar ang mga die-hard fans, bagong fans, chain smokers, non-smokers, mga critics, mga rockstars, mga posers, mga click whores, cam whores, attention whores. Parang 2nd coming ni Jesus, pero may surrounding media hype.

Mainit, nakakangawit, malagkit, maalikabok. Yan ang feeling bago lumabas yung countdown sa big screen. Nung last minute na, nawala ang ngawit, nakalimutan ang alikabok at lagkit ng mga katabi. Pero lalong umiinit!

Hindi na ako nag-record ng videos ng event, ayaw ko na kasing mangawit ako at pigilin yung sarili kong sumayaw at kumanta. Lahat kasi ng Eraserheads concert na pinuntahan ko, wala akong ibang ginawa kundi magpa-paos sa pagsigaw at magpangawit sa kakatalon. Eto lang ang nakunan ko. Yung instrumental sa Harana.

Parang walang nagbago. Andun pa rin yung sablay sa tempo, sa tono, sa gitara, sa drums. Eraserheads pa rin.

Eto yung set list:

Alapaap
Ligaya
Sembreak
Hey Jay
Harana
Fruitcake
Toyang
Kama Supra
Kailan
Wag Kang Matakot
Kaliwete
With A Smile
Shake Yer Head
Huwag Mo Nang Itanong
Lightyears

Naamoy ko ang mga kapwa die-hards nung kinanta nila yung "Lightyears". Makikita mo sa paligid na may mga nagtatakang mukha at nagtatanong kung anong kanta yun, pero may mga makikita kang mga nagtatatalon sa tuwa. Bihira kasi nila kantahin yung Lightyears kahit nung Eraserheads pa sila. Hindi nila yon ni-release as single, pero it's considered by most fans as the best song they've ever made.

After ng Lightyears, tumigil muna sila at lumabas yung 20 minute countdown. Pero wala nang bumalik after 20 minutes. Eto ang nangyari

Tinawagan ko ang aking fairy godsister after ng concert. Sabi nya, "papunta kami sa Saguijo, wanna join?"

"Ano meron sa Saguijo?"

Eto (post ni Mark Escueta sa YouTube)

Tinuloy ni Raimund, Buddy, at Marcus yung mga natitirang kanta sa set list nila with Ebe, Aia, and Kris on vocals.

Anong masasabi ko sa concert? I would have to quote my ex-gay lover Aids Arcega

"Most important concert of the year (although Rick Astley is a strong contender XD).. weird ng feeling ko kagabi. Hindi na sila yung eheads na kilala ko. May sari-sarili na talaga silang niche. Di tulad ng dati. Parang .... JUSTICE LEAGUE!"

"Di parang The Dawn na pag "The Dawn"..."The Dawn" sila. Ito, hindi na Eraserheads. Ely, Raims, Markus, and Buddy na."

"Hindi ko alam kung dapat ituloy nila yung sinabi ni Raims na may encore pa. May poetry sa unfinished business eh."

"Baka dapat ganun talaga sila"

How To Get Tickets For The Eraserheads Concert

2008-07-25T05:39:00.000-07:00

Credible ba tong sasabihin ko? Ok ok, kung marunong ka ng konting addition (1 and 1 and 1 make three), tapos nanonood ka ng CSI or nagbabasa ka ng Sherlock Holmes, bibigyan kita ng mga clues:

Clue #1: from Ely Buendia himself (Click this link for the video)

"concert is absolutely free"

"as long as you are 18 and above"

"tickets, or PASS if you will, pwede nyong makuha ito online"

Clue #2: SMS alert after Marlboro website registration details

Government Warning: Cigarette smoking is dangerous to your health.

Here are your log-in details: Username: ***** and Password: *****.

This is your exclusive PASS to www.marlboro.ph. Make sure you log-in

starting Aug 1 to learn more about the most anticipated Marlboro event.

The website is open only to adult smokers 18 years & older. For

inquiries call 895-9999 MM or 1-800-10-895- 9999.

Clue #3: from Day Cabuhat, manager of Pupil

"hi again,

as i posted, official info on ticket availability etc are not yet released. but

that does not stop anyone from following any "leads" they may think are viable

in securing the tickets. if they want to sign up for a particular database

which may potentially be an acquisition source somehow, or any other online

promotions which they feel may be related, by all means go ahead. wouldnt want

anyone saying that my statement regarding "officiality" delayed their

procurement of tickets. =) i merely posted because of the numerous inquiries i

have received, and at this point, that is all the info that i can share.

day"

https://www.marlboro.ph

My First Eraserheads Concert Ticket

2008-07-17T15:26:00.000-07:00

December 3, 1993. University of the Philippines at Los Banos. According to Raimund Marasigan, it was the the first out of town Eraserheads gig.

The band played all the songs from Ultraelectromagneticpop! Another unforgettable number was the "It Must Have Been Love (Roxette)" and "Creep (Radiohead)" mashup (watch the Ateneo 1993 gig version here)

In less than a month, I'll post another photo. My Last Eraserheads Concert Ticket.

08302008!

(Photo courtesy of my gorgeous friend from way way back until way way forward, Sharon Bawan-De Dios. Thanks Sharon!)

FILharmoniKA - Kumpas (An Orchestral Celebration of Pinoy Rock Music)

2008-07-12T07:37:00.000-07:00

Akala ko yung Huling El Bimbo featuring Ely Buendia na yung susulit ng pera ko dito. Nagkamali ako.

Jett Pangan.

Noel Cabangon.

Sampaguita.

Wally Gonzalez.

Sila ang ilan sa mga Pinoy musicians na pangalan pa lang, complete paragraph na. At lahat sila may bagong rendition ng mga classic hits ng mga kinabilangan nilang banda. With an orchestra.

Ngayon lang ako naka-experience ng isang Pinoy album na naka-replicate ng tama ng ganja. Maraming moments sa buong album na mapapapikit ka, tatagilid ang ulo, at mapapangiti habang nararamdaman mong inaangat ka pataas ng isang unknown force. Lalo na habang pinapakinggan ko yung Himig Natin. Napapakagat pa ako sa labi ko habang sumasabay ang ulo ko sa tunog ng gitara.

Para sa kin, isa rin itong IN YOUR PACKING PEYS na sampal sa mga Pinoy artists kuno na walang ibang ginawa kundi mag-revive ng kanta ng mga foreigner. O ano? Ha? Ha? Magiging imortal ka ba sa revival? Ha? Ha? Dyan ka na lang sa Sunday noontime show mo! Mag-acoustic ka na lang sa ilalim ng overpass! Mag-bossa ka dun sa mga tambayan ng mga expat na naghahanap ng exotic Pinay beauties!

Best with Sagada Organic Coffee and Red Rice Suman at Tiendesitas. Amazing.

Notice sa mga balak magdownload lang nito at hindi bibili ng original CD:
285 pesos yung CD, may 11 tracks, approximately 26 pesos per track. Lahat ng kanta, parang worth 10 million pesos. Mahiya naman kayo sa balat nyo at bumili ng original CD kasi pag maganda sales nito, masusundan pa!

Nag-focus ang album na ito sa 1970s-1995. Wala pa silang 1996 to present. Isipin nyo marami pang pwedeng ma-"convert" sa classical: Hanggang Kailan feat McCoy Fundales, Hudas feat Bamboo Manalac, Kwarto feat Ebe Dancel, etc etc etc.

KAYA BUMILI KAYO HA!

Ely Buendia Live In Australia June 27 2008

2008-07-10T20:58:00.000-07:00

Panoorin ang buong Ely Buendia concert sa Sydney Australia. First time singing all-Eraserheads material since 2002. *cross fingers* practice na rin para sa one-night-only concert *cross fingers*

Salamat kay YouTube user StayDefiant

Alapaap

Balikbayan Box

Poorman's Grave

Pare Ko

Walang Nagbago

Waiting For The Bus

Huwag Mo Nang Itanong

Trip To Jerusalem

Trip To Jerusalem Reprise

Back2Me

Slo Mo

Kama Supra

Maling Akala

Superproxy

Magasin

Overdrive

Huling El Bimbo

With A Smile

Eraserheads ONE NIGHT ONLY

2008-07-06T13:22:00.000-07:00

Tinitingnan ko yung mga comments tungkol sa previous blog entry ko tungkol sa mga "clues" ng padating na Eraserheads reunion. May anonymous comment doon na nagdagdag ng misteryo at anticipation sa pagbabalik ng greatest Pinoy band ever:

Sabi nya:

Anonymous said...

i was told to come over here to read about the clues you put together. didn't know about the synchronicity of these events but i'm happy that everyone still remembers the 'heads fondly...enough to ask for a reunion. does one-night-only count as a reunion? i ask because that's what's about to happen... :)

10:56 PM

What do you think?

Eto yung link:
http://tabachoi.blogspot.com/2008/07/eraserheads-reunion-conspiracy-theory.html

Eto yung screenshot:

The Eraserheads Reunion Conspiracy Theory #24601

2008-07-01T01:57:00.000-07:00

May mga clues over the weekend! Magre-reunion na nga ba ang Eraserheads? Should I start saving money to buy VIP passes for the reunion concert? Tina-type ko pa lang to nagkaka-goosebumps na ako!
Clue #1. Ang Paglabas ni Raimund, Marcus, at Buddy sa Jessica Soho nung June 28, 2008 episode

"And not only Jessica revisits UP. The band Eraserheads who composed songs during their stay in UP, returns to the campus. They goes back to Kalayaan Residence Hall where they all met, bonded and honed their talent." (click here for episode link)

Nagulat ako kasi pinanood ko tong episode dahil UP Centennial. Hindi ko ine-expect na makikita ko yung tatlo na nagrereminisce at pinapakita pa kung paano nila akyatin yung isang chicken wire fence sa Diliman. Kulang pa rin sila. Akala ko wala na talagang pakialam si Ely sa Eraserheads until...

Clue #2: Ang June 27, 2008 Sydney gig ni Ely Buendia not as Pupil but "Ely Buendia".

Ano ang mga kanta?

Pare Ko

Maling Akala:

Alapaap

Magasin/Overdrive

Waiting For The Bus:

Wag Mo Nang Itanong

Superproxy

Huling El Bimbo

The Eraserheads Reunion Album!

2008-02-20T03:15:00.000-08:00

Naiinis na ako sa sobrang dami ng umaasang magrereunion ulit ang Eraserheads. Sa sobrang inis ko, naupo ako sa isang tabi, kinuha ko ang "Wildlife" album ng Pupil, yung "S Marks The Spot Album" ng Sandwich, tsaka yung "Behold, Rejoice, Surfernando is Hear Nah" ng Markus Highway. Tiningnan kong mabuti ang mga tracks, tumingala sa kisame, tingin ulit sa tracks, tingala sa kisame, hanggang makaisip ako ng 16-track playlist entitled "The Eraserheads Reunion Album".

Kids, you can do this at home!

Step 1. Bumili ng original copy ng "Wildlife"
Step 2. Bumili ng original copy ng "S Marks The Spot"
Step 3. Bumili ng original copy ng "Behold, Rejoice, Surfernando is Hear Nah"
Step 4. Ilagay sa mp3 player ang lahat ng tracks. Pangalanan nyo yung playlist ng "2008 Eraserheads"
Step 5. Depende sa pagkakakilala nyo sa pag-ayos ng kanta ng Eraserheads, pumili ka ng 16 tracks na tingin mo pwedeng ilagay sa 2008 Eraserheads album
Step 6. Ilagay ang 16 tracks sa hiwalay na playlist. Pangalanan itong "The Eraserheads Reunion Album!"
Step 7. Ayusin ang tracks ayon sa tingin nyong pagkakasunud-sunod kung Eraserheads ang didiskarte. Iwasang mag-dikit-dikit ang mga tracks ng Pupil, Sandwich, at Markus Highway. Spread them evenly.

Voila! Eraserheads Reunion Album! Di na kayo magrereklamo sa mga forum at magrereply sa mga blog entries na Eraserheads ang best band at dapat silang mag-sama-sama ulit kahit one night only para sa fans. Get real. It ain't happenin. For now.

Eto yung tracklist sa kin:

Track	Name	Artist	Album
1	Disco-Nnection Notice	Pupil	Wildlife
2	Rambol	Sandwich	S Marks The Spot
3	Batch 88	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
4	Line Drawings	Sandwich	S Marks The Spot
5	Waw Kalabaw	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
6	Teacher's Pet	Pupil	Wildlife
7	Dubi	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
8	Here I Go Again	Pupil	Wildlife
9	Selos	Sandwich	S Marks The Spot
10	Sala	Pupil	Wildlife
11	Two Lovers	Sandwich	S Marks The Spot
12	Animal Lover	Pupil	Wildlife
13	Drivethru	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
14	Manila	Sandwich	S Marks The Spot
15	Weekend Warrior Blues	Markus Highway	Behold, Rejoice, Surfernando Is Hear Nah
16	Sa Tollgate	Eraserheads	Anthology Disc Two

UP Fair 2008

2008-02-03T22:00:00.000-08:00

MONDAY - LOVERAGE 2: OUTLOUD! (Adelfe Enu Crea Sorority and Pan Xenia Fraternity)

Bamboo
Parokya ni Edgar
Kamikazee
6Cyclemind
MYMP
UPdharmadown
Itchyworms
Kitchie Nadal
Imago
Chicosci
Stonefree
Moonstar88
Silent Sanctuary
Mayonnaise
Soapdish
Shamrock
Gloc 9
Cookie Chua
Queso
Treadstone
Blue Ketchup
Protein Shake
Ciudad
Fuse
Paraluman
Manibela
Chubibo
Tha-R
Zelle

TUESDAY - RAKESTRA 2008: LOST IN OBLIVION (Beta Epsilon Fraternity)

Sandwich
Urbandub w/ Manila Philharmonic Orchestra
Parokya ni Edgar
Kamikazee
6Cycle Mind
Sugarfree
Itchyworms
Moonstar88
Chicosci
Silent Sanctuary
Callalily
Hale
Imago
Mojofly
Rocksteddy
Mayonnaise
The Dawn
Slapshock
Radioactive Sago Project
Kiko Machine
Pedicab
Hilera
Pinup Girls
Ciudad
Chilitees
Taken by Cars
Cambio
Manibela
Zelle
Boy Elroy
Oi Wag D2
Bembol Rockers
The Dorques
Angulo
Too Late The Hero
Duster
Aizo
Bagetsafonik
The Ronnies
Concrete Sam
El Mercurio
Peryodiko

WEDNESDAY - ROCK-LOVE-AN: SANDAAN: KAMI N'APO ULIT (Alpha Phi Omega Fraternity)

Sugarfree
Spongecola
Typecast
Callalily
Silent Sanctuary
Urbandub
Barbie Almalbis
Imago
6cyclemind
Itchyworms
Hale
Greyhoundz
Proteinshake
Pedicab
Kjwan
Soapdish
Stonefree
Mayonnaise
Fuse
Mojofly
RockSteddy
ChicoSci
Check
Melanie
Hilera
VinceNoir
Paraluman
Manibela
Ciudad
Blue Ketchup

THURSDAY - (Sigma Beta Sorority)

FRIDAY - (University Student Council)

SATURDAY - EUFAIRIA: 100 YEARS AT THE
EDGE OF SANITY
(Delta Pi Omicron Sorority)

Urbandub
The Dawn
Pupil
Slapshock
Kjwan
Queso
Greyhoundz
Chicosci
Kiko Machine
Stonefree
Acel
Sugarfree
Moonstar 88
Mojofly
Paramita
Hilera
Cambio
Chubibo
Giniling Festival
Datu's Tribe
The Wuds
The Jerks
Radioactive Sago Project
Aizo
Cathexis
Sunflower Day Camp
Threadstone
Fuse
Ursaminor
Nickty Nasty
Kampai

Led Zeppelin RETURNS! (Dec 10 2007 London O2 Arena)

2007-12-10T11:42:00.000-08:00

8:45 p.m. GMT: The opening sets are over, the gear is being changed and the roadies are soundchecking. We are minutes away and the atmosphere can only be described as electric.

9:02 p.m. GMT: Good Times Bad Times - The first song from their first album — could there be a more perfect opener? Even better: They nailed it. Everybody looks good, too. They’re all wearing black. Page is playing a classic sunburst Les Paul.

9:05 GMT: Ramble On - Plant seems to be singing a little lower on this one. Otherwise, it’s another killer.

9:11 GMT: Black Dog - They’re already bringing out the big guns. And they’re hitting the mark. Bonham is doing a fine job of filling in for his dad. And Page just delivered another searing solo. Naturally, the crowd is singing along with the “Ah, ah, ah, ah, ahhhhhhhhh” refrain.

9:17 GMT: In My Time of Dying - Page has switched to a hollow-body electric and pulled out the slide for this epic workout from Physical Graffiti.

9:30 GMT: For Your Life - Before the concert, Page said the band has rehearsed this buried treasure from Presence, which they never performed live before last night.

9:37 GMT: Trampled Under Foot - Jones has put down his bass and moved to the keyboard for this funky number.

9:43 GMT: Nobody’s Fault But Mine - Another slow-burning epic, this time from Presence. Plant says this one came from the Staples Singers and the Blind Boys of Alabama. More importantly, he played a pretty wicked harmonica solo.

9:51 GMT: No Quarter- Jones’ trademark keyboard spotlight lasts 10 minutes — which is about half the length of the epic versions the band used to play back in the day. Come to think of it, at eight songs an hour, they’re playing about 50% more material than they used to. Good value for that £125!

10:01 GMT: Since I’ve Been Loving You - Apparently, they’re sticking with the slower groove for a while. No complaints here — though we are gonna be ready to hear another rocker pretty soon.

10:09 GMT: Dazed and Confused - “I don’t know how many songs we recorded together,” says Plant, explaining that when they put together their set list, there were some songs that “had to be” included. “This is one of them.” Damn right.

10:13 GMT: The bow is out! Page launches into his solo in the middle of a laser pyramid —exactly as he did on the band’s ’77 tour.

10:21 GMT: Stairway to Heaven- It’s Stairway. What more is there to say? Except that they pulled it off like champs. “Hey Ahmet,” says Plant at the end. “We did it.” Indeed they did.

10:30 GMT: The Song Remains the Same - Page has pulled out the double-neck SG. This one seems a little slower than the studio version. But hey, they have been on for 90 minutes. And they are senior citizens.

10:37 GMT: Misty Mountain Hop - Again, the energy on this one seems to be flagging just a bit. Plant even sounds a little winded. Maybe they should have kept it to 90 minutes.

10:42 GMT: Kashmir - That thing we said about keeping it to 90 minutes? Never mind. They redeem themselves with this slowly thundering version. “There are people here from 50 countries,” Plant says. “This is the 51st country.” Jones is on keyboards, but Page does a pretty fair job of bringing the guitar army to life.

10:55 GMT: Whole Lotta Love (Encore) - This one is also a little slower than the studio version — but in this case, it only makes it sound heavier and more aggressive. Plant tops it off with one last scream that’s probably still echoing over the Thames.

11:05 GMT: Rock and Roll (2nd Encore) - They couldn’t have closed with anything else. And they couldn’t have played it any better than this. Like racers heading for the finish line, they saved one last burst of speed for the end of the race.

11:11 GMT: The final bow. Or is it?

http://jam.canoe.ca/Music/Artists/L/Led_Zeppelin/ConcertReviews/2007/12/10/4717249.html

Ang Beyonce Concert at ang Tagpuan.com Comments

2007-11-06T16:37:00.000-08:00

Naghahanap ako ng online articles para sa Beyonce Live In Manila tapos unang lumabas sa Google yung post sa Tagpuan.com. Parang wala lang sana yung article e. Yung nagpatawa sa kin yung mga comments

Eto yung link sa article:
http://tagpuan.com/beyonce-live-in-manila-philippines/

At eto na yung mga panalong comments:

3rd runner up goes to "biG fAn!!!!!!! who wants to reserve something:

biG fAn!!!!!!!! Says:

October 26th, 2007 at 8:21 pm

O.M.G.!!!!!!!!!!!!i will call and reserved for the front sit!!!!!!!!!aaaaaaaaaaaaah!!!!!!!!oh my gosh!i can’t wait!!!!!!!!!!

2nd runner up goes to some person who goes by the pseudonym "adeth L."

adeth L. Says:

October 13th, 2007 at 8:17 pm

thanks i have hubby very understand he buy me a ticket to see my idolized singer….i never forget this moments….i want kisss her & hugg her..i dont know the enxt if i watch again her concert if i still alive thast why i want to kiss her & hug her.if she read this plsss give me a chance BEYONCE……………..ALL ur songs time to time i listen & buy here in phils..eventhought i dont eat.

1st runner up goes to two posts from someone named joysephine who's "so sick":

joysephine Says:

October 21st, 2007 at 4:09 pm

yepee im the big fans of beonce i gona but her ticket ang saya saya beonce

joysephine Says:

October 24th, 2007 at 11:36 pm

oh my god i cant believe i have ticket now yahooooooo im gona see my idol im so sick to you beyonce beyonce see u guys

FIRST PRIZE goes to the desperate and craving fan "carla":

carla Says:

October 31st, 2007 at 2:20 pm

PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPLLLLLLEEEEEEEEEEEEEEEEEEEAAAAAAAAAAAAASSSSSSSSSEEEEEEEEEEE HELP ME.. IM GONNA DIE!!!!!!!I WANT TO GO TO WOWOWEE AND BEG TO WILLY TO GAVE A A PIECE OF TICKET… IM REALLY CRYING AND CRAVING TO SEE ME BELOVED IDOL.. IM PREPARED TO SEE HER BUT I DONT HAVE A TICKET…HAVE MERCY PLEASE HELP ME PLEASE…..

Orange and Lemons Disbandment

2007-10-06T20:51:00.000-07:00

http://onlmultiplies.multiply.com/journal/item/4/Orange_and_Lemons_Disbandment

Letter from the Management
Orange and Lemons Disbandment
as posted in the official ONL egroup

Orange and Lemons has disbanded. The band's parting of ways became official last September 29, 2007. The letter of disbandment was agreed upon and accepted by band manager Bong Baluyot of No Seat Affair! and the band Orange and Lemons.

Signed by Mcoy, Clem, JM and Ace, the letter of disbandment stated "We finally decided to disband due to individual and musical differences with each other. This decision is collectively made and approved by all of us and thus, seek pre-termination of artist contract."

The disbandment letter was accepted and approved by their record company - Universal Records- and they also released their official statement regarding this matter.

Orange and Lemons' has come to a sudden end just when the song "Fade" is being played in some radio stations. "Fade" is the final single from the album Moonlane Gardens to be released by Universal Records.

Orange and Lemons' latest and last album Moonlane Gardens is still available in all record stores nationwide.

Mcoy, Clem, JM and Ace now have their own career plans and are hoping for their friends' continued support.

To all the fans, friends and families of the band, we all thank you for all the support you have given us.

Fall Out Boy Manila Concert Possible Set List

2007-08-01T09:15:00.000-07:00

Fall Out Boy's set list on their Honda Civic Tour with +44, The Academy Is..., Cobra Starship and Paul Wall.

Thriller
Grand Theft Autumn
Sugar We're Going Down
Our Lawyer Made Us Change The Name...
Of All The Gin Joints
Hum Hallelujah
I'm Like A Lawyer With The Way...(Me & You)
Little Less 16 Candles...
Tell That Mick He Just Made My List...
I Slept With Someone In Fall Out Boy...
Beat It (Michael Jackson cover)
The Carpal Tunnel of Love
Golden
This Ain't A Scene, It's An Arms Race
---encore---
Thnks fr the Mmrs
The Take Over, The Break's Over
One & Only
Dance Dance
Saturday

The Fall Out Boy Concert Ticket Scalper

2007-08-01T00:45:00.000-07:00

Yah, I'm, like, soooo gonna blog this.

Chong, dude, pare, like I'm so gleaming with yabang right now. I'm soooo going to the F.O.B. concert! I got the upper box cos, you know, I'm like, UPPER CLASS. I can easily send shout outs to my peeps from Forbes and Bel-Air in the Patron and VIP rows.

I bought 7 tickets for myself chong pare just to make sure that I'm 3 seats away from the jologs in my row. It's so like annoying cos I think they're like, you know, gonna sing "This ain't asin.."

Fall Out Boy Live In Manila Sept 21, 2007

2007-07-16T18:37:00.000-07:00

Na-convert na ako from 30-year old male to 12-year old screaming faggot nung nakita
ko ang tour sked ng Fall Out Boy:

Di pa ako naniwala until nakita ko sa News area nila

http://www.falloutboyrock.com/falloutboy/blog_detail.php?uf_item_id=1-103690

Manila show announced!

Fall Out Boy's southeast Asia tour will make a stop Quezon City, Philippines to play the Araneta Coliseum. Tickets go on sale July 18th for the show at "The Big Dome" on September 21.

Ok ok ok. This is an appeal to all Abu Sayyaf or MILF or any militant group planning to destabilize the country during this period. Alam ko anniversary ng Martial Law, pero please, dineprive nyo na kami ng Smashing Pumpkins, Oasis, Red Hot Chili Peppers dahil sa kabalastugan nyo. Pinalusot nyo naman si Christina Aguilera (baka kako fans kayo). Sana naman pagbigyan nyo rin ang Fall Out Boy. Hehe

(Me in screaming faggot mode)

The Orange And Lemons Breakup?

2007-06-28T07:51:00.000-07:00

Nagulat ako sa balita kanina sa TV Patrol. Press conference ng Orange and Lemons para sa Moonlane Gardens album nila. Tapos ang sabi ng nagrereport eh TATLO na lang daw sila. Inisip ko, isa sa magkapatid, either si JM the bassist o si Ace the drummer. Pero pag tiningnan mo yung nasa table, wala si Clem. Nag-flash sa utak ko ang message na "O shit. Wag si Clem."

Si Clem nga. Hindi nag-quit. TINANGGAL sa banda.

Hindi na daw nagpapakita sa mga gig, laging late sa appearances, or something to that effect. Yun ang reason kung bakit tinanggal nila si Clem, ang "McCartney" ng grupo (si Mcoy yung "Lennon", tingnan nyo yung pic sa baba)

Teka di pa natatapos dun. Dun sa report, after daw an hour or two ng press conference, dumating si Clem. Makikita mo yung video clip, si Clem may hawak na mobile phone at nagbi-BF (BF as in Bitch Fit). "HINDI NILA AKO PINAPAPASOK!" ang maririnig mong sinasabi nya. Kausap nya yung reporter, nagbi-BF pa rin. Hindi daw pwedeng gawin sa kanya yon. 50% ng material ng Orange and Lemons, intellectual property nya.

Legit ba ang gulong ito? O opening move ng isang elaborate publicity stunt para sa bago nilang album?

Ang hilig talaga ng mga Pinoy sa Beatles references. Eraserheads parang Beatles. Rivermaya parang Beatles. Itchyworms parang Beatles. Orange and Lemons parang Beatles. Sa taas yung promo pic para sa "Katulad Mong Walang Katulad". Sa baba yung album cover ng "Let It Be", ang huling album na ni-release ng Beatles bago sila tuluyang maghiwa-hiwalay ng landas. Hmmmm...

Bamboo - We Stand Alone Together

2007-03-02T03:52:00.000-08:00

Hay, revival na naman.

Huling beses na nakakita ako ng 8-track cartridge nung grade 4 pa ako. Kasabay noon ang kasikatan ng APO Hiking Society at the Dawn. Ngayong 2007, pagkatapos i-revive ng iba't-ibang banda ang mga kanta ng APO, at i-remake ng The Dawn ang kanilang mga lumang kanta, may nag-revive na rin ng 8-track.

Hindi na yung 8-track magnetic tape technology ang tinutukoy ko dito. Yung bagong labas na 8-track CD galing sa Bamboo, ang "We Stand Alone Together". Walong kanta na puro revival ng Bamboo ng mga kanta ng Pinoy artists na Buklod, Anak Bayan, Tillie Moreno & Ray-an Fuentes, at mga foreign artists Traffic, Pearl Jam, Carole King, Paul Simon, Seal, at Sting.

Disappointing ang album kung nage-expect ka ng 12 original songs na comparable sa unang dalawa (As The Music Plays, Light Peace Love). Kung yun ang hinahanap mo, i-download mo na lang tong album para hindi ka magwala sa 250++ pesos na gagastusin mo. Kung gusto mong marinig ang makalaglag brief at panty na boses ni Bamboo, at ang technical expertise ng bawat isang member ng banda nila, sulit tong album na to. Kung band member ka naman (bass or lead guitar, or drums) at gusto mong tingnan kung kaya mo nang sabayan ang Bamboo, humingi ka na ng pera sa nanay o sa asawa mo (or sa mga 2007 senatoriables) at bumili agad nito.

Naroon pa rin ang raw sound ng Bamboo sa mga revival, at walang newsworthy progress sa tunog nila. And that's not a bad thing. Kung meron mang ipagyayabang ang bandang ito, ito yung distinction nila bilang isa sa mga bandang Pinoy na kayang i-replicate ang tunog ng album nila pag live.

Magandang pakinggan ang CD 1 pag nilagay mo to sa mp3 player mo at magbiyahe ka papuntang opisina o school. Yun e kung 30 minutes lang ang byahe mula bahay nyo hanggang sa pupuntahan mo. Patugtugin mo yung Probinsyana paglabas na paglabas mo ng bahay para ma-pump up ka. Kung makasakay ka na, i-loop mo yung tracks 2-7 para makatulog ka sa sinasakyan mo. Tapos pag bababa ka na, patugtugin mo yung Tatsulok para ma-remind ka kung gaano ka-baluktot ang lipunan natin. Ayan, pwede mo nang simulan ang araw mo.

Pag-uwi mo ng bahay, kung may gitara ka o drum set, isalang mo yung CD 2. Dito ka mangarap na kaya mong palitan si Ira, Nathan, o Vic. Tuwang-tuwa ako sa mga Minus Ira tracks kasi may mga available tabs sa internet at masayang pampalipas oras ang mag-feeling gitarista ng Bamboo. Patugtugin mo yung These Days [Minus Ira] tapos gawin mo tong intro na to. Maaaliw ka.

|----3-----------------
|----3-----------------
|-3h4------------------
|------2-3--3-3-3--4h5-
|----------------------
|----------------------

Ayun. Ang CD2 ang sumulit sa pera ko. Tandaan, hindi available ang CD2 sa mga pirata dahil wala silang pakialam sa mga freebies ng orig. Support Original Pinoy Music. Naks.

Kung ako ang tatanungin, based sa album na to, mase-sense mo na pagod na ang Bamboo. Sana naman hindi pa ito ang last album nila. Nakakatakot kasi kung literal mong iintindihin yung sinulat ni Bamboo sa acknowledgements na "we come to a(n) end".

Kung may nais pa silang iparating, sinasabi nila sa CD2 (pati na rin sa inlay card) na hindi lang si Bamboo Mañalac ang Bamboo. Pag inalis mo kahit isa sa kanila, hindi na sila Bamboo. Maiintindihan mo na walang katauhan ang mga kanta nila kung wala ang iyak ng gitara ni Ira Cruz. Wala silang kaluluwa kung wala ang lagatik ng baho ni Nathan Azarcon. Walang betlog ang Bamboo kung wala ang malupit na dagundong ng tambol ni Vic Mercado.

Nag-quote na rin lang ako sa inlay card, i-quote ko na rin si Bamboo bilang pagtatapos sa blog entry na ito:

"To the 3 that stand with me, my many thanks, cheers for a good 4 and half years.. but tomorrow's another day..and never we forget the law of the jungle because at the end of the day we stand alone together and no one can take that away from us.. F@%k em all..see you tomorrow jerk offs"

I Just Wanna Be On The Beach...

2007-02-26T09:21:00.000-08:00

Dongabay - Flipino

2007-02-26T09:08:00.000-08:00

February 2007 na. Ibig sabihin, anim na buwan ko nang pinapakinggan ang Flipino ng Dongabay. So far, eto ang kaisa-isang album ng 2006 na pinapakinggan ko as a whole album, at hindi yung papili-pili ako ng kanta para patugtugin. Tama lang na bigyan ko sya ng review dahil, una, napakaganda ng album na ito, at pangalawa, for documentation purposes.

Marami na akong binasang mga blogs na nagre-review ng album na to, at tama sila na ibang Dong Abay na ang nagsasalita sa mga kanta rito. Wala na daw ang "angas" o "angst". Kung papakinggan mong mabuti, existentialist ang theme ng album, nags-stress sa individual existence, subjectivity, individual freedom, at choice. Malamang-lamang, wala na talaga ang angst. Kung nag-aangas pa rin si Dong Abay dahil galit sya sa sarili nya at nagrereklamo tungkol sa mga desisyon nya sa buhay, ilalagay ko sya sa ilalim ng genre na "emo", kasama ng mga bandang kumakanta tungkol sa paglalaslas at paglalasing sa sementeryo para maging cool.

Ito ang unang proyekto ni Dong Abay na ginamit nya ang pangalan nya (dongabay) bilang collective term sa kanyang banda. Selfish? Ego-centric? Don't judge a book if you are not a judge.

Sa unang kanta (Espasyo), ina-acknowledge nya ang role nya bilang entertainer ("sa paglapag ng sumbrero"), at sine-set na nya ang expectations ng listener ("aking kwento ay buhay ko at buhay mo"). Parang sinasabi nya na narito sya para mang-aliw, pero mas maganda kung makikinig ka sa mga sasabihin nya.

Sa Akrostik naman, sa pamamagitan ng paglalaro ng mga salita, ay nagpakilala sya ("yan o yan o yan ako ako ay sino ba"). Lumabas sa Akrostik ang "specialty" ni Dong Abay, ang "patter" style ng panulat. Estilong rapid-vocal at stream of consciousness. Inihayag ni Dong Abay sa kantang ito na siya ay indibidwal at hindi maaring ihambing sa ibang mga musikerong nauna o sumunod sa kanya.

Ayan. Medyo nakikilala mo na si Dong Abay sa unang dalawang kanta. Lalo mo pa syang makikilala sa mga susunod na kanta.

Ang kantang Aba-aba ay parang "act of contrition" ni Dong Abay. Dito ay inamin nya na ang kanyang kalagayan ay produkto ng pagmamatigas sa kanyang mga prinsipyo at paniniwala. Ang lyrics nya ay batay sa mga kasabihan ng mga matatanda, na parang nagpapakita ng remorse sa pagsaway sa mga payo sa kanya ("ako'y laging naglalakad ng napakatulin kaya ako'y matitinik ng napakalalim").

Pero sa Perpekto, parang kumabig si Dong. Kung sa naunang Aba-aba ay inaamin nyang naging pasaway sya, ang Perpekto ay ang kanyang paraan para sabihing lahat ng tao ay nagkakamali. 15 years ago, relate na relate ako sa "Next In Line" ng After Image dahil sumasalamin ito sa buhay ko noon, walang katiyakan, pero optimistic at idealistic. Ngayon, itong Perpekto ang tumutugma sa kalagayan ko (at malamang sa lahat ng ka-generation ko), burned out sa bwakananginang mundong ito,

Ang Mateo Singko, para sa akin, ang pinakamagandang kanta sa album. Tuwing lalabas ako ng bahay namin at makikita ko ang mga squatter sa kalye namin, ume-echo sa utak ko ang boses ni Dong na paulit-ulit na kumakanta ng "mahirap maging mahirap". Dito sa Mateo Singko, pati na sa Awit Ng Kambing at sa Solb ay ipinakita nya na ang mga pangit at karumal-dumal na bagay sa mundo ay may dahilan at bunga rin ng kawalan ng pag-asa.

Sa Bombardment sinasabi nya na you are what you choose. Nakakaaliw ang pag-limit nya sa dalawa ng choices. It's either La Salle o Ateneo, ABS-CBN o GMA7, original o pirated.

Bilang isang tagapakinig ng Yano at PAN, masasabi kong iba na ang lyrics ni Dong Abay sa dongabay kesa sa unang dalawang banda. Sa Yano, para siyang commentator sa AM radio na putak nang putak. Typical U.P. student na may impluwensya ng LFS. Sa PAN, nag-mature ang kanyang pagrereklamo sa lipunan dahil nahasa na nya ang paggamit ng talinhaga at paglalaro ng salita. Sa unang tatlong album nya ay umikot sa tema ng kabulukan ng lipunan at gobyerno. Sa dongabay naman ay nirespeto na ni Dong ang katotohanan na ang kalagayan ng bawat tao ay mula sa kanyang mga kapasiyahan.

Choice. Individual existence. Subjectivity. Nasagot ni Dong Abay ang "Naroon" na sinulat nya noong nasa Yano pa sya. Hindi mo na kailangang liparin sa ulap, sisirin ang dagat, o hukayin sa lupa para mahanap ang kalayaan. Kailangan mo lang tumingin sa salamin.

Sa Yano at sa PAN, madalas iparating ni Dong Abay na kahit saan ka tumingin, pangit ang mundo. Sa dongabay, lumilingon pa rin sya sa mundo at nakikita ang kapangitan. Pero dito rin sya unang tumingin sya sa sarili nya at nakitang maganda ang mundo.

Me & Marcus Adoro

2007-01-29T01:45:00.000-08:00

Mortal Immortal

2007-01-22T09:46:00.000-08:00

(a.k.a Ang Mabuting Naidulot Sa Akin Ng Heart Attack Ni Ely Buendia)

Nagbago ang mundo ko nung January 7, 2007.

Inatake sa puso si Ely Buendia. Dalawang angioplasty ang kinailangan para linisin ang blockage sa mga arteries nya. Ilang araw din akong nag-aabang sa GMA, ABS-CBN, Inquirer.net, tsaka sa Circus list (Eraserheads Yahoo! group) para sa updates ng kalagayan niya.

Teka, sino ba si Ely Buendia?

Para sa milyun-milyong Pilipinong estudyanteng tumiwalag at nagpalaya sa sarili noong 1990's, sya ang frontman ng bandang Eraserheads, "The Beatles of the Philippines". Para naman sa imahinasyon ni Cristy Fermin, si Ely ay isang laos na musikerong niloko ng kanyang recording company at iniwan ng kanyang mga kabanda sa Pupil. Para siguro sa ex-Eraserheads members na Raimund, Buddy, and Marcus, sya ang kumag na kabandang nag-text na "graduate" na daw sya at di na muling nagpakita, kahit may mga kontrata pa sila. Para kay Francis Magalona, isa syang mabuting kaibigan. Para naman kay Diane Ventura at kay Eon Drake Buendia, siya ang tinitingala nilang padre de pamilya.

Pagtatawanan mo siguro ako pag sinabi ko na si Ely Buendia ang pinaka-paborito kong kuya. Hindi naman kasi ako kilala non e.

Hear me out, kuya ko talaga sya. Tingnan mo ha. Dahil sa kanya, nagkaroon ako ng interes sa pagmamaneho (Overdrive). Siya ang laging nagpapaalala sa kin na huwag magpapadala sa init ng ulo (Easy Ka Lang). Payo nya rin sa kin na wag kalimutang magdahan-dahan sa mga desisyon ko sa buhay (Maling Akala). Kinukwento nya sa kin ang mga lakad nya sa ibang bansa (Balikbayan Box), at ang naiskoran nyang chick sa Japan (Tamagotchi Baby). Nakwento nya rin yung kakilala nyang nagka-girlfriend na naging cover girl (Magasin). Sinabi nya rin sa kin na pahalagahan ko ang mga kaibigan ko ngayon (Minsan). Pinamukha nya sa kin na normal lang maging torpe (Torpedo), pero tinuro nya ang cool na paraan kung paano manuyo ng babae (Ligaya). Nung nabasted naman ako, sa kanya ako nakahanap ng karamay (Pare Ko). Oo na, weirdo na ko. Kuya ko si Ely Buendia.

Bago sya atakihin sa puso, isang verse lang sa Bible ang sinusunod ko: Luke 12:19. Take life easy, eat, drink, and enjoy yourself.

Masarap naman talagang kumain e. Lalo na kung crispy pata. O kaya kare-kare ng nanay ko. Bulalo sa Tagaytay. Brother's Pounder. Special Chelo Kebab with Beryani Rice. Ox brain, kelangan mo non.

Masarap din uminom. Karamihan sa mga magagandang kuwento na alam ko, nakuha ko sa inuman. Lahat ng pagkakaibigan ko ngayon, nagsimula sa inuman. Kahit gin bulag basta may kuwentuhan tsaka kulitan, di ako aatras.

Pagdating sa pera, lagi ko namang sinasabi sa sarili ko na di ko madadala sa hukay ang yaman. Pag may gusto akong bilhin para sa sarili ko, sa asawa ko, at sa mga anak ko, di na ako nagdadalawang-isip, binibili ko agad.

Nagbago ang mundo ko nung January 7, 2007.

Imagine mo na may kuya kang 36 years old tapos inatake sa puso. Masasabi mo yung kadalasang nasasabi na "Teka, sigurado ka? Kahapon lang, parang wala syang sakit e". Hindi ka mapapakali. Kahit anong tidbit ng information tungkol sa totoong kalagayan nya, gusto mong malaman. Gugustuhin mong pumatay ng taong nagfoforward sa yo ng text message na patay na sya.

Para akong sinampal noong na-confirm ko na inatake na nga sya sa puso. Hindi na sya yung sinasamba kong Rock God. Hindi na siya yung iniidolo kong Ely Buendia. Si Ely ay naging isang tao tulad ko. May asawa, may anak, nagtatrabaho para mabigyan ng magandang kinabukasan ang pamilya. At dumating na sa akin ang tanong na matagal-tagal ko nang iniiwasan.

Kung dumating na ang oras, anong mangyayari sa mga iiwanan mo?

Nilista ko agad ang lahat ng kailangan para kung sakaling mangyari sa akin ang nangyari kay Ely at hindi ako mapalad na makaligtas, hindi mapapabayaan ang mga naiwan ko. Gumawa na ako ng sarili kong Ten Commandments:

1. Bawasan ang taba sa pagkain.

2. Dapat laging olive oil ang gamit sa pagprito.

3. Sanayin ang sarili sa gulay.

4. Bawasan ang paninigarilyo at pag-inom.

5. Mag-exercise.

6. Kumuha ng insurance.

7. Siguraduhin ang pang-high school at pang-college ng mga anak.

8. Dapat laging may oras para sa mga anak araw-araw.

9. 9 hours lang lagi para sa trabaho. Hindi sosobra.

10. Laging ipadama sa asawa at mga anak ang pagmamahal sa kanila.

Sa sampung batas na ito mabibigyan ko na ng kahalagahan ang sarili ko at mga mahal ko sa buhay. Hindi ito New Year's Resolution. Dahil sa tuwing magbabalak ako na sawayin ang mga batas na ito, lagi kong maaalala si Ely Buendia sa ICU, na walang nagagawa ang asawa at anak nya kundi maghintay ng payo ng doktor. Naging matagumpay man ang operasyon kay Ely, baka yung operasyon ko, hindi.

Maraming salamat, Ely Buendia.

The Gig That Blew Me Away

2006-12-12T20:02:00.000-08:00

“One great rock show can change the world.” - Dewey Finn (played by Jack Black in “School of Rock”)

Pupunta dapat kami sa KTV ng aking beerhouse buddy Tentoy, pero dahil mababait kami, napagkasunduan na lang namin na pumunta na lang sa Saguijo. Play4serve kagabi, at ang headliners ay Sandwich, Imago, and Radioactive Sago Project. Miss na rin namin makita si Aia up close.

Pagkatapos ng isang jeepney at isang tricycle ride mula sa Ayala Ave., nasa Saguijo na kami. Sa mga walang alam, ang Saguijo ay located at 7612 Guijo St., San Antonio Village, Makati City. Wala pang tao nung dumating kami. Kaya ayun, uminom na lang muna kami habang dina-dissect ang Natin99 album ng Eraserheads.

Sinimulan ng mga Colt 45 Rockista finalists yung gig. Natuwa ako sa bandang Bored of Trustees dahil naka-encounter na naman ako ng bagong tunog. Ang template ng mga kanta nila ganito: funk yung unang verse, tapos magta-transition sa emo, tapos sa bandang huli magiging metal na. Metal as in mala-Kirk Hammett na lead guitar na magpapabagsak sa panga mo. Hanep tong mga taga-Dumaguete na to.

After ng Rockistas, Imago na. Walang kakupas-kupas ang bandang ito. Pag kumanta talaga si Aia, tatahimik na. Wala nang nagte-text, wala nang nagdadaldalan. Kahit yung mga naiihi, pinipigil.

Sumunod ang Radioactive Sago. Di ko inexpect na mahi-hypnotize ako sa soundcheck nila. Parang Miles Davis / John Coltrane session. Present ang typical elements ng Avant Garde jazz: swabeng trumpet, piano (actually gitarang tunog piano lang hehe), groovy combination ng bass at swing beats sa drums. Dito ako na-transport mula sa mundo ng schedules, deadlines, at priorities papunta sa isang lugar na kung saan masaya ang lahat, walang stress, walang bukas. Hindi ako fan ng Radioactive Sago dahil hindi ko trip ang poetry ni Lourd de Veyra, pero naintindihan ko na wala silang pakialam sa iniisip ko. Masaya sila sa ginagawa nila. Yun ang effect ng music ng Sago.

Nung kakantahin na nila yung Alkohol, umaasa akong makiki-jam sa kanila si Raimund Marasigan. Hindi pinatulan ni Raimund yung request ni Lourd. Ok lang, payag na rin ako na may kumakanta ng isang Eraserheads song na may presence ng isang Ehead. At shempre hindi na ko nagpapigil sumigaw sa chorus ng "Alkohol alkohol utak mo'y buhol-buhol!!"

After ng set ng Sago, lumabas ako para magyosi. Nakatambay sa may entrance ang Imago, with Jun Lopito, Karl Roy and Stephen Yu (Rizal Underground). Andun din si Miggy ng Chicosci. Nung papasok na ko, may lalaking nakaharang sa pinto. May mga kausap sya nun kaya nag-"excuse me" ako. Hindi nya yata ako narinig. Inulit ko yung "excuse me", medyo mas malakas at medyo inis ang tono. Tapos lumingon yung lalaki. Tangina si Ebe pala. Nahiya naman ako sa balat ko kasi sya pa yung nag-sorry sa kin.

Kaka-setup lang ng Sandwich nung pumasok ako. Soundcheck nila yung "Grip Stand Throw". Ayos. Iba talaga pag nagra-rap etong si Raimund. Obvious ang impluwensya ng Beastie Boys. Unang kanta nila yung "In Case Of Fire". Adlib sila sa huli ng "para lang sa yo... lahat ay gagawin".

Napasigaw na ko ng malakas nung nag-rap si Raimund sa intro ng "DVDX". Tapos bago matapos yung kanta, hinalo nya yung "Tainted Love" ng Soft Cell, malamang dahil hawig nga sila ng chord progression. Ginawa na nila yung rap-DVDX-Tainted Love performance nung album launch ng Sugarfree, pero astig pa rin. After ng DVDX, kinanta nila yung "Walang kadala-dala" tsaka "Super Noypi". Nag-dedicate din sila ng kanta sa pumanaw na sessionist ng Eraserheads, si Noel Garcia. Kinanta nila yung "Ziggy Stardust" na all-time favorite song daw ni Noel.

Nagtanong si Raimund sa audience kung ano pa yung gusto naming marinig. May sumigaw ng "BUTTERFLY CARNIVAL", na sinagot naman ni Raimund ng "hindi ko kaya yon". May sumigaw ng "Cheese Factor!!!". Nakisigaw na rin ako ng "OO NGA CHEESE FACTOR!!!". At yun, kinanta nila ang "Cheese Factor Set To 9". I GOT PIZZA GLUE ALL OVER MAH SHOE! LET'S GET STICKY WITH ALL THIS RESIDUE!!!

Hindi ko makakalimutan ang jamming ng Sandwich at Jun Lopito. Kung di mo kilala si Jun Lopito, bigyan kita ng clue. Ka-level lang naman sya ng mga sumusunod: Joey "Pepe" Smith, Mike Hanopol, Edmund Fortuno, Wally Gonzalez, Dondi Ledesma, Pendong Aban, Lolita Carbon, Saro Banares, Mike Pillora. Yun lang naman. Sinabihan lang sya ni Mong Alcaraz ng "puro A lang yan", tapos ginawa nyang cue yung mga beats ni Mike Dizon. At ang kinalabasan ay isang makalaglag-brief na performance ng "Sunburn" na hinaluan ng "I Wanna Be Sedated". Anak. Ng. Pating. Ang. Lupit.

Teka, hindi pa tapos. Tinawag pa ni Raimund si Karl Roy. Binulungan ng lyrics ng chorus ng "Sugod". Wala nang boses si Karl Roy, pero magrereklamo ba ako? Sandwich na yon, tapos may Karl Roy? Pagkatapos ng "Sugod", humirit si Karl ng "yun lang? gusto ko pa!". Kinuha ni Raimund yung bass kay Myrene tapos nakipag-huddle kay Mong and Diego. Intro pa lang, kilala mo na yung kanta. "Should I Stay Or Should I Go" ng The Clash.

Natapos na ng 2 a.m. yung gig. Teka mag-iisip ako ng term na magde-describe ng naramdaman ko bago umuwi. Hmmm.. overjoyed? Elated? Uplifted? Euphoric? Ecstatic? Hayy. ALL OF THE ABOVE.

Maraming salamat Play4serve.

I <3 EB Babes

2006-12-08T12:07:00.000-08:00

Paki-click ang picture if you also <3 the EB Babes. hehe

Sugarfree - Tala-Arawan

2006-12-08T11:05:00.000-08:00

Meron nang review si dodobird nitong Tala-Arawan, pero dahil nag-request si Jalton the rakstar Sugarfree bassist sa kin ng review, tatanggi ba naman ako?

Ang Tala-Arawan ay ang pangatlong installment ng Sugarfree, ang bandang madalas ihambing sa aking all-time peborit band. Sa packaging pa lang, wala na akong masabi. Hindi sya katulad ng "Sa Wakas" o "Dramachine" na nakasilid sa isang normal na CD case. Iba ang lalagyan ng Tala-Arawan. Kung nasanay ka na sa right side mo makikita ang CD pagbukas mo nung case, puwes dito maninibago ka. Nasa left ang CD nito. At hindi normal ang inlay card. Imbis na may groovy font, makikita nyo yung handwriting ni Ebe, ni Jal, at ni Kaka. Tapos dun sa acknowledgements, pansinin nyong may mga handwriting din dun na iba sa panulat ng trio. May mga doodles pa na nakasingit. Sa lyrics ng "Kung ayaw mo na sa akin", makikita mo din na ilang beses binura yung linyang "Leche lalong ayoko sa yo", tapos padiin pa ng padiin yung pagsulat. Naalala ko tuloy yung notebook ko nung college na mas nabibilis mapuno yung likod kesa sa actual na notes.

Tingin ko lang, may nais iparating ng packaging ng album: expect something very personal, raw, with no frills.

So after ko i-convert to mp3 ang mga kanta para gasgasin sa Winamp, isang araw ako nag-Sugarfree marathon (Sa Wakas, Dramachine, Tala-arawan) para malaman ko kung ano ang pinagkaiba ng 3rd album sa kanyang mga predecessor. Dito, mukhang nag-depart ang Sugarfree sa trend ng usual third album ng isang Filipino pop rock band. Let me explain. Sa Cutterpillow ng Eraserheads nakita natin ang peak ng "chop suey" sound ng E-heads. Marami silang instrumentong pinag-eksperimentuhan. Gumamit sila ng 12-string guitar sa "Fine Time", at "orchestra" sa "Huling El Bimbo". Sa "Atomic Bomb" naman ng Rivermaya, may identity yung bawat kanta sa album, na pwede mong sabihin na collection lang sya ng mga singles. Dito naman sa Tala-Arawan, wala kang maririnig na ka-chopsueyan (kung meron mang ganung term). Walang kakaibang instrumento. Consistent ang tunog mula "Dear Kuya" hanggang sa "Ikaw Pala".

Samahan nyo akong himay-himayin yung bawat component ng tunog sa album...

Medyo may "old school" feel yung gitara sa buong album. Yung distortion parang pang-1994. Ahhh, the LA 105 days. Sinubukan kong silipin yung mga bagong gadget ni Ebe para sa Tala-Arawan nung album launch nila sa Metrowalk. Nung tumugtog na sila, aba, walang guitar effects pero kuha naman yung tunog sa CD. Sabi sa kin ni Jal, nag-decide sila na bare lahat ng gitara dito sa album na to. Rekta daw lahat ng gitara sa amp, tapos mic-ing na lang. Bagong style daw galing kay Sir Robin Rivera. Sino kanyo? Siya lang naman ang itinuturing na "The Genius Behind The Eraserheads". George Martin is to the Beatles as Sir Robin is to The Eraserheads. Yon.

Ok punta tayo sa bass. May contrast pa rin ng preference nitong si Jal at Ebe. Pansinin nyo yung simpleng D chord ni Ebe, nagagawan ni Jal ng "mas complicated" na feel. Nagiging D, D/BFlat, D/B, D/C. Mas nagiging komplikado para sa mga nag-iinuman para matugtog sa gitara. Pero ganun naman talaga trabaho ng bassist e. Taga-complicate ng buhay ng mga kumakapa ng chords ng banda. Speaking of chord progressions, nag-shift na rin si Ebe from the usual 2-chord pattern na G-C or A-D to A-F#m-Bm-Dm.

Sa drums, kahit hindi mo alam na umalis na si Mitch at napalitan na ni Kaka, malalaman mong may nagbago sa drums. Mas magaan ang kamay ng drummer ngayon versus sa previous two albums. Nandoon pa rin yung template na Sugarfree beat sa "Kailan Ka Ba". Pero mas gamit ngayon yung tunog ng "prakatakatakatak" sa snare. Pakinggan nyo yung intro ng "Kung Ayaw Mo Na Sa Akin" vs. intro ng "Prom" sa Dramachine. Obvious bang pinurga ko sa Sugarfree yung tenga ko? Hehe.

Lyrically, napakalayo na ng narating ni Ebe. Mas lapat na lapat na yung words nya sa tunog. Sa tingin ko, yung pagsulat nila ng mga kanta sa "Sa Wakas" tsaka "Dramachine", parang chords-melody-jamming-lyrics. Dito naman sa "Tala-Arawan", melody-lyrics-chords-jamming na. Yung tipong nasa toilet si Ebe tapos may hina-hum na tono, tapos malalagyan na nya ng lyrics, tapos kakapain nya yung chords nun, tapos ipaparinig na nya sa mga kabanda nya. Pero nasa labas na sya ng banyo ha?

Bilang isang three-piece band, malamang nagsawa sila sa pressure ng pag-replicate ng bigat ng tunog ng mga kanta sa "Dramachine" pag live. Idagdag mo dito ang adjustment ng bago nilang drummer. Batid din ang pressure kay Ebe para gumawa ng mga bagong kanta (mababasa mo yung drama ni Ebe sa first page ng inlay card). Dumadaan na sila sa usual growing pains ng isang banda, pero ika nga ng Occam's Razor, "All things being equal, the simplest solution tends to be the best one".

Hindi sila umasa sa guitar effects, nag-adjust din sila sa bagong drummer, nag-adjust yung bagong drummer sa kanila, at nagmistulang diary ni Ebe ang mga kanta. At yun na nga ang kinalabasan ng Tala-Arawan:

Very personal, raw, with no frills.

Side Trip (ala-Howie Severino):
Dramachine's "Hari Ng Sablay" Vs. Tala-Arawan's "Ang Pinakamagaling Na Tao Sa Balat Ng Lupa"
1) Hyperbole ang literary device
2) Parehong tungkol sa "Hari".
3) May naka-superimpose na clapping (Hari Ng Sablay: "hoo-hoo-hoooo"; Pinakamagaling: "kaya mga kaibigan..")
4) Chug-pak-chug-chug-pak, halos same beats per minute.
5) Parehong swak sa isang officemate ko. Hehe.

Tabachoi's Top 20 Pinoy Songs of 2006

2006-11-29T06:46:00.000-08:00

Yo Yo Yo Yo! Uunahan ko na lahat ng mga gumagawa ng Top N Songs of 2006. For the record, natapos ko i-compile to 29 Nov 2006. Sana isa ako sa mga naunang gumawa ng ganitong countdown. Wag kayong mag-expect na may Cueshe, Christian Batista, or Starstruck/Pinoy Pop Superstar, Lito Camo - Manny Pacquiao collaboration, or acoustic cover band shit dito. Here we go!

20. Typecast - Will you Ever Learn

Dahil sa kantang ito, napabili ako ng "Every Moss and Cobweb" album ng Typecast, my 2nd emo album. Anthemic at napaka-cheesy ng chorus.

"Un-lonely nights
Romantic moments
The love, the love
What about them?
Throw it all away"

Papasa tong kanta na to sa Calla Lily at Cueshe, pero the fact na di gwapo yung bokalista at hindi sila fa-cute, ilalagay ko sila sa aking NUMBAH TWEN-TEYYY (insert galactic echo here)

19. Sponge Cola - Bitiw

Ang 2006 version ng "Iisang Bangka" ng The Dawn, napakahusay ng bandang Sponge Cola para pakawalan ang single na ito bilang carrier ng kanilang bagong album. "Transit" ang pangalan ng album, at ang carrier na ito ang reflection ng pag-move (or pag-transit =p) ng banda papalayo sa gasgas na tema ng pag-ibig ng unang album nila ("Palabas").

18. Hale - Blue Sky

Pogi Rock Rules!!! Mas gusto ko tong Blue Sky kesa sa Waltz (na carrier ng bago nilang album na "Twilight"), dahil mas kumakapit sa utak ang melody nito, at pag pinapatugtog to sa FX, napapansin kong dumadami ang gustong maging drummer. Napakalinis ng pagka-record ng kantang to. Kasing linis ng image ni Champ (ok gerls, you can scream now).

Kapag may nagtanong sa yo kung ano ang gusto nyong pulutan sa inuman, gamitin nyo yung chorus ng kantang to.

"... tuna at Blueskies na pinaghalowwww, pinag-halow-halowwww, shining and shimmering..."

17. Urbandub & Dicta License - Future

Eto ang isa sa mga proof na malaking factor ang music video sa pagsikat ng mga kanta ngayon. San ka nakakita ng music video na pinagsama-sama lahat ng bigatin ng Pinoy Rock ngayong 2006, tapos mga fresh faces na malamang-lamang sisikat sa mga susunod na taon? Ang kantang ito ang theme song ng MTV Staying Alive Music Summit for HIV/AIDS 2006.

16. Rivermaya - Bandila

Sa tingin ko, ginawa tong kantang to para tapatan ng 'Maya ang "Hallelujah" ng Bamboo. Pansinin nyo yung "hoo-wooohhhh" ng chorus. Pati yung message ng kanta. Parang pinagbiyak na bao ano po? Breakthrough ang kantang ito dahil ito ang kauna-unahang Pinoy rock anthem na ginawang theme ng isang news program. Ka-level na nito yung original theme ng TV Patrol nung si VP Noli De Castro pa yung anchor (eto yung tono: ten-tininen-tininen-tenen.. tenenent.. tenenen-tenen.. eeeengk).

Sana at nagsabay ang release nito tsaka ng Hallelujah para magkaalaman na.

15-14-13. (not in particular order) Orange and Lemons - Yakap Sa Dilim; Sugarfree - Batang Bata Ka Pa; Kamikazee - Doo Bi Doo

How should I describe "Kami NAPO Muna"? Let me count the ways...

- Ang pinakagasgas na album ng kapitbahay namin.
- Ang nagrevive ng pag-request ng mga APO songs sa videoke
- Ang tribute album na pitong kanta lang yung papakinggan mo, tapos naka-disable na yung iba.

Ang mga kantang nasa 13-14-15 (Carmina-Aiko-Ruffa) ay ang mga kanta sa album na ito na orig ang dating. Ibig kong sabihin e pwede mong isingit yung kanta sa album nung artist tapos papasa na orig nila. Parang "Pinoy Ako" hehehe. Isasama ko sana yung kanta ng Sandwich (Bakit Ang Babae), kaso, I have to reserve my Sandwich for later.

12. Pupil - Dulo Ng Dila

Speaking of Sandwich, nasa numbah 12 ang "Dulo ng Dila" ng Pupil. Breakthrough ang kantang ito dahil ito ang proof na hindi si Ely Buendia ang Pupil. Nuff said.

11. Sitti - Para Sa Akin

Pag nagasgas na ang mga bossa nova revivals, at maging ka-level na ng mga bossa artists ang mga acoustic cover bands, itong kantang to ang sisihin nyo. Dahil sa kantang ito nagkaroon ng mainstream acceptance ang sosi genre na bossa nova. Umapaw na ang mga record bar ng mga CDs ng "Bossa Nova versions of so and so", tsaka mga bossa diva. Ang 2006 ay ang taon ng bossa nova. This song started it all.

10. Parokya Ni Edgar - Ordertaker

LOOK! UP IN THE SKY! It's a rip-off! It's a revival? No, stupid, it's a PARODY!

Ang Ordertaker tsaka Bagsakan ang dahilan kung bakit binili ko yung Halina Sa Parokya. 2006 na nga lang lumabas tong Ordertaker. Nakatatak na sa utak ko ang video ng kantang to kung saan si Chito ay naging Ultimate Warrior (kaso dahil payat sya e muka na lang ita ng ati-atihan), at si Dindin si Ordertaker. Kung hindi ka wrestling fan, hindi mo gets ang video nito. Kung hindi mo alam ang Chop Suey at Toxicity ng System of A Down, hindi mo rin gets ang kantang to. Pero dahil fan ka ng Parokya at in ang Kamikazee ngayon, sumakay ka na lang. And that is a gooood.

9. Francis M. & Pikaso - Reach For The Stars

Nanalo lang naman ng Single of the Year sa 2006 Philippine Hip-hop Music Awards. Kung gusto nyong makita kung gaano kagaling ang hip-hop single na ito, panoorin nyo na lang dito: CLICK ME

8. Itchyworms - Beer

Kahit maraming hindi natuwa sa pag-release ng Refuckaged issue ng Noontime Show, patok na patok pa rin ang Itchyworms dahil sa beerhouse-friendly song na ito. Breakthrough ba ito? Oo. Ito ang kauna-unahang kanta na nag-promote ng alcohol, gumamit ng linyang "nais kong magpaka-sabog" at nag-describe kung paano "lumanghap ng usok" na hindi pinansin ng Philippine Senate.

7. Bebot - Black Eyed Peas

Yuck naman si Tabachoi o nag-feature ng kanta ng "may hamp may hamp may hamp". Seriously, ano yung huling kantang alam mo na gawa ng Pinoy na kasama sa isang album na umabot ng #2 sa US, #4 sa UK, #1 sa Canada, at #1 sa Australia, bumenta ng 295,000 copies sa unang week, na-certify na 6x platinum, at may sales ng higit 10.5 million copies worldwide?

Magpasalamat tayo sa isang Pinoy na nagngangalang Allan Pineda Lindo (better known as apl.de.ap.) at gumawa sya ng isang all-Tagalog song sa Monkey Business album ng Black Eyed Peas na nagbigay pugay sa mga babaeng Filipino.
Bakit kaya hindi umalma ang Gabriela dito? Hmmm

6. Dong Abay - Bombardment

Kakantahin ba to ng mga epal na artista sa ASAP o sa SOP? Hindi. Kaya paborito ko tong kantang to.

Isang kakaibang kanta tungkol sa mga choices na ginagawa natin na minsan pwede mong sagutin na "meron pa bang iba?" Walang ibang makakagawa ng ganito kagaling na kanta kundi ang henyong si Dong Abay.

5. Chicosci - A Promise

"VAMPIRES NEVURRRRR DIE !!!" ang kadalasang sigaw ni Miggy (ok gerls, you can scream again) pag kakantahin to ng live. Ito ang carrier single ng self-titled album ng Chicosci na pag narinig mo, unang papasok sa isip mo ang tanong na "bakit naging emo?". Ika nga ng prend ko na baklang-bakla sa Chicosci, "it's not emo, bitch. it's post-hardcore punk." Post-hardcore my ass.

Ito ang nag-convert sa kin para pansinin ang emo (or "pussified excuse for hardcore" ) genre na walang natatanggap na pagmamahal mula sa hardcore community. Dahil dito, natuto akong makinig sa Taking Back Sunday, Thursday, Saosin, My Chemical Romance, Dashboard Confessional, at Typecast.

Don't forget kids, itong kantang to ang demarcation line between Growling Chicosci and Screamo Chicosci.

4. Imago - Taralets

Yehey pa-mainstream na tayo ng pa-mainstream!

May kilala ka na bang nagsabi ng "kadiri naman yung Imago dahil sa Taralets, how jologs naman"? Kung meron, sapakin mo. Wag pala. I-nailcutter mo yung left nipple.

Sa Eastwood City ko unang napanood na kinanta to ng live. Nagtaka ako kung bakit pag kinakanta ni Aia yung chorus "taralets, tara tara tara lets, di ka na mabibigo wo-oh", tinataas nya yung kamay nya, tapos titingin sya sa taas na parang nagdadasal. Hindi kaya ang Taralets ay parang "Everything You Want" ng Vertical Horizon, na parang si Jesus yung kumakanta?

O yan, i-Google mo na yung lyrics, tapos basahin mong mabuti. Di ba?

3. Sandwich - Sugod

Please check if appropriate:

- Catchy guitar intro? CHECK.
- Masa lyrics that glorifies the Uruk-Hai congregation? CHECK.
- Inspired by Pinoy Rock Gods Juan Dela Cruz? CHECK.
- Mong Alcaraz of Chicosci on guitars? CHECK.
- Proof that Raimund Marasigan kicks ass? CHECK!!!

2. Kala - Jeepney

Ito ang kantang nagpasikat sa bandang KALA, na akala ko nung una e P.O.T. Ang kantang ito ay isang kwento tungkol sa manyakis na may binobosohang babae sa jeep na sa sobrang takam e nakipagkilala. JOKE LANG! Isang kwento ito ng pagkabighani ng isang binata sa nakasabay na dalaga sa jeepney. How Pinoy, how Goldilocks. Napakahusay ng pasok ng bass, guitar at drums sa kantang ito, swabe ang pasok ng mga salita sa melody, dagdag pa ang mala-Karl Roy na vocals ni Mike Grape. Kahit hindi coherent ang lyrics ng kanta, na-convey nito ang nais na ikwento ng banda.

Napakasarap sabayan. Dahil dito, bibigyan ko ito ng Special Award: Tabachoi's Videoke Song of 2006.

1. UpDharmaDown - Oo

Tabachoi's 2006 Song Of The Year is "Oo" by UpDharmaDown.

Bakit? Kasi ito ang kaisa-isang kanta ngayong 2006 na kahit sya lang ang kanta sa mp3 player mo buong araw, tapos 24/7 mo pinapakinggan, hindi mo pa rin pagsasawaan. Hindi pilit ang lyrics, seryosong nagsusumamo pero playful na nagboborder sa paglalandi. Mild ang banat ng instruments, pero napaka-powerful ng vocals. Universal ang theme, pero hindi mo mapinpoint kung saang genre mo ilalagay.

Dahil dito, napakalawak ng naabot ng kantang ito. Kahit anong radio station, kahit anong income level ng tao, kahit anong gender (lalake, babae, bading, tibo, protozoan), makaka-relate.

Sa UpDharmaDown, salamat sa isang napakagandang kanta. Congratulations! (parang napaka-prestigious ng countdown na to e no?)

The Ely Buendia Interview

2006-10-24T18:21:00.000-07:00

Kita nyo yung pic namin ni Ely Buendia ? Sa studio yun ng Pinoy Songmag. Ibinigay kasi ng editor-in-chief sa akin ang isang page na interview with Ely. Natatandaan ko pa yung araw na yun e. Sobrang stressed ako sa work, tapos may deadline pa sa sideline ko. Tumawag sa kin si EIC. Ang tanong pa e, "Nielsen, pwede ka ba mag-interview kay Ely Buendia? Sya kasi yung feature namin sa November issue e. Alam ko namang idol na idol mo yun"

Nalaglag na lang yung panga ko tapos hindi ko alam kung paano ko sasabihin yung "oo".

Di ako tumanggi shempre. Pagbaba ng phone, lumabas ako sa kwarto ko na nagtatatalon sa tuwa. Ginawa ko pa yung Joey De Leon dance (sa mga di alam to, ganito yun: squat ng konti, ibuka ang legs, shake your hips, tapos yung isang kamay mga 1 foot away from the crotch area, yung isang kamay ganun din kaso sa tapat ng butt crack. Gets nyo na?)

Nung araw ng interview, nag-pictorial muna si Ely. Shempre lahat ng staff and crew ng Pinoy songmag nagpapicture din, for Friendster purposes. Sobrang kabado na ko nun. Before ng interview sinabi ko kay Ely na first time ko mang-interview. Shet. Para pala akong virgin nun. Hehe.

Ito ang pinakamemorable na moment sa aking career sa journalism (kung meron man). Maraming salamat sa aking napakagandang editor-in-chief for making one of my dreams come true *hikbi*. Kaya sa inyo, mga bloggers na nagbabasa nito, blog lang ng blog. Follow your heart, follow your dreams and never give up no matter what. An apple a day keeps the doctor away.

Hmmm. So na-check ko na yung "one-on-one interview with Ely Buendia" sa checklist ko ng "Things To Do Before I Die". Manood na lang ng live na Wrestlemania tsaka NBA finals, plus masakyan lahat ng rides sa 6 Flags Magic Mountain, (tsaka massage ng isang Japanese teenage girl, with happy ending BWAHAHAHA) pwede na ko ma-dedo.

(this interview was published in the Nov 2006 issue of Pinoy songmag Vol 4 Issue 37)

It’s A Dad Thing

Bukod sa pagiging frontman ng Pupil, may isa pang trabaho si Ely Buendia ngayon. Ito ang tipo ng trabahong sigurado akong ayaw nyang magkamali. Hindi option ang breakup sa trabahong ito. After 10 years sa trabahong ito, hindi pwedeng sabihin na “ We’d been together for 10 years. We wanted to do different things, also we all can't agree with each other that time, it was a natural death so to speak".

Actually, trabaho ko rin to ngayon kaya alam kong dapat pagbutihan ito. Para sa kin, ito ang pinakamahirap pero pinakamasayang trabaho sa buong mundo:

Fatherhood.

Si Eon ang firstborn ni Ely at ni Diane. Siya yung cute na batang kahawig ni Ely sa video ng Superproxy 2K6. Sa Pupilopolis.com, may mga desktop wallpaper ang Pupil kasama si Eon.

Me: “Ano yung full name ni Eon?”

Ely: “Eon Drake Ventura Buendia."

Me: “Ahh Eon Drake. Kasi akala ko Eon Dracula e. Sa mga mailing lists kasi, Eon Dracula yung sabi nilang name ni Eon.”

Ely: “Eon Drake talaga dapat. Nagkamali ng sulat yung nurse sa birth certificate nya. Nagbibiruan kasi kami ni Diane nun. Pero inaayos na namin yung papers nya para mapalitan yung name nya to Eon Drake.”

Me: “May mga Ely Buendia traits ba na nagmamanifest na kay Eon?”

Ely: ”Traits? Lahat ng negative, sa kin nakuha. Yung katamaran ko. Actually lahat ng positive traits nya, kay Diane nanggaling. He's smart. Na-accelerate sya from Kinder to Prep.”

Me: “Pano yung parenting style mo kay Eon? Strict or lax?”

Ely: “Halo e. Minsan kasi kailangan mong maging firm sa bata. Lalo na sa studies. Tsaka sa pagkain. Ngayon nga, ang kinakain lang ni Eon, tempura, fried chicken, tsaka french fries. Side dish nya lang pala yung fries. Tapos sa tempura, yung breading lang yung kinakain nya.”

Me: “First song mo na natutunan ni Eon?”

Ely: “Alam ko sa Mongols pa yun e. Basta Mongols tsaka Pupil lang kinakanta nya.”

Me: “Wala syang kinakanta from your band before Mongols?”

Ely: “Wala.”

Me: “Typical bonding activity nyo ni Eon?”

Ely: “Everyday is a bonding activity for me and Eon. Meron kaming Xbox, Playstation, PSP, Gamecube, Nintendo DS. Pagdating sa laruan, doon ako medyo nagwawaldas ng pera ko. Feeling ko kasi, hindi lang para kay Eon yun, para sa kin din.”

Me: “Most prized possession na ipapamana mo kay Eon?”

Ely: “Yung mga books ko siguro”

Me: “Ano ba yung mga books na binabasa mo?”

Ely: “Nahilig ako kay Stephen King. Ngayon, I'm reading history books.”

Me: “If Eon were to write an essay about his dad, what would you like to read about yourself?”

Ely: “Sigurado naman akong wala syang masusulat na negative about me and Diane kasi everyday lagi nya kaming kino-compliment. Lagi nya sinasabi sa kin na "You're the best papa in the world"”

Me: “What is your ideal Eon 15 years from now?”

Ely: “I want him to graduate from a prestigious university.”

Me: “U.P.?”

Ely: “Hindi don. (laughs) Oy pero dun ako galing ha!”

Me: “If you had one advice to give him na gusto mong dalhin nya hanggang pagtanda?”

Ely: “Always look out for number one.”

Bago ko simulan ang interview kay Ely, akala ko parang magiging conversation ni Moses at ni God sa Mt. Sinai ang usapan namin. During the interview, wala akong nakitang “rock icon” attitude mula kay Ely. Yung feeling e parang nasa PTA conference lang ako na nakikipag-usap sa kapwa magulang, tipong nagko-compare notes.

Bilang isang ama, naramdaman ko yung pride at pagmamahal ni Ely para kay Eon habang nagkukwento siya. Kasi ganun din ako pag kinukwento ko ang anak ko e.

Sorry sa mga hindi maka-relate. It’s a dad thing.

The Dawn - Tulad Ng Dati

2006-10-15T07:23:00.000-07:00

Hindi na dapat ako gumagawa ng mga album review kasi mas magaling magreview sina Dodobird, Kristine and Luis kesa sa kin. Pero dahil may nabili akong CD ngayong weekend na astig, gagawa ako ng album review.

Lahat ng mga batang 80s na lumaki sa Batibot, dirty ice cream, shato, tumbang preso, Grosby shoes, Voltes V, Inday Badiday, at That's Entertainment, imposibleng hindi kasama sa mga naging impluwensya ang bandang The Dawn. Kung tama ang pagkaka-alala ko, Grade 3 ako nung binalita ni Kuya Germs sa GMA Supershow yung pagkamatay nung gitarista nila, si Teddy Diaz. Tapos nung nilabas nila yung "Salamat", naintindihan kong sinulat nila talaga yon para kay Teddy. Kaya kahit di ko sila kilala, naka-relate ako sa kanta. Nung graduation ko ng Grade 6 tsaka 4th year high school, kanta namin ng mga kabarkada ko sa school yung "Salamat". Ganun kalaki ang impluwensya ng the Dawn sa generation namin. Kanta nila ang anthem ng pagkakaibigan namin.

Fast-forward to 2006, bibili dapat ako ng orig CD ng Panic! At The Disco, inuna ko munang dumaan sa OPM department ng record bar. Nakita ko yung bagong CD ng The Dawn. 350 pesos lang, tapos dalawang CD. Yung unang CD, familiar titles, plus may ilang bago. Yung 2nd CD, VCD tapos may dalawang audio tracks. So inisip ko na parang compilation lang ng mga kanta nila, tapos Remixed, Remastered, Repackaged.

Pag-uwi ko, pinapakinggan ko na yung 1st CD, napa-"Holy Shit!" ako.

BAGONG VERSIONS!!! CURRENT LINEUP!!! OMG!!!

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig nung pinatugtog ko na yung "Love Will Set Us Free". Dun ko kasi napansin na parang iba yung version. Pagkatapos kong lakasan yung speakers, sinabayan ko na yung mga kanta, screaming at the top of my lungs. Ahhhh, nostalgia.

Imagine mo yung feeling na ganito: isang araw na naglalakad ka sa kung saan man, makakasalubong mo yung ex-girlfriend na sobrang minahal mo. Parang gumanda sya lalo kasi nag-mature yung beauty nya. Niyaya mo syang magkape para mag-catch up sa mga bagay-bagay. Kaso, hindi mo malaman kung ano ang sasabihin mo sa kanya kasi sobrang manghang-mangha ka sa ganda nya ngayon. Ganon yung feeling ng pagdinig ko sa mga kanta ng album na to.

Yung 1st CD, 18 tracks, 1 hour, 13 minutes, and 55 seconds total. 350 pesos divided by 73.92 minutes = almost 4.75 pesos per minute. Mas mura pa sa isang minuto ng tawag sa cellphone. Akala mo sulit na, may 2nd CD pa.

Yung unang video sa 2nd CD, ang title e "Movie Trailer". Self-explanatory na siguro to. Trailer sya ng movie (starring The Dawn's current lineup, Agot Isidro, Mylene Dizon, etc). Ang gist ng movie, parang nagka-amnesia si Jett Pangan, tapos akala nya 1988 pa rin. Panalo yung scene ni Jett tsaka ni Francis Brew (Jett:"Why can't you play like Teddy used to?" Francis Brew: "HINDI.. AKO.. SI TEDDY!"). Curious ako kung saan ipapalabas tong movie na to, at siguradong manonood ako.

2nd video sa CD, well actually audio sya (correction. di lang pala updated ang media player ko. video nga sya), guitar solo ni Teddy Diaz. Hindi sya comparable sa mga guitar solo ng mga iniidolo nyong gitarista, pero tingin ko nilagay to kasi may sentimental value. Nakasulat din sa inlay card yung "But most of all, to Teddy Diaz, without whom none of us would be here".

Yung mga sumunod na video, music videos na ng "Iisang Bangka", "Harapin ang Liwanag", "Tulad Ng Dati", "Change Is Breaking Us Apart", at "Laging Narito".

Kung hindi ka pa nasusulitan sa mga freebies ng Disc 2, may dalawa pang bonus tracks na acoustic versions ng "Abot Kamay" tsaka "Salamat". Grabe yung "Salamat". Kulang na lang umiyak si Jett Pangan. Eto nga mga pitong beses ko na inuulit yung kanta e.

So pano ko ire-rate yung "Tulad Ng Dati"?

Sa CD shelf ko kasi sa bahay, naka-arrange ang mga CDs according to the following:

Pirated

Aksaya ng Pera

For Archiving Purposes Only

Ayos

Sobrang Ayos, Dapat Gasgasin

Yung "Tulad Ng Dati", ginawan ko ng bagong category:

TANGINA. ASTIG. BUMILI PA NG LIMANG KOPYA AT IPAMANA SA MGA ANAK AT APO.

Ha! Meron kayo nito?

2006-10-11T04:21:00.000-07:00

Kami NAPO Muna Quickie

2006-08-11T16:27:00.000-07:00

Eto ang aking notes sa unang beses kong pagdinig sa Kami NAPO Muna. Quickie lang to:

Parokya Ni Edgar - Pumapatak Ang Ulan

Kinuha lang ata to sa Gulong Itlog Gulong album. Nothing new.

Orange & Lemons - Yakap Sa Dilim

Swabeng-swabe. Nakagawa na naman sila ng kantang pang-slow dance sa JS prom nung 1960s. Galing!

Kamikazee - Doo Bi Doo

Kinuha siguro ng Kamikazee to dahil sa napakagandang title

Itchyworms - Awit Ng Barkada

Pagkatapos ng "Kabataang Pinoy", isa na namang anthem ng mga kabataan ang ginawa ng Itchyworms.

Sponge Cola - Nakapagtataka

Nakapagtataka nga. Magtataka ka bat parang mutant child ng Alamid tsaka the Teeth ang Sponge Cola. Sorry girls, pero it SUCKS.

Imago - Ewan

Aia, mahal kita, mahal kita, hindi to bola. Ang bola ay tumatalbog..

Sugarfree - Batang-bata Ka Pa

The First Ever Ebe and Jal Duet. Mahusay!

Boldstar - Kumot At Unan

Next Big Pop Rock Thing

Barbie Almalbis - When I Met You

Pa-cute pa rin, pero hindi disappointing

Sandwich - Bakit Ang Babae

Churut-chut-chooot. Torpedo yan ha.

Drip - Kabilugan Ng Buwan

Pag papatugtugin ko tong album na to, eto lagi ang first song. Nuff said.

Sound - Di Na Natuto

Hinahanap-hanap ko yung version ni Gary V

Top Suzara - Anna

Top Suzara = Sam Milby

Rocksteddy - Blue Jeans

Magandang rendition para sa ultimate slacker song

Moonstar88 - Panalangin

Parang andami nang nagrevive nito e. Next song.

Shamrock - Paano

What a surprise. Wala akong nahanap na sablay.

Kitchie Nadal - Pag-ibig

Ang kutis mong tunay hanggang ...

The Dawn - Bawat Bata

Napapatalon ako dito tapos napapa-OI OI OI OI OIIIIIIIIII!

Wishlist para sa REPACKAGED SHIT.. este VERSION:
1) Dong Abay - American Junk
2) Meron na yatang nirelease na ganito pero di sinali: Brownbeat All Stars - Mahirap Magmahal ng Syota ng Iba.
3) Kahit anong reggae band - Kabilugan Ng Buwan
4) Ala-Ultraelectromagneticjam na All-Stars: Handog Ng Pilipino Sa Mundo
5) Andrew E & Salbakuta - Syotang Pa-Class (Bastos version)

The Girl From Ipanema

2006-08-08T07:10:00.000-07:00

Kahit saang mall ako magpunta, naririnig kong pinapatugtog yung album ni Sitti. Mabuti naman at sikat na si Sitti, dahil nae-expose ang masa sa medyo pang-sosyal na music genre nito: Bossa Nova.

Ang bossa nova ay isang sanga ng samba, isang music genre na nagmula sa Brazil. Ang samba ay halo ng African at Latin music, dahil nga ito ay mula sa mga slaves na dinala sa South America noong 16th century. Noon, ang mga slaves ay tumutugtog sa kanilang mga tambol bilang isang ritwal upang tumawag sa kanilang mga diyos. Ang mga rhythms na ito ay ang pinagmulan ng samba. Isa sa mga Afro-Brazilian religions na gumagawa nito ay ang Candomble, at para sa mga Candomble, ang "samba" ay "pray". Di ba dito sa Pinas, pag sinabi mong sasamba ka, pupunta ka sa simbahan para magdasal?

Ang bossa nova ay "softer, more relaxed style" samba. Sa mga online translation websites, sa Brazilian Portuguese, ang "bossa" ay translated as "talent" at ang "nova" ay "new". 1950s lang nagsimula ang genre na ito sa Ipanema beach area ng Rio De Janeiro. Ang ritmo nito ay inimbento ni Antonio Carlos Jobim.

Speaking of Jobim, ang pinaka-paborito kong bossa nova song ay ang kanyang Girl From Ipanema. Una kong narinig ang version nito nina Frank Sinatra at Nat King Cole noong bata pa ako, salamat sa tatay ko. Tapos ngayon, kung sinu-sino na nag-cover nito. Anyway, kahit sino pa ang kumanta nito, maganda pa rin yung kanta. Lalo na pag yung original na Portuguese lyrics (sinulat ni Vinicius de Moraes). Yung kay Sitti, Portuguese lyrics yun. Pero mas gusto ko yung version ng Prismatica kesa version ni Sitti. Swabeng-swabe. Hindi naman swabeng pang-sex, pero sya yung swabeng gusto mong pakinggan pag nakaupo ka sa beach habang nakatingin sa dagat.

Naghahanap ako ng Portuguese lyrics sa internet nung nakita ko sa Wikipedia na may entry para sa Girl From Ipanema. Ang kantang ito daw ay nainspire ni Heloísa Eneida Menezes Paes Pinto, "an 18-year-old girl who lived on Montenegro street in the fashionable Ipanema district of Rio de Janeiro. Every day, she would stroll past the popular Veloso bar-cafe on the way to the beach, attracting the attention of regulars Jobim and Moraes."

Ito yung bar-cafe na yon:

at ito si Heloísa Eneida Menezes Paes Pinto, malamang ganito yung itsura nya nung nakita sya nina Jobim at Moraes:

Wow. Kahit ako maiinspire akong sumulat ng kanta pag nakita ko yung babaeng yan na palakad-lakad lang sa harap ko e. Naging Playboy Playmate pa pala itong si Helena. TWICE. AT yung isa, kasama yung anak nya. Sick? I don't think so.

Antagal ko nang pinapakinggan yung Girl From Ipanema, pero mula ngayon, habang naririnig ko to, yung image sa taas ang maaalala ko. Whew!

Sources:
http://www.salsasite.com/dances/samba.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Girl_from_Ipanema
http://www.garotadeipanema.com.br/

Anong Meron Sa Los Baños?

2006-05-13T07:19:00.000-07:00

Sabado ng gabi, mag-isa ako sa opisina, nagpapalipas ng hagupit ni bagyong Caloy. Tinatapos ko tong pinapagawa sa kin na dapat nung isang linggo ko pa natapos. All-Pinoy ang laman ng Winamp playlist ko. Nagkataon lang na medyo matinding mag-trip ang Shuffle functionality ng player ko at nagkasunod ang dalawang kantang nagkaroon ng effect na parang Time Space Warp ni Fuma Lei-Ar sa Shaider (mga kids, malas nyo hindi kayo maka-relate). Isang kanta ng Hemp Republic at isang kanta ng Sugarfree. Pero parehong tumutukoy sa isang lugar na sobrang malapit sa aking puso:

Los Baños, Laguna.

Sumulat na ako dati sa Peyups.com tungkol sa UPLB at medyo kumalat na rin to sa email galing sa isa ko pang blog. After two years nung sinulat ko yung article na yon, marami nang nangyari sa kin. Medyo naibaon ko na sa limot ang Elbi. Umabot na ako sa point na nasabi kong "I've moved on to more complicated things," na sinasabi ng mga nanggagaling sa Elbi pag tinatanong mo kung bat di na sila bumabalik.

Pero sa dinami-dami ng panahon na pagtitripan ako ng tadhana, e ngayon pang nag-iisa ako sa opisina at walang option kundi maghintay lumampas ang bagyo. Pagkatapos kong kumanta na halos mapiyok sa paggaya ng boses ni Ebe sa "Los Baños" (wala namang makakarinig sa kin dito kaya ayos lang kumanta), sumunod yung Elbi Nights ng Hemp Republic. Mababaw ang lyrics at mukang pilit ang pagkagawa ng Elbi Nights, pero what the heck, tungkol sa Elbi e.

Di ko alam kung may nasulat na ang Session Road tungkol sa Baguio, o yung Freestyle tungkol sa Davao, or Sheila and the Insects tungkol sa Cebu (kala nyo Cueshe, ano? hehe. NO.. FRICKIN...WAY). Kung si Sampaguita nga, may kantang "Laguna" e. Baka mamaya napadaan sya sa Los Banos kaya nya nasulat yung kantang yun.

Anong nga bang meron ang Los Baños at talagang may effort pang gawan ito ng kanta at isama sa debut album?

Pansinin nyo yung lyrics ng Hemp Republic tsaka Sugarfree (nasa baba). Sa Hemp Republic, merong mga linyang

"sayang walang humpay"
"lalakad lang ayos na"
"absent lagi pumapasa pa rin"
"pag sembreak na, party lahat"

Sa Sugarfree naman, may

"take me back to my home"
"away from here"
"back to where I am free"
"kalayaan sa ating lahat"

Para sa mga estudyante, ang buhay Elbi ay limang araw na walang magulang, pero may pera na hindi mo paghihirapan. Sarili mo ang curfew (depende sa dorm). Malayo sa mabilis na buhay ng Maynila. Hindi kailangang sumakay ng jeep para sa karamihan, kasi malalakad mo lang mula sa bahay nyo ang campus. Mura ang pagkain. Minsan, kahit wag na kumain, basta makagimik lang. Hindi importante ang TV. Maari kang gumawa ng sarili mong personality dito. Kung sa Maynila ay isa kang goody-two shoes nerd-type na bunsong lalaki, pagdating sa Elbi, pwede kang maging beer-guzzling fratboy. Sa Elbi, walang batas ng mga magulang. Ang rule lang na kailangan mong sundin ay ang pumasa ng mga subjects, para hindi mahalata sa bahay nyo na nagloloko ka. Minsan pag bumagsak ka, pwede ka pang lumusot ("Ma, U.P. yon e. Buti sana kung AMA lang yan, madaling ipasa yung subject e").

Kung may salitang magdedescribe ng buhay Elbi, ito ay "FREEDOM".

Malamang hindi maalis sa isip ng mga sumulat ng mga kantang ito ang freedom na dala ng buhay Elbi. Sa bansang ito na wala kang ibang makikita sa paligid kundi oppression, repression, supression, at kung anu-ano pang presyon, heaven ang Elbi experience. The air is always fresh, the grass is always green, the water is always warm, the booze is always overflowing, and the sex is always great. What's not to love?

Ang mga kantang ito tungkol sa Elbi ay tumatagos sa akin na parang isang photograph na napakasarap tingnan at balikan ang mga alaala noong kinuha ito. Hindi mawawala ang Los Baños sa puso ko dahil ito ang nagrerepresent ng aking care-free days. Ang lugar kung saan nakilala ko ang mga kino-consider ko ngayong lifetime friends (*hikbi*). Dito, marami akong natutunang mga bagay na hindi kayang ituro sa school. Dito ko nalaman na hindi lang missionary ang position. Dito ko nalaman na pwede kang magpakain ng isang latang sardinas at isang plastic ng misua para sa higit sa sampung tao. Dito ako natutong umibig. Dito ako natutong tumayo sa sariling paa.

Bukas, pag-uwi ko, pagkalipas ng bagyong ito, bibili ako ng Lucky Me Pancit Canton, itlog, Skyflakes at Coke 500. Staple food ng mga estudyanteng mas uunahin pa ang gimik kesa pagkain. Ito ang kakainin kong lunch bilang pagpugay sa buhay Elbi.

I miss Elbi!

###############################

Eto yung lyrics at may link sa mp3s para sa mga gustong makarinig at makikanta sa mga kantang ito

Hemp Republic - Elbi Nights (Click here to listen)

Laging alaala ang Elbi nights
Saya na walang humpay
Bayad sa jeepney pabago-bago
Estudyante laging nalilito
Lalakad lang ay ayos na

Mga gabi laging nasa labas
Nag-iinom sa tapat ng ICs baba
At nagkakape sa ICs taas
Wag ding kalimutan mga gabi
Nagliliparan sa campus
Mga tao lahat nagsasaya

Hindi ko malilimutan ang Elbi nights
Dito nabubuo ang lahat
Bagyo na merong pasok pa rin
Absent lagi pumapasa pa rin
Pag sembreak na party lahat

Naalala mo pa ba
Mga swimming nights sa Baker
Mga tugtugan sa dating Padi's
Sa Agrix at sa Heights
Mga tao'y masasaya at maliligalig
Mga Jammers lahat at nagkakantahan

Di mo malilimutan ang Elbi nights
Home ay Petrino's at Big Mac
Lechon kawali at Bug-ong
Footlong na pagka-sarap-sarap
Pagkain para sa lahat

Mga panahon na kasama ka
Di ko malilimutan
Kahit tayo'y napag-iwanan na ng tadhana
Ngayon tayo'y magkasama muli
Wala nang iwanan
Di kita pababayaan, oh, Elbi nights

Di ko malilimutan ang Elbi nights
It's so close to my heart (close to my heart)
Di kita iiwanan, lagi kitang babalikan
Mahal kita o Elbi nights
Magpakailanman...

Sugarfree - Los Baños (Click here to listen)
Take me back to my home'
To a place where i belong
Times have changed, so have i
Now i long to go back home

Cause i've seen a million faces,
I've been lost in many places
I've laughed and i've cried
I've lived and i've died

But it's always you i run home to
Take me back, take me home away from here back to where
I am free

When i'm tired of the noise
I go back to the age of toys
Where my grass is green
And my thoughts were once clean

Cause i've seen a million faces,
I've been lost in many places
I've laughed and i've cried
I've lived and i've died

But it's always you i run home to
Take me back, take me home away from here back to where
I am free

Kalayaan sa ating lahat...

May Gitara Na Ulit Ako!!! Woo-hoo!!

2006-03-22T06:13:00.000-08:00

Makalipas ang napakaraming taon mula noong nasira ng pusa namin yung gitarang binili sa kin ng tito ko, nakabili na rin ako ng gitara ko sa wakas. Mula sa pinagsamang resources namin ng lil sis ko (salamat Kate!), nakabili ako ng napakahusay na Montana Spruce Top Acoustic Electric Cutaway Guitar.

Haneeeep.

Eto yung description nya sa Pricegrabber.com:

Worth to create a leader in beginning acoustic guitars. The EMT105C-CS is a standard sized dreadnaught with a 25.5 scale length. The top of the guitar is crafted from quality spruce adding to the cosmetic beauty as well as the resonance. The sides and back are made from agathis and the fingerboard and bridge are african mahogany adding great lengths to the sustain. The most beautiful aspect of the EM105C is the finish. The Cherry Sunburst photo flame finish creates a look that is hard to match while the acoustic/electric capabilities make it amazing plugged or not. Montana guitars are a great way for beginning and seasoned guitarists to make a statement.

The Tabachoi Show Episode 1

2006-03-10T08:49:00.000-08:00

Howdy ho!

Eto po ang unang serving ng The Tabachoi Show. Ang unang episode natin ay pinamagatang: ETO ANG ACOUSTIC!!! Bakit? Dahil eto ang mga acoustic versions ng mga paborito kong kanta. At ang mga original artists ang nag-perform. Hindi ito remake ng 80's o 90's foreign songs. So yung mga nage-expect ng M.Y.M.P. tsaka Nina jan, sorry wala nun dito.

Nasa episode na to ang Eraserheads, Sugarfree, Parokya Ni Edgar, Orange and Lemons, Bamboo, Rivermaya, Kamikazee, Mayonnaise, 6cyclemind, The Speaks with Barbie Almalbis, Mojofly, Kitchie Nadal, P.O.T. at ang Sandwich. May mga bootlegs, at may mga galing sa mga CD nila.

Wag kalimutan na ang mga comments nyo ang nagpapasaya ng buhay ko. Kung bawal tong ginagawa ko, sabihin nyo lang muna kung bakit. Kung may masagasaan man akong legal shit, ititigil ko na. Ok?

Tinatakam ka na ba? Click mo lang ang icon na to:

Have fun!

Martial Law

2006-03-02T19:44:00.000-08:00

PROCLAMATION NO. 1017

TABACHOI'S PROCLAMATION DECLARING A STATE OF NATIONAL EMERGENCY

WHEREAS, over these past months, I am using the AUV type of public transportation (also known as FX taxis), going to and from my office in Ayala Avenue.

WHEREAS, it takes a total of two hours of my day riding these FX taxis.

WHEREAS, the drivers of these FX taxis prefer listening to radio stations playing mostly novelty music, namely 90.7 Love Radio (Kailangan Pa Bang I-Memorize Yan?), 91.5 Energy FM (Super Ka Talaga), 93.9 IFM (Ang radio ko I), 101.1 Yes FM (Mula Ng Makilala Ka Ako Ay Napaakit Mo), 101.9 DWRR (Alam Mo Na Yan), at 102.7 Star FM (Bombo Radio)

WHEREAS, some of these radio stations employ disc jockeys who thrive on statements with very sexual undertones (i.e., 90.7 Love Radio's "Papa Jack, Cool Hanggang Labasan")

WHEREAS, this type of programming, aimed to provide entertainment to the "bakya" audience, does not, in any way, amuse the passengers of the FX taxis, which are members of the middle class.

WHEREAS, these radio stations are adversely affecting my chances of career advancement.

WHEREAS, due to the Last Song Syndrome phenomenon, I hum Lito Camo's Datu Puti Jingle (Jumbo Jumbo Jumbo Pack) to work, which inadvertently turns off my immediate supervisor, which means he would think twice when considering any promotion for me.

NOW, THEREFORE, I Tabachoi Most High, Co-founder of the We Hate Cueshe Yahoo Group, an aspiring neophyte in the Jimmy Bondoc Is The Shit Club, Self-proclaimed Commander-In-Chief of the Anti-Uruk Hai Forces of The Philippines, by virtue of the powers vested upon me by Section 18, Article 123, do hereby command the prevention and supression of all forms of excrement infesting our Philippine airwaves, as well any act of publicly patronizing addled, backward, besotted, boring, brainless, daffy, daft, dense, dim, dim-witted, doltish, dumb, feeble-minded, half-baked, half-witted, ignorant, imbecilic, indolent, insensate, low, moronic, not bright, numskulled, obtuse, retarded, scatterbrained, shallow, simple, simple-minded, slow, sluggish, stolid, stupid, tedious, thick, unintellectual, vacuous, wearisome, witless type of entertainment, and to enforce obedience to all the laws and to all decrees, orders and regulations promulgated by me personally or upon my direction; and as provided in Section 69, Article 666 do hereby declare a State of National Emergency.

IN WITNESS HEREOF, I have hereunto set my hand and caused the Hello Kitty Seal of Approval to be affixed.

Done in the City of Manila, this 24th day of February, in the year of Our Lord, two thousand and six.

TABACHOI
President
Death To Lito Camo Club

Rivermaya Greatest Hits 2006 The Ultimate Collection

2006-02-15T04:52:00.000-08:00

Considering bago mag-Pasko lang nung ni-release, tapos after a week binigyan na sila ng Viva Records ng gold award sa ASAP, mukhang recommended ngang pag-ipunan tong album na to.

Yun nga lang, medyo misleading yung title. Pero sa tingin ko mas maganda na tong title na to kesa sa "Rivermaya's Greatest Hits under Viva Records". Pagtingin ko kasi sa track list, parang kumuha lang sila sa Free, Tuloy Ang Ligaya tsaka sa Between The Stars and The Waves albums, tapos nagdagdag ng singles. Dun ko lang naalala yung pag-alis nila sa BMG five (or six?) years ago.

Siguro mas appropriate na title sa album ang "Rivermaya, The Best of 2000-2006". Sigurado kasi ako na bawat titingin sa album na to (na hindi alam yung pag-alis ng Rivermaya sa BMG), tapos makikita ang title, mage-expect ng mga Rivermaya classics such as Bring Me Down, 214, Ulan, Awit ng Kabataan, Himala, Panahon Na Naman, Kisapmata, If, Hinahanap-hanap Kita, Kung Ayaw Mo Wag Mo, Nerbyoso, It's Getting Late, tsaka Shattered Like.

Buti na lang at may "disclaimer" si Rico Blanco sa inlay card:

Over the years, we have grown and learned so much as a group and as individuals. The compilation you hold in your hands contains the classics we consider our best work so far. These are the songs I hold closest to my heart. Thank you for making them part of your life - Rico Blanco, November 2005.

Sana ginawa na lang nilang 2-CD compilation to. Yung unang CD, remake ng mga lumang Rivermaya songs na nag-hit, pero yung current lineup. Tapos eto yung CD 2. Yun sa tingin ko ang Greatest Hits. Pero shempre wish ko lang yun. Kasi maraming legalities involved sa ganyan.

Okidokies, pag-usapan na natin ang laman ng album...

Nasa album na to yung pinakamagandang mga kantang nagawa ng Rivermaya from year 2000 onwards. Narito ang isa sa mga pinakagusto kong kanta ng Rivermaya, yung Faithless. Iba talaga ang epekto sa kin ng kantang to. Mapapahampas ka ng ulo mo sa pader kasabay ng kaskasan nila at sa mala-Kurt Cobain na garalgal ni Rico sa chorus. Pero mas mapapahampas ka lalo ng ulo kung papakinggan mong mabuti ang sinasabi ng kanta.

Magandang simula ang album na ito para sa mga nakakakilala pa lang sa Rivermaya, dahil ang mga kanta dito ang nagde-define ng tema ng titik at tunog ng banda. Narito ang mga kanta ng pag-asa tulad ng Posible, Umaaraw Umuulan, Liwanag sa Dilim, at Alab Ng Puso. Narito rin ang mga awit ng pag-ibig tulad ng Balisong, Wag Na Init Ulo Baby, Sunday Driving, A Love to Share, 241, Atat, at Makakaasa Ka.

Minsan nagtatanong ako kung bakit sobrang sumisikat ang mga novelty songs dito sa Pilipinas. Tinatanong ko sa sarili ko kung bakit mas gusto ng mga tao ang mga walang kwenta pero masasayang kanta kesa sa mga kantang may laman ang mga sinasabi. Siguro nga isa sa mga dahilan nito ay ang sobrang kahirapan ng bansa. Sa bawat Jumbo Hotdog at sa bawat Sasakyan Kita na pinapatugtog sa radyo, pinapasaya ng mga tao ang mga sarili nila pag naririnig nila ang mga kantang it. Dahil sa tingin nila ay sobrang miserable na ng buhay nila, tuwa at tawa na lang ang gustong maramdaman ng masa. Gusto, pero hindi ito ang kailangan nila.

Rivermaya lang ang banda ngayon na gumagawa ng mga kanta na KAILANGANG marinig ng masa. Para sa kin, ipinapakita ng Rivermaya sa compilation na ito ang mga kantang pinakamalapit sa puso nila. Ang mga kantang nagsasabing sa gitna ng kahirapan ng bansa, may dalawang bagay na hindi dapat mawala: pag-asa at pag-ibig. Mas mahalaga ito sa tuwa at tawa na panandalian lamang.

Dahil dito, angkop sa Rivermaya ang mga katagang Ang Banda Ng Bayan.

Killer Set, Baby!

2006-02-15T04:09:00.000-08:00

Public Service: UP Fair 2006 Schedule

2006-02-10T00:16:00.000-08:00

February 13
Brownman Revival
Radioactive Sago Project
Giniling Festival
Updharmadown
Stonefree
Indio I
Reggae Mistress
Lokal Grounation
Mobster Manila
Opressed Woodland
Humble Sauce
Nail Polish
Dayhike
Soapdish
Cheese
Greyhoundz
Kapatid
February 14
Orange And Lemons
Hale
Sugarfree
Brownman Revival
Imago
6cyclemind
Pedicab
Itchyworms
Giniling Festival
February 15 7pm Onwards Tickets At Php75
Parokya Ni Edgar
Brownman Revival
Kamikazee
Kjwan
Queso
18th Issue
Moonstar88
The Youth
Mayonnaise
Itchyworms
Soapdish
Typecast
Valley Of Chrome
Agape
Kampai
Aizo
Tsuper Trios
Balaraw Ni Miguel
Nimb
Naima
Frustrated Valentine
Cashmere
Concrete Sam
Tio Pilo
Candy Audio Line
Tether
Apollo Creed
Guilty By Cause
Dystopia
Monkshood
Giniling Festival
February 16
Bamboo
Hale
Sponge Cola
Kitchie Nadal
Barbie Almalbis
Sugarfree
Cueshe
Cheese
Mojofly
6 Cycle Mind
Pupil
Kjwan
February 17
Parokya Ni Edgar
Bamboo
Kitchie Nadal
Hale
Rivermaya
Francis M And The Hardware Syndrome
Urbandub
Radioactive Sago Project
Kamikazee
6 Cycle Mind
Pupil
Dicta License
Session Road
Imago
Spongecola
Paolo Santos
Moonstar 88
Stonefree
Chicosci
Juana
February 18
Matilda
Kamikaze
Karatula
The Jerks
Imago
Brownman Revival
Machinegun
Giniling Festival
Radio Active Sago Project
Datus Tribe
Juan Dela Cruz Band
Kiko Machine
Parokya Ni Edgar
The Wuds
Up Dharma Down
UP Underground Music Community Bands
UP Music Circle Bands
College Of Fine Arts Bands
College Of Music Bands

Wowowee Sinong Di Mawiwili?

2006-02-06T08:38:00.000-08:00

Walang koneksyon ang entry na to sa tema ng aking blog.

Sabado ng umaga. Ganito ako ginising ng misis ko:

"Daddy, andaming namatay dahil sa Wowowee."

Huh? Naaalimpungatan ba ako? Madalas kasi ay nananaginip ako kahit gising. Yung tipong gising na ako, tapos akala ko nakaligo na ako't nakapag-almusal, tapos handa nang pumunta sa opisina. Malalaman ko na lang na nasa kama pa pala ako. May panis na laway sa pisngi.

"Hwe? Bat daw namatay?"

"Stampede. Tingnan mo sa news."

Paglabas ko sa sala, bumungad sa akin ang "60 KATAO NAMATAY SA STAMPEDE". Totoo nga. Ayoko na mag-dwell sa details ng stampede na to. Punta na lang kayo sa Google.com, tapos i-search nyo to: WOWOWEE TRAGEDY. Madami kayong makukuhang balita. Ang sa akin lang, nilipat ko agad sa GMA 7 ang TV, at naghintay ng moment kung saan gagawing leverage ng Kapuso ang trahedyang ito laban sa Kapamilya.

Eat Bulaga. Hinintay ko nang bumanat si Joey De Leon. Kung may hihirit man kay Willie Revillame, si Joey na. Nagtataka ako kasi walang nababanggit mula umpisa ng show tungkol sa trahedya. Tinuloy nila yung "Bebot" contest nila. Tinanong ko na nga sa misis ko kung taped yun kasi parang wala silang alam. Nasagot ang tanong ko nung huling bahagi ng palabas. Lahat ng miyembro ng Eat Bulaga, nasa set. Humiling si Vic Sotto sa audience na kung maari ay magsitayo sila at magdasal para sa biktima ng trahedya. Aba.

Natapos ang araw at napanood ko na ang sandamukal na interview sa kung kani-kanino at pinanood kung paano iniiwas ng ABS-CBN ang responsibilidad ng pangyayari sa kanila. Kahit na inamin na nilang sila ang sasagot sa ospital at pagpapalibing, hindi nila inaamin na sila ang may sala.

Ganito yan e. Imagine mong may hawak kang isang pirasong pritong manok. Tapos sa harap mo, may limang tao na hindi pa kumakain ng limang araw. Sinabi mong mapupunta ang manok sa mauunang makaabot sa manok. Winagayway mo yung manok sa harap nila na parang matador na may hawak na pulang tela sa harap ng toro. Hindi nila alam na may bangin pala sa tabi mo. Hindi sila nakatingin sa bangin. Sa manok sila nakatingin. Nahulog silang lahat. Namatay ang lima. Tapos hindi mo aaminin na kasalanan mo?

Nilagay ko na lang sa isang tabi ng isip ko ang pangyayaring ito. Sinabi ko sa sarili ko, move on. Hindi ka katulad ng mga yan na walang paraan sa buhay. Hindi ka tulad ng mga yan na inaasa sa premyo ang pag-asenso.

Napadaan ako sa blog ni Francis Magalona, at nabasa ko ang kanyang Mga Katanungan at pagpuna sa trahedya ng Wowowee. Dito nagsimulang kumulo ang dugo ko. Oo patay silang lahat. Pero sino ang dapat na managot? Bakit wala pang nananagot? Sino ang dapat sisihin?

Sinabi ko, babagsak lahat sa pagiging tanga ng mga masa.

"Unang-una, kung walang tangang masa, kaunti lang ang dami ng mga dukha.
kung maraming may kaya, maraming masasandalan ang natitirang naghihirap. Walang aasa sa pangako ng pera at celphone. Walang magta-tyagang pumila at mamamatay. Kung walang tangang masa, walang magiging biktima ang ABS-CBN. Kung walang tangang masa, walang bwitreng pulitikong mananalo. Kung walang tangang masa, hindi mananalo si Noli De Castro.

EDUKASYON LANG ANG TANGING LUNAS SA PAGIGING TANGA. E wala namang libreng edukasyon ngayon, at yun lang ang makakaya ng bulsa ng masa ngayon. Kung walang pilantropong mag-aalay ng libreng edukasyon sa milyun-milyong mahihirap na ito, masakit isipin, dadami na lang ang dadami ang tanga."

Bwiset ang pangyayaring ito nung Sabado sa ULTRA. Bwiset kasi nakakaasar ang ugat na dahilan. Bwiset kasi walang umaako ng kasalanan. Bwiset kasi walang katuturan. Bwiset kasi walang patutunguhan.

Bilang pagtatapos, iko-quote ko si Conrado De Quiros. Sabi nya sa kanyang article:

"What differentiates the tragedy last Saturday with the ones that came before it is that people went there out of dire straits, out of desperation, out of need to make some money. And they pushed and shoved and trampled with a ferocity reserved only for their life-and-death struggles. Kapit sa patalim. Surviving by the skin of your teeth. At least the victims of the collapse of the Colgante Bridge in Naga were there to show religious devotion to their Ina. At least the fans that were stampeded to death at Amoranto were there to show devotion to their rock gods. The children, women and men who were crushed to death at Ultra were there to cling to life. They were there trusting in God, luck and gratuity.

That is the greatest tragedy of all."

Groupies

2006-01-31T19:10:00.000-08:00

Nagb-browse lang ako sa fanlist ng Bamboo when I came across this post:

Nathan, bat ayaw mo sagutin tawag ko????
Dami ko ng emails sa iyo....
Pag tumatawag ako sa pad mo, lagi kang wala...
Grabe ka naman... Pls, keep on touch...
Pagkatapos ng mga nangyari sa atin...
Ganito na ba yun?
Bahala ka...
text mo ko pls???
Hintayin ko...

Wala ang banda kung wala ang fans nito. Lagi nating maririnig sa mga music award shows, nasa una or sa huli lagi ng acceptance speech ng isang artist ang "THE FANS", at laging kasunod nito yung "kung wala kayo, wala kami". Kaso nga lang may ibang fans na lumalabas sa border ng pagiging isang fan at gusto pang maging personal ang level ng relationship nya sa banda. Kadalasan, ang mga fans na ganito ay tinatatakan na groupie.

Ano nga ba ang groupie?

A groupie is a person whose devotion to a person (usually a celebrity, or athlete especially a rock and roll star) approaches the level of fanaticism.
Female groupies in particular are known for a long-standing tradition of being available for, and willing to have, sexual intercourse with celebrities, rock stars and athletes. While only a small number of groupies are truly promiscuous in that they are willing to trade sexual favors for attention, the tradition of "rock and roll groupies" continues to the present day, contributing to the image of the rock-and-roll lifestyle as one where sex and drugs are readily available at any time. (http://en.wikipedia.org/wiki/Groupie)

Natural para sa mga groupie na ito na i-deny na groupies nga sila. Naaalala ko yung character ni Kate Hudson sa Almost Famous. To quote her, "We are not Groupies. We are here because of the music, we inspire the music. We are Band Aids." Yeah right. Kung totoo nga tong quote na to, maraming salamat pala sa groupies ng Imago para sa pag-inspire sa napakagandang music nila.

Kanya-kanya sigurong sexual appeal ang bawat miyembro ng banda. Yung charisma, nasa lead vocalist. Yung rhythm & lead guitar.. sige panoorin nyo kung paano sila magpatugtog ng gitara. Parang pag tumutugtog sila, legal ang masturbation in public. Hehe. Yung bassist? Hmmm.. paano ba nya nilalaro yung instrumento nya? Dalawang daliri na gumagalaw-galaw. Hmmm. Makabili na nga ng bass. Finally yung drummer. Sabi sa kin nung isang female friend ko, ang drummer daw kung ano ang itsura pag gumagawa ng malupit na drum roll, yun ang itsura nya pag nagkaka-orgasm sya. Naks. Puro sexual undertones pala ang bawat performance ng isang banda e. Kaya pala kahit gano kapanget ang isang band member, gumugwapo pag tumutugtog na.

Well, hindi na siguro mawawala tong phenomenon na to. As long as may rock stars na tinitingala as idols and gods, may mga willing na maging "virgin sacrifice" para sa ikasasaya ng diyos nila.

Kung ako ang masusunod, magpapaka-groupie ako kina Mishka Adams, Kitchie, Aia, pati sa vocalist ng Cherry Cornflakes.

Bwahahaha.

Bad.

Bakit Walang Pinoy Rap Explosion?

2006-01-30T20:12:00.000-08:00

Kung explosion ang pag-uusapan, mas naunang nag-explode ang rap sa Pinas kesa sa mga banda. Noong 1990 nagsimula ang pagpasok ng rap sa Pinoy mainstream. Sinimulan ni Francis M, sinundan nina Andrew E., Michael V, Lady Diane, tsaka Denmark. 3 years bago maglabasan ang mga banda, nag-dominate ang Pinoy rap sa airwaves. Nakipagsabayan pa nga sa band explosion (medyo 1996 yata) ang Masta Plann, Sun Valley Crew, Urban Flow, Death Threat, at iba pa.

Ngayon, may panibagong Pinoy band explosion. E bakit hindi makapag-explode ang Pinoy rap ngayon?

Marami sigurong magsasabi sa kin, "wala kasi sa radyo tsaka sa TV ang mga totoong Pinoy rappers ngayon. Nasa underground sila," o kaya may mga magsasabi din na "nandyan naman ang Salbakuta a. Nandyan din yung Dice & K9. Nandito din yung Dicta License. Pati 7 Shots. Nandito rin ang SVC. Nandito rin si Gloc9, wala syang apelyido, magbabagsakan dito in 5, 4, 3, 2.."

Siguro nga may presence ang rap sa mainstream. Pero ang keyword dito ay DOMINATE. Bakit nga kaya hindi na makapag-dominate ang Pinoy rap sa mainstream? Bakit mas mag-aaksaya ng load ang mga tao sa pagboto sa video ng Westlife kesa sa video ng isang isang Pinoy rapper/rap group?

Siguro nga marami ding factors kung bakit hirap na hirap maka-establish ng totoong kultura ng Pinoy rap/hip-hop dito. Kung hindi natin hahanapin at bibigyang solusyon ang ugat ng problemang ito, kawawa naman tayo. Hip-hop na ang nagdo-dominate na genre sa mundo, tapos wala man lang tayong pambato bukod kay Francism at kay Andrew E?

Bakit nga ba hirap mag-dominate ang Pinoy rap sa mainstream?

Tingin ko, isa sa mga ugat ng problemang ito e yung hirap na maka-relate ang A & B crowd sa Pinoy rap kumpara sa pag-relate nila sa Pinoy rock song. Ang mga usual kasi na subject matter ng rap ay love & sex, bragaddocio (yabangan), partying, storytelling, crime, drugs, at sociopolitical commentary. E ang mga rap talaga e galing sa streets yan e. Imposible talagang maka-relate ang mayayaman sa kwento ng mga mahihirap. Kung dedma sa A & B crowd ang rap group, walang kang makikitang nakakabit na "MAJOR" sa mga salitang tulad ng "sponsor", "concert", at "event" sa rapper/rap group na ito.

Dahil sa diskriminasyon ng mga mayayamang ito sa mga dukhang rapper, nagkukunwari na lang ang ibang rapper/rap groups na wala sila sa Third World country. May napanood akong video dati ng isang Pinoy rap group na nakakadismaya. Nakasakay sila sa magagandang kotse, may kasamang mga chicks, may champagne, with matching bling-bling, at panay ang "uh-huh, uh-huh, yeah" na nagfi-feeling na P Diddy. Naknamputsa. Kung foreign na video yon galing sa US o UK o Japan, ok lang e. Pag Pinoy kasi ang gumawa ng ganun, ang unang iisipin mo e "kanino kaya nila nahiram yung kotse?" o kaya "saang beerhouse kaya nila nakuha yang mga babaeng yan?". Imbis na mapa-"WOW, COOL" ka, mapapa-"#&^@%#$% ILIPAT MO NA NGA YAN SA IBANG CHANNEL!" ka e.

Iilan din lang siguro talaga ang mga rappers o rap groups na may mentality na "Think Global, Act Local". Mas gugustuhin pa ng ibang rapper isuot ang jersey ni Dennis Rodman kesa jersey ni Jaworski. Dine-deny ng mga rapper/rap group na ito ang Filipino roots nila. Si Apl.De.Ap nga ng Black Eyed Peas, proud na proud sa pagiging Pinoy nya, samantalang itong mga rapper na nandito sa Pinas, gustong maging xerox copy ni Nelly o kaya ni 50 Cent. Naisip ko lang, siguro ang appeal ng mga Pinoy rock groups e kaya nilang mag-tunog foreign pero Pinoy na Pinoy ang lyrics. For example, yung Bamboo. Pwede naman nilang carrier single yung Mr. Clay o kaya yung As The Music Plays, pero bakit Noypi yung ginamit nila?

Siguro rin walang masyadong controversy na nagmumula sa mga rapper o rap group. Hindi buzz worthy ang karamihan sa mga personalities na nasa loob ng kulturang ito. Si Andrew E. kailangan pang mag-isip ng kung anu-anong double meaning na kanta para mapansin ng censors. Pag napansin ng censors, may publicity. Pag may publicity, may bibili ng album. Kung paggawa lang ng buzz, pwedeng experiment siguro ito: dalawang rap group na magkakabarkada pero gagawa sila ng scripted na rivalry (parang wrestling). Yung ire-release ng isang rap group na single, tungkol sa bulok na rap group na na ang babaho at hindi marunong mag-rap. Tapos magre-release yung inasar nilang rap group ng rebuttal sa single nila. Ayun. Tapos mag-hire na lang sila ng script writer para sa "rivalry" nila. Pag napalaki nila yung gulo na parang 2pac vs B.I.G. na level, grabeng headlines (at album sales) ang magagawa nun. Tingin nyo, bakit mataas ang rating ng Ang Dating Daan tsaka Ang Tamang Daan sa TV?

Last but not the least, naisip ko lang na madaling pagsawaan ng mga tao dahil masyadong maraming sumusunod sa template ng sumisikat na rap. Tingnan nyo yung S2pid Love ng Salbakuta. Yung rap ba na tungkol sa sawing pag-ibig tapos lalagyan mo ng sample ng isang sikat na love song. Parang lechon manok na nagsulputan yung ibang rapper na nagkukwento tungkol sa kasawian nila. Jusko, sukang-suka na ko sa mga nakakaawang love story nyo na niloko kayo ng babae na nahuli nyong nakikipagsex sa iba tapos iniwan kayo. Tama na yung isang S2pid Love. Mag-isip naman kayo ng ibang topic.

Sana nga magkaroon na ng rebolusyon sa Pinoy rap. Sa tingin ko, ito ang missing ingredient sa pagsulong ng Original Pilipino Music. Pag may established na Pinoy rappers at rap groups, ganap na mabubura na sa mundo ko ang mga foreign rapper na yumayaman kasi walang ibang kinukwento kundi yung pera nila tsaka yung mga babae nila.

Sa mga Pinoy rap fans, opinion ko lang to. I call it as I see it. Kung may violent reaction kayo, feel free to comment on this blog.

Andito na ang Baby...

2006-01-29T15:56:00.000-08:00

Matagal din na hindi ko na-update tong blog na to. Dumating na kasi ang napakatagal naming hinintay na tabachoi's bouncing baby boy. Lumabas sya ilang oras pagkatapos ng Pacquiao-Morales 2. (In this corner, weighing 7.5 lbs, standing at 48 cm, wearing NO TRUNKS...)

Ano ang koneksyon ng baby ko sa blog entry ko ngayon? Isa kasi sa mga pinakamahirap gawin bilang isang tatay e ang magpatulog ng less than a week old baby. Wala akong dede para ipasak sa bibig nya pag nag-iiiyak sya. Nagwo-work din yung Brahm's Lullaby, pero ako yung nauurat e kasi naaantok din ako sa kanta (sa mga hindi alam kung ano yung Brahm's, sigurado ako alam nyo to di nyo lang alam yung title, hanap na lang kayo ng mp3 or MIDI sa Google).

E di sinubukan kong gumamit ng OPM para magpatulog.

Eto ang mga resulta:

Bamboo - Much Has Been Said

Instant hit to sa baby ko. Ito yung unang-unang OPM na narinig nya. Sakto kasi na umiiyak sya nung pinalabas yung video nito sa MYX. E di sinabayan ko yung video. Ayun. Tulog agad ang bata. Kaso nung gusto ko nang kantahin ulit, kailangan ko na ng kopya ng lyrics.
Rating: 3 out of 5 stars dahil kinailangan ko pa ng lyrics.

Hale - Kung Wala Ka

Nag-pay off ang pagkanta ko sa mga videoke ng Broken Sonnet tsaka The Day You Said Goodnight. Nakuha ko na sa wakas ang tamang pagkanta ng Hale songs. Para makuha mo yung style ni Champ, ganito: habang kumakanta ka, dapat hindi naghihiwalay yung mga ngipin mo tapos parang antok na antok ka sa pagkanta. Try mo. Gusto to ng baby ko. Yun nga lang pag ginagaya ko na yung Hale, nangingilo na ko. Masarap kantahin to pag nakadapa si baby sa dibdib ko habang nakaupo kasi parang nagva-vibrate kaming dalawa.
Rating: 3 out of 5 stars dahil nangilo ako kakagaya sa Hale.

Sugarfree - Tulog Na

Ok to kung yung verses lang yung kakantahin mo. Kung hindi lang dahil dun sa makabasag-itlog na chorus, eto yung paborito kong kantahin sa baby ko e. Masarap i-hum to pampatulog. Lullaby na lullaby. Tapos yung lyrics nya swak na swak sa moment:

Tulog na mahal ko
Hayaan na muna natin ang mundong ito
'lika na tulog na tayo
Tulog na mahal ko
`wag kang lumuha
Malambot ang iyong kama
Saka na mamrublema

Tulog na hayaan na muna natin sila
Mamaya hindi ka na nila kaya pang saktan
Matulog, tulog ka na

Tulog na mahal ko
nandito lang akong bahala sa iyo
Sige na tulog na muna
Tulog na mahal ko
at bukas ngingiti ka sa wakas
at sabay nating harapin ang mundo

Tulog na hayaan na muna natin sila
Mamaya hindi ka na nila kaya pang saktan
Matulog, tulog ka na

Rating: 4 out of 5 stars dahil kailangan mong babaan ang chorus kung gusto mong hindi magising yung anak mo sa pagpiyok.

Rivermaya - You'll Be Safe Here.

Di ko alam kung bakit, pero nung first time ko kinanta to sa baby ko, naluha ako e. Oo madrama pero hanep naman kasi yung lyrics ni Rico Blanco dito. Kinakanta ko rin kasi to dati sa misis ko e. Ngayon, pag hawak ko yung baby tapos kakantahan ng "you'll be safe here in my arms through the long cold night, sleep tight..", parang feel na feel ko na yung pagiging daddy. Astig. Yun nga lang, hindi makatulog ang baby ko dito sa kantang to. Nakatitig lang sa kin.
Rating: 3 out of 5 stars dahil hindi makatulog ang baby ko sa kantang ito.

Eraserheads - Wag Kang Matakot

Namamana talaga yata sa tatay ang musical taste. Pag ito na kasi yung kinanta ko, ang gaganda ng mga nangyayari. Nung unang kinanta ko to sa kanya, first time ko din nakita yung smile nya (alam ko hindi pa yun yung totoong smile nya, pero pwedeng-pwede na yun no!). Kinakanta ko to pag gising sya, habang nag-iinat-inat, tapos tititigan nya lang ako na parang gustong makipaglaro. Pag matutulog na sya, eto pa rin yung kinakanta ko. Nakakatulog naman agad. Baka naririnig na nya to habang nasa womb pa lang sya, kaya alam na nya yung song.

Rating: 5 out of 5 stars. Siguro, siguro lang ha, nakita ko na yung magmamana ng bibilhin kong Eraserheads Boxed CD collection na ilalabas ng Sony-BMG this year.

Finally, a Francism Fanlist!

2006-01-19T18:22:00.000-08:00

scc
Antagal ko na naghahanap ng mailing list para kay Francis M. Langya, wala akong makita. Kaya gumawa na lang ako. Oo nga pala, member na rin si Francism dun mismo!

http://launch.groups.yahoo.com/group/francism

Superproxy 2K6

2006-01-17T15:37:00.000-08:00

Galing sa blog ni Francism. Na-post ko sa YouTube para sa mga hindi makapag-play.

Repackaged

2006-01-14T01:54:00.000-08:00

Isa sa mga pinaka-nakakainis na "phenomenon" sa mga record bars ngayon ay yung mga binebentang REPACKAGED versions ng mga CD. Una akong nabiktima nito nung nilabas yung Bamboo - As The Music Plays. Bumili ako ng CD (yung white yung cover), tapos after a few months, bigla akong nakakita ng itim na version. Putris. May dagdag na mga kanta. May Break On Through, I Don't Wanna Wait In Vain, The General, God Knows Hudas Not Pay, tsaka ibang version ng Masaya. Tiningnan ko yung price tag. Same price sa white version ng album.

Teka teka, nalugi yata ako dun a.

Tapos nun, binili ko yung little sister ko ng Kitchie Nadal album. Natuwa naman sya. Pero after a few months, nung pinapatugtog na yung version ni Kitchie ng Pagsubok sa radyo, lumabas yung repackaged version ng album nya.

Teka teka, nalugi na naman yata ako dun a.

Oo alam kong pera ko lang talaga ang habol ng mga hinayupak na record label na yan. Pero sana naman maging creative sila sa pangongotong. Bakit hindi nila gawing EP yung additional songs sa repackaged bowlsyet nila? Nag-work naman sa Rivermaya yun a nung nilabas nila yung You'll Be Safe Here EP? (although meron pa rin silang repackaged version ng Between The Stars And The Waves)

Gusto kong i-compute yung pwedeng kitain ng EP versus sa paggawa ng repackaged album, at sa tingin ko mas malaki yung kita sa EP:

Price ng isang Pinoy LP CD: 300
Price ng EP: 200
Price ng LP + EP Bundle: 500
Price ng LP repackaged version: 300
Difference: 200 pesos

Malamang iisipin ng tusong record label marketing monkey, kung fan ka talaga ng banda, bibilhin mo yung LP tapos bibilhin mo pa rin yung repackaged version. ENGKKKK!!! (tunog ng buzzer pag may maling sagot) Dyan kayo nagkakamali. Ang gagawin ng fan, maghahanap na lang sya ng MP3 at ibu-burn yung additional tracks. Tulad ng ginawa ko sa Kitchie, Orange & Lemons, tsaka Bamboo repackaged albums. Kahit sobrang nagagalingan ako sa tugtog ng Bamboo, hindi ako mag-aaksaya ng same amount of money for an EXTRA copy of the album, kahit pa may additional songs jan.

E kung naglabas sila ng EP CD, tapos dun nilagay yung mga additional songs, kahit yung mga bumili ng original version ng LP, bibili pa rin ng EP.

Eto lang ha, sa mga utak sa likod ng mga repackaged album, isang malaking "PACK YOU!".

Hindi na kayo nadagdagan ng pera, binadtrip nyo pa yung mga naunang bumili ng album.

2006-01-12T01:54:00.000-08:00

Me and God

Pupil - Beautiful Machines

2006-01-11T20:07:00.000-08:00

Isusulat ko ang review na ito under the following premises:

debut album to ng isang di kilalang banda
hindi ko kilala si Ely Buendia
hindi ko alam kung ano ang Eraserheads
hindi ko alam kung ano ang Mongols.

Pupil - Beautiful Machines
Siguro kulang pa ako sa pakikinig ng mga foreign artists, pero naaalala ko ang Siamese Dream album ng Smashing Pumpkins dito sa Beautiful Machines. Guitar driven, haunting melodies, tapos unique yung boses ng vocalist. Wala masyadong palabok sa tunog. Gitara, effects, tsaka ayos na banat ng drums.

Kadalasan pag debut album, kinakapa pa ng banda kung ano yung gusto nilang tunog e. Di ko alam kung pano nagawa ng Pupil na ma-establish agad yung gusto nilang tunog sa first try. Last year ko lang narinig yung pangalan nila pero di ko na-expect na ganito yung unang subok nila sa paggawa ng album. Consistent ang banat ng gitara tsaka drums. Nag-iiba man ang vocals, hindi nagbabago ang tunog. Ang tendency kasi pag debut album, sari-sari ang tunog tapos kung ano yung tunog ng kantang kakagatin ng masa, yun yung gagamitin sa susunod na album. Case in point, Sugarfree. Yung tunog ng Dramachine nila pwede mong sabihin na nag-springboard mula sa tunog ng kantang Mariposa sa debut album nila. Sa second album pa na-establish ng Sugarfree yung distinct na tunog nila.

Para sa kin, ang makaka-define ng album e yung mga kinanta ng lead vocals ng bandang ito (Ely Buendia daw sabi dun sa CD sleeve, I wonder who he is). Didikit talaga sa utak mo yung mga melody.

Iisa-isahin ko na lang yung top 4 na paborito kong kanta sa album.

Different Worlds

"This is the opening of the show. So glad you came here tonight.."
Hayup. Meron bang Beatles influence ang sumulat nito at ginawang mala-Sgt Pepper ang unang kanta? Hehe.

Para sa kin, yung Different Worlds, kanta ng Pupil para sa iba't-ibang klaseng tao sa audience nila pag gigs. Mula dun sa "heard you got lost in the woods again, well that makes two of us", idagdag mo pa yung paggamit nila ng "vermillion eyes" which is another term for "red eye", na sa pagkakaalam ko pag red eye sa airport, eto yung flight na aalis ng late ng gabi at magla-land ng madaling araw. Para ito sa mga fans na sumasabay sa kanila mula umpisa hanggang katapusan ng gig. Sana tama ang interpretation ko.

Nasaan Ka

Isa sa mga kanta sa album na masarap kantahin habang naliligo. Didikit sa utak mo yung melody lalo na yung huling part na paulit-ulit na "mahahanap din kita..".

Pinapakinggan ko yung lyrics. Tungkol sa isang tao na nawalan ng minamahal (dohhhhh pano ko nalaman yon?). The song features the usual stages pag nawawalan. Magandang reference ang kantang to kung meron kang kilala na hiniwalayan ng gelpren o boypren, tapos io-observe mo yung mga kilos nya after the breakup.

First Phase - Denial: "Kasama kita sa aking panaginip, sasabihin ko dapat sa yo pero wala ka na"
Second Phase - Anger: "Nanlilisik, namimilipit sa galit"
Third Phase - Confusion: "Umiikot ang aking paningin sa mga tanong na di kayang sagutin"
Fourth Phase - Regret: "Di na makikita, di na mahahawakan ang maganda mong mukha pagkat wala ka na"
Final Phase - Hope: "Mahahanap din kita."

Pero ang kicker sa kantang ito ay ang line na, "Mahahanap din kita (kung may langit nga ba)". Namatayan ba sya? O nag-give up na sa pag-asa na magkikita uli sila? O hahayaan na lang nya na dalhin sya ng agos ng tadhana? Naks.

Gamu-gamo

Ang effect sa kin nito parang kanta nila para sa mga nags-struggle sa rock scene.

"Libu-libong mga taong katulad ko, walang nagagawa. Nabighani sa ganda ng liwanag mo, sa ere sumasayaw. Di kita mahawakan.."

Aahhh. Fame. Parang apoy ng kandila ang promises ng stardom. At lahat ng mga nabibighani ng mga promises na ito, parang gamu-gamo (moth) na hindi magdadalawang-isip na magpalamon sa sistema para lang sumikat. At sa pagpapalamon na ito, nakakalimutan nilang mag-ingat.

Dianetic

Tamang-tama, kakapanood ko lang ng episode ng South Park tungkol sa Scientology. Dianetics daw ang haligi ng "relihiyon" na ito ni L. Ron Hubbard. Mag-research na lang kayo tungkol sa relihiyon na to. Pero sabi dun, ang Dianetics ay galing sa Greek words dia, meaning "through", tapos nous, meaning "soul". Sa Scientology, maaring ibig sabihin ng Dianetics ay ang mga paraan kung paano naapektuhan ng soul ang katawan ng tao.

Sa album naman, Diane ang pangalan ng vocals ng Beautiful Machines, at sya yung pinasamalatan ni Ely Buendia sa acknowledgements. Connect-connect na lang. Ang Dianetic, sa kantang ito, ay maaring mag-describe sa isang taong nagmamahal sa isang babaeng pangalan ay Diane.

Pero ang hanep dito, nag-merge ang magkaibang definition ng Dianetic sa linyang: "Bawat halik ay tanda ng pangako na magiging akin ka, sa puso't kaluluwa." Ang physical na act ng halik ay galing sa pagiging isa ng puso at kaluluwa ng dalawang tao.

Dumidikit sa utak ang melody ng kantang to. Kinakanta ko nga kanina nung pababa ako ng elevator hanggang nakapunta na ko ng 7-11 e. Namalayan ko na lang nung sinabihan ako ng kasama ko ng "Hoy tigilan mo na yan. Paulit-ulit e."

Ito ang pinakapaborito kong kanta sa album.

Ang Nakakasawang Issue Tungkol Sa Breakup ng Eraserheads

2006-01-09T03:29:00.000-08:00

Nanood ako kahapon ng S-Files kasi nandun daw yung Pupil. Tinugtog nila yung "Nasaan Ka?" tapos bago matapos yung kanta, lumapit si Joey Marquez tapos pinilit nyang kantahin to the tune of "Nasaan Ka?" yung intriga kay Ely tungkol sa breakup ng Eraserheads. Na-erase na daw ba ni Ely sa head nya ang Eraserheads?

Sabi ni Ely, "forgive and forget lang yon. Na-forgive ko na sila. Na-forget ko na rin sila" (chuckles)

What the?

Maraming pwedeng selling point ang Pupil para makilala sila ng mga tao. Hindi lang naman "Ely's new band" e.

Maganda naman yung Beautiful Machines at pwedeng yung mga kanta na lang ang gamitin to create a "buzz". A hundred notches higher than any other debut album released in 2005 in the market today. Hayaan nyo isusunod ko dito yung review ko ng Beautiful Machines.

Pwede ding selling point yung legendary status ni Ely sa Pinoy rock. Walang kokontra siguro sa kin kung sabihin kong isa sya sa mga natatanging contributor sa pag-advance ng OPM (plus 3 other people, namely, Raimund Marasigan, Buddy Zabala, and Marcus Adoro). Si Pepe Smith tsaka Mike Hanopol ba nung nagkaroon ng bagong banda, kelangan bang laging i-bring up yung breakup nila ng Juan Dela Cruz? Nung lumabas ba yung Cambio, pinapalitaw ba nila yung issue tungkol sa Eraserheads?

O sige kung kulang pa yang dalawang selling point na yan, idagdag nyo yung mga itsura nila. Since uso naman ang mga pogi ngayon, di hamak na mas marami ang pogi sa Pupil kesa sa mga papogi bands ngayon. Si Ely, matagal nang tinitilian ng mga babae yan a. Si Yan Yuzon, kapatid ni Yael ng Spongecola. Siguro naman may idea na kayo sa pagka-gwapo nun. Yung si Boks Jugo (sana tama yung name), pwedeng maging cast ng The O.C. (hehe). Tapos yung si Dok Sergio, nung napanood ko sila ng live, may hawig kay "Red Sternberg" of TGIS fame. Teka, teka.. bago ako mabakla babalik na ako sa topic.

Bakit selling point ng promotion ng Pupil yung breakup ng Eraserheads? Bakit ngayon lang? Di ba dapat nung Mongols pa lang, ginawa na nila to? Kumbaga habang mainit pa, pinakain na nila sa mga tao. Ngayon, yung issue parang panis na kanin na ininit na lang tapos na-serve as sinangag na kanin (fried rice, you plick).

Rewind tayo.

1997. NU Rock Awards. Nung tumatanggap ng award ang Eraserheads,
may sumigaw sa audience "NAKAKASAWA NA KAYO!!!". Sumagot si Raimund ng
"NAKAKASAWA KA NA RIN!".
1998. Wala ni isang award napanalunan ng Eraserheads. No show din sila sa awards. (click here for PhilMusic article).
1999, lumabas ang Natin99, na para sa kin ang masterpiece ng Eraserheads. Let's just say hindi ko na narinig na tumagal yung "Maselang Bahaghari" sa charts ng mga pop radio stations.
2001. Lumabas ang sinasabi ng karamihan na pinakapangit na album ng Eraserheads, ang Carbon Stereoxide.
2002. Nagtext si Ely sa mga bandmates ng "Graduate na ako" or something to that effect tapos hindi na sumipot ng live gigs. Pinalitan sya ni Kris Dancel ng Fatal Posporos as vocals.
2003. Please Transpose. May copy ka ba nito? Ako meron pero burn lang. Tanungin mo yung katabi mo habang binabasa mo to. Alam ba nya yung Please Transpose? Kung oo, congrats. Kung hindi, normal lang yun.

In other words, the Eraserheads died a natural death. Nag-struggle sila, they had a hit carrier single, they made an impact, the sold albums, they were cheered, they toured. Then people got tired of their act, they got booed, their albums got bad reviews, they got tired, they broke up, each had solo careers. Tapos na. Sakto lang yung nangyari sa kanila. Life cycle ng isang banda na hindi "One Hit Wonder". O sige, sige, since sila ang "Beatles ng Pinas" para sa inyo, parang Beatles din sila na napagod na yung mga members sa pagmumukha ng kabanda, kaya nagkahiwa-hiwalay.

Ngayon parang bangkay na hinuhukay na pilit binubuhay ulit. Yung mga nasa mailing list ng Eraserheads na nagp-plead ng reunion, wake up! Para kayo yung napanood ko sa Magandang Gabi Bayan na hindi nililibing yung bangkay kasi nakakagamot pa daw at parang buhay pa.

Yung Ultraelectromagnetic Jam album, tribute yon. Pagpapasalamat ng mga sikat na banda ngayon sa Eraserheads sa na-pave nilang daan para sa mga tulad nila na gustong sumulat ng kanta at iparinig sa mga tao. Hindi sya hint ng reunion o ano mang pinag-iisip ninyo.

Two words lang: MOVE ON.

Wala nang Eraserheads. Kill the "Ely vs the other Eraserheads" issue. Ibigay sa Eraserheads ang para sa Eraserheads. Ang sa Cambio ay sa Cambio. Ang kay Surfernando ay kay Surfernando. Ibigay sa Pupil ang para sa Pupil.

The Eraserheads are dead.

Long live the Eraserheads!!!

Uruk-Hai

2006-01-06T01:17:00.000-08:00

Para sa karamihan, sila ang mga orcs sa army ni Saruman sa Middle Earth (sariling mundo ni J. R. R. Tolkien). Sa Lord Of The Rings trilogy, sila yung mga ginawa ni Saruman mula sa putikan sa ilalim ng Isengard. Sabi sa kin cross-breed daw sila ng orc tsaka goblin. Imagine mo na nagse-sex ang goblin at orc. Ewww. Hehe

Ang mga Uruk-hai, para sa kin, e yung mga madalas nating makita sa mga open field concert. Pag grupo sila, kadalasan may flag na may Twisted Red Cross tapos nakalagay kung anong part ng Metro Manila yung nire-represent nila. Eto ang description ng isang Uruk-hai:

1. Itim na t-shirt na may logo ng alin man sa sumusunod:
sikat na death metal o kaya kahit anong foreign rock band
mukha ni Bob Marley
logo ng "Pulp Summer Slam"
2. Pantalon:
army fatigue
punit na jeans
jeans na sobrang baston
3. Sapatos:
chuck taylor
combat boots
4. Buhok:
bleached ng agua occinada (hydrogen peroxide)
mohawk
kalbo
long hair na naka-dreadlocks
5. Smell
amoy bulok na kahoy
amoy kinulob na damit na pinagpawisan
amoy patay na daga

O ayan kilala nyo na sila? Oo sila nga yon. Sila yung mga nanghihipo ng mga babae sa concert. Sila yung mga nagsasaksakan pag nagkasikuhan sa mukha yung mga magkakaaway na "clan" habang nasa slam/mosh pit. Sila yung mga umiihi sa mga bote ng mineral water tapos ibabato sa audience na walang muwang. Sila yung mga taong nagpupunta lang sa concert para manggulo, hindi para makinig.

Hindi sa gusto kong ma-exterminate ang mga taong ito. Inaamin ko na dumaan din ako sa phase na ganito. Dati-rati pag may concert ang mga underground punk bands tulad ng The Wuds o kaya Philippine Violators, ayan nagtatawagan na kami ng pinsan ko (na pulis na ngayon) tsaka mga tropa nya. Ubos ang isang maliit na tube ng Splash Hair Gel sa buhok ko para tumayo. Tapos may eyeshadow pa ko. Suot ko yung fatigue ko sa ROTC, t-shirt na puti sa loob, tapos punit na jeans. Yung concert na pupuntahan namin, usually mga amps lang tsaka drums na naka-setup sa trailer ng truck.

Pero teka. Huwag nyo kami itulad sa mga Uruk-Hai na to. Punk ang fashion namin noon kasi punk ang pupuntahan namin na concert, at alam namin ang message ng mga bandang tutugtog. No Flag, No Race, No Rulers, No Country. Haay. Teenage angst. Mags-slam dance kami, oo magkakasakitan, pero konti lang ang gulo. Kadalasan mga naka-tatlong red horse yung mga nag-aaway.

Those were the days.

Ngayon, kahit saang may open-field concert, pupunta tong mga to. Same attire. Same odor. Hinding-hindi ko malilimutan yung Pulp Summer Slam 2005. Gusto kong manood kasi may P.O.T. daw. Last performance ever na nila. Hindi ko naman inexpect na magiging Grand Assembly of the Uruk-Hai tong concert na to e. Ayun. Buti na lang wala kami dun sa mismong field. Nasa bleachers kami, nanonood ng kanilang mga tribal rituals tulad ng sunugan, ihian, batuhan ng bote. Ay, may banda nga palang tumutugtog nun.

Anong point ko? Naiinis ako sa kanila. Hindi mo maeenjoy ang isang magandang concert dahil sa mga taong ito. Kahit gaano kaganda ang lineup ng mga banda, basta may presence ng mga Uruk-Hai, nasisira ang concert. Oo masayang tingnan kasi may mga nagsasayawan. Pero namaaaaaan chong dude pare tol (with conio accent), nagbayad ako ng ticket e. I have the right to enjoy the concert as much as these barbarians do. Gustuhin ko mang maki-slam sa kanila to relive to days of old, ayoko rin kasi baka mabato ako ng kung anong mapanghi. Ayoko ng ugali nila pag may concert.

Lalong ayoko naman kung magkaroon ng proper decorum pag concert.

Pogi Rock

2006-01-03T18:32:00.000-08:00

Hindi na sya sekreto. Gamit na gamit na yung term sa iba't-ibang blog. Narinig na natin kay KC Montero sa MTV Pilipinas 2005 nung inintroduce nya yung Cueshe tsaka Hale. Ang bagong genre sa pinoy music... POGI ROCK.

Saan at paano nagsimula ang genre na ito?

Siguro dahil sa hilig ng tao ng fusion, napapaghalo nya ang mga hindi nagkakasundong styles para makagawa ng isang common ground sa mga nag-aaway.

For example, noong mga 1992 to early 1997 (ang "Rock of the World" era ng LA 105.1), ganap na ganap yung metal vs hip-hop wars. Naaalala ko pa nung iniintroduce nina Ely Buendia (Eraserheads) at Dong Abay (Yano) yung kanta ng Introvoys nung nag-guest DJ sila sa LA. Parang ganito yung sabi ni Ely: "at ang next song po natin, galing sa isang .. ah.. hip-hop band, Line To Heaven by the Introvoys" (sarcastic applause sa background). Wala kang maririnig sa mga DJ ng LA105 kundi "Kill The Hip-hop". Naka-attend pa ako ng isang underground concert noon, may mga nakita akong punkista na ang tawag sa grupo nila ay HUKBALAHOP (Hukbong Bayan Laban sa Hip-hop). At malaking proof ng giyerang ito ang Punk Zappa character sa second album ng Eraserheads. To quote Punk Zappa:

"...tapos, pag Linggo, pupunta kaming lahat sa Megamall. Tapos, aabangan namin yang mga hiphop na yan. Tapos, pag-uumpugin ko yang mga tinginingining breakdancer at mga yo na yan. Tapos, bubugbugin namin sila. Tapos, kukunin namin yung mga D.M.s nila..."

Not long after, noong 1997, sunud-sunod lumabas ang mga bandang Limp Bizkit, Korn, at Incubus na may flavor ng hip-hop sa kanilang pagka-"metal". Dagdag pa dito ang Family Values Tour noon na bukod sa mga rock bands ay nagfi-feature din ng hip-hop at techno artists. Nilamon agad ito ng mga tao na dating galit sa hip-hop at nakisabay na rin sa "yo yo yo" at "wassup ma nigga" habang nakikiheadbang. Ang final nail to the coffin ng hip-hop vs metal wars ay ang 1998 hit single ni Puff Daddy na Come With Me na nag-feature kay Jimmy Page (Led Zeppelin) na nagsasample ng song na Kashmir.

E shempre sikat na ang fusion ng hip-hop at metal. Kelangan na ng mga Pinoy counterparts ng Limp at Korn. Ayan at naglabasan na ang Greyhoundz, Cheese (Quezo), at ang patok na patok na Slapshock.

Ok, ok, anong connection nito sa Pogi Rock?

Noong 1997 din, kung matatandaan ninyo, sumikat ang Spice Girls at Hanson sa U.S. Nung 1998 tuluyan nang sumikat ang Backstreet Boys, NSync, Boyzone, at Westlife. Matapos ang ilang years ng paghihirap ng mga tao upang ilibing sa limot ang Menudo at ang New Kids On The Block, sumulpot ulit ang mga BOY BANDS.

Ang boy band ay grupo ng apat hanggang anim na lalaki (5 ang magic number) na kumakanta ng mga Hiphop-R&B-pop melodies. Pinipilit pa nga nila na huwag "boy band" ang itawag sa kanila kundi "vocal group". Yeah right. Minsan maiisip mo na lipsynching lang talaga ang ginagawa ng mga grupong ito pero wala na silang pakialam dun kasi hindi yun ang mahalaga para sa commercial success ng isang boy band. Ika nga sa Wikipedia,

"Equally important to the group's commercial success is the group's image, carefully controlled by managing all aspects of the group's dress, promotional materials (which are supplied to teen magazines), and music videos, the most famous boy band manager being Lou Pearlman. Typically, each member of the group will have some distinguishing feature and be portrayed as having a particular personality stereotype, such as "the baby," "the bad boy," "the nice boy." Whilst managing the portrayal of popular musicians is as old as popular music, the particular pigeonholing of boy band members is a defining characteristic of boy and girl bands." (http://en.wikipedia.org/wiki/Boy_band)

Siguro ngayon tapos na kayong mag-"aaaaahhhh oo nga no". Ang pogi rock ay ang fusion ng Rock at ng Boy Band. Hindi necessary ang talent, hindi necessary na maganda ang nilalaman ng kanta mo. Ang importante e mabenta ang itsura mo sa mga babae. Ang mga major characteristics ng Pogi Rock band ay ito:

may vocalist na may "angelic" face para ma-complement ang rugged na dating ng distorted guitars,
may love song na carrier single, at
80% ng population ng mga live gigs ay mga babae at bading. Yung 10% e mga fans na lalaki, yung 8% e yung mga boypren na pinilit sumama sa gig at yung natitirang 2% ay tropa ng mga nag-front act na banda.

Is Pogi Rock a derivative of Glam Rock? Medyo. Kasi ang glam nakafocus din sa looks ng band (pero noon dapat mukhang babae lahat ng members), accompanied ng kakaiba at nakakasilaw na mga costumes. Siguro ang pinagkaiba ng Pogi Rock sa Glam Rock, open ang gayness at bisexuality (hehehe).Ang mga sumikat na glam acts ay sina David Bowie, Alice Cooper, and Queen.

Masama ba ang Pogi Rock bands sa Pinoy music industry?

Kung tatanungin mo ako, necessary evil. Nasa maximum tolerance mode ako pagdating sa Pogi Rock. Kasi, I would rather listen to Pogi Rock than listen to an "acoustic" (sabi dun sa Pinoy Rock mailing list, there is no such genre as "acoustic") recycling of an 80's or 90's hit. Kahit pakyut ang mga bandang ito, sila ang sumulat ng mga kanta nila. And these Pogi Rock bands are doing good in the local "hit charts". Last time I watched the MYX Daily Top 10, Pinoy rock bands ang naglalaban sa top 3. Yung mga mainstay ng chart na Backstreet Boys at Westlife, nasa lower 3. The rest, either "acoustic" o yung mga singers na nananalo sa Search for the Next Singing Dancing Acting & Tumbling Sensation Contest ng mga TV station.

Bukod pa dito, nagkalat na ang mga stalls na nagtitinda ng musical instruments sa malls. Maraming bumili ng gitara nung Christmas 2005. Tuwing dadaan ako dun sa isang high school sa amin, dati-rati laging may nagpa-practice ng sayaw ala-Universal Motion. Ngayon, mga kumpul-kumpol na studyante na may dalawang gitara at nagja-jamming na.

Pero ang pinakamagandang perk para sa kin ng pag-emerge ng mga pogi rock bands ay ang malinaw na demarcation line sa mga banda kung "for the love" or "for the money" ang ginagawa nila. Merong mga banda na talagang malalaman mong mahal na mahal nila ang kanilang craft at mahal nila ang Pinoy rock scene, pero habang nangyayari ito e kumikita sila ng malaking pera. Ngayon, madali mo nang madi-distinguish ang mga bandang mabubuo lang kasi gusto ng manager nila ang limpak-limpak na salapi at wala na silang pakialam kung saan pumunta ang scene.

My final take on the Pogi Rock scene? I-download mo muna yung mga mp3 nga kanta nila. Kung magagalingan ka sa tugtog nila, bilhin mo yung album. Pag lalaki ka tapos manonood ka ng gig nila, gawin mong babe-hunting festival. Make the most out of them kasi konting panahon na lang at mawawala na ulit ang Pinoy rock sa mainstream at mapupunta sa kung ano mang isalaksak sa lalamunan natin ng MTV at MYX.

Itchyworms - Noontime Show

2005-12-19T18:50:00.000-08:00

Nagsimula na parang noontime show, natapos na parang Broadway. Akala ko Light Peace Love ang 2005 Album of the Year. Sorry, Bamboo fans, pero para sa kin, ang Noontime Show ng Itchyworms ang Album of the Year. Well crafted, pinag-isipan, hindi lang kaskasan, hindi sa kung saang dimension hinugot ang mga lyrics.

Maikukumpara ko ang Noontime Show sa Fruitcake ng Eraserheads, ang kauna-unahang Pinoy rock concept album na narinig ko. Maraming characters, maraming point of view. Pero ang pinagkaiba nito, ang Fruitcake, nag-revolve sa isang story. Ang Noontime Show, nag-revolve sa isang mensahe. Isang mensahe na pinagtatawanan lang natin o pinapalipas lang. Ginamit ng Itchyworms ang medium na ito para ipamahagi sa mga tao ang kanilang niloloob sa kabulukan ng kasalukuyang kultura ng Pilipinas.

Pag na-internalize mo ang message ng album na to, marahil magbabago na ang tingin mo sa mga noontime show na ginagawa mong pampalipas oras. Habang may sumasali sa mga contests na tinatapatan ng pera ang dangal ng tao, habang may production number kung saan naroon ang mga artista na sabay-sabay kumakanta, habang may mga mukhang tangang nagsasayaw, habang may banda na may kasamang epal na artista, papasok ang tanong na ito sa isip mo:

"Hanggang dito na lang ba ang masa?"

Eto ang aking dissection ng album:

"Ang susunod na programa ay di angkop sa mga batang manonood. patnubay ng magulang ang kailangan"

Noontime Show
Nag-umpisa ang kanta na may fake audience clap na ala-1980's GMA Supershow.

Para sa kin, may tatlong point of view na mapapakinggan sa kantang ito. Yung chorus parang script ng mga artista sa noontime show, "Sali na, dalhin ang barkada, uulan dito ng pera...". Yung verses nila parang point of view ng mga producers/TV station, "Halina at sumama sa programa na pangmasa, hindi kailangang magaling ka bastat bibo't bongga ka..". At yung bridge, sermon ng Itchyworms sa mga kumakagat sa gimik na to ng mga noontime show, "Wala naman kayong alam, ginagawa kayong tanga...".

Ginawang facade ng Itchyworms ang masayang kanta, pero nagpapadala sila ng isang seryosong mensahe. Maraming naghihirap sa Pilipinas. Kaya kung ikaw ang TV station, paano mo mahihikayat ang mga tao para manood ng palabas mo? Silawin mo ng pera.

Buwan
Siningit nila ang intro na "Ka-Tol" para magmukhang intermission number ito sa noontime show. Yung "Ka-Tol" nila obvious na reference sa "Kapuso" at "Kapamilya" wars.

Yung Buwan, isa sa mga love songs na nakakalat sa album. Bakas na bakas sa kantang to ang, sa tingin ko, major influence ng Itchyworms. Pwede mong isingit ang kantang to sa isang album ng Eraserheads (pwera Fruitcake), pero di mo mapapansin na Itchyworms pala. Maiisip mong si Marcus Adoro ang bumabanat ng lead guitars dito. Tapos pakinggan mong mabuti yung pagkanta nila, lalo na yung "inaamoy ang yong pisngi", style ni Ely.

Contestant #1
And now back to the noontime show. Isang commentary na naman ng Itchyworms sa masang Pinoy na dikit sa theme ng album. Isang malaking "PERA LANG ANG KATAPAT MO!" ang message ng kantang to. Oo nga naman, masayang manood ng mga taong ibebenta ang dangal nila. Ika nga sa kanta, akala nila panalo sila. Yun pala sila ang talo.

"Igugulong nyo ung bato, pagdating sa dulo, luhod sa asin, kainin ang bato at manalo ng BENTE PESOS!"

Akin Ka Na Lang
Madadagdagan na naman ang mga repertoire ng kanta ng mga loser sa Pilipinas. Mahahanay mo ito sa mga kantang tulad ng "Iwanan Mo Na Sya" ng Parokya Ni Edgar tsaka "Paa" ng Da Pulis. Mga kanta ng mga nauunahan ng mga swabe at gwapo.

Medyo naaalala ko dito yung "Wouldn't It Be Nice" sa Pet Sounds album ng Beach Boys. Noong una akala ko talaga Beatlesque to e pero nag-isip ako ng kanta ng Beatles na parang ganito. Meron pero hindi ganun kalapit (You're Gonna Lose That Girl). Tapos inisip ko Eraserheads. Wala silang kanta na kapareho nito e. Ayun. Kaya hinukay ko ang Pet Sounds sa aking Classics folder at doon ko natagpuan ang "Wouldn't It Be Nice" (meron ba nito sa 50 First Dates soundtrack?)

Beer
Dim the lights. Buksan ang pulang ilaw. Ilabas ang mirror ball. Kumuha ng babae. Mag-slow dance sa kantang ito. Beer. Ang pinakagusto kong kanta sa album na to. Hindi ko alam kung paano ako naakit ng kantang to. Yung reference ba sa alcohol? Oo manginginom ako pero di ko naman na-tripan yung Sige ng 6CycleMind. Yung tema ba? Broken hearted na lalaki na dinadaan sa inom ang sama ng loob?

Siguro bukod sa paggamit ng word na "OLATS" sa isang kanta, naaliw ako sa melody ng kanta na to. Swabe ang halo ng 70's Manila sound sa senti nya. Beerhouse na beerhouse. Dagdag mo pa ang napaka-catchy na chorus. Tipong sasabayan mo pag umattend ka ng concert ng Itchyworms.

Magiging classic videoke song to.

Salapi
Sa intro nito mare-realize mo ang masamang epekto ni Pepe Pimentel sa Pinoy pop culture. Ang Balde o Salapi ay obvious na reference sa mga "spawn" ng Family Kwarta o Kahon, ang "Pera o Bayong" tsaka yung "Laban O Bawi". Siguro kadugtong ito ng Contestant #1, na kung saan pinapamukha nila sa mga tao ang kasalakuyang sitwasyon ng Pilipinas. Pera ang katapat ng dangal ng mga tao.

Astig yung instrumental dito na nagsimula sa 01:20 hanggang 2:13.

One Ball
Ang unang english song sa album. Medyo diskaril ang kantang ito sa theme ng album kaya ginawa nilang ito yung kantang isasayaw ng "Bembang Bebots". Simpleng-simple ang kantang to. May part dito na naaalala ko yung "Fabulous Baker Boy" sa Fruitcake ng Eraserheads.

Love Team
Isa to sa mga paborito ko sa album. Napaka-orig ng concept ng kanta. Point of view ng isang artistang may ka-love team pero totoo palang in-love na sya sa partner nya. Ang galeng. Naiimagine kong kinakanta to ni Mark Herras. Yeah right.

Siguro sa ngayon, alam nyo na mas concerned ako sa laman ng lyrics tsaka sa concept ng kanta kesa sa mga technical mumbo jumbo ng gitara at drums.

Wala Nang Pwedeng Magmahal Sa Yo
Ang aking "WHAT THE F*CK?!?!" song sa album. Magaling yung kanta na to. First song na narinig ko na napa-"SICK!" ako sa lyrics. Ayos yung pagkasulat ng phone conversation dito. Edna vs her stalker. May siningit pa rin silang commentary na para sumikat dito Pilipinas, dapat maputi ka.

Alam ko wala talagang aamin na nakaka-relate sila sa character sa kantang ito. Pero kung titingnan mo yung mga fanatics sa mga noontime show, may probability na mangyari to e. Wag naman sana umabot sa point na may mamatay na direktor kasi hindi marunong pumili ng shots.

Mr. Love
"Dear Mr. Love, my name is Boy. Im only 39 years old, and I haven't had a girlfriend yet..."

Lampas na ako sa 3/4 ng album, wala pa rin akong naririnig na patapon na kanta. Bago na naman yung putahe dito. Conversation naman. Sagutan yung mga verses, isang idealist at isang cynic, nagtatalo tungkol sa love.

Sa chorus nito ("Live your life a little, fold it in the middle and send it out.."), naaalala ko yung Oasis kasi parang ganito sila sumulat.

Everybody Thinks You're Crazy
Commentary na naman ng Itchyworms sa mga taong tamad, bahala na, at umaasa na lang sa mga noontime show para bigyan sila ng pera. "We put all our hopes in only one box and pray that it has a lot of magic...". Laban o Bawi.

As a single, hindi mo maiisip na Itchyworms ang kumanta nito. Makakatayo sya mag-isa at pwede mong sabihin na pang "next step" na ang tunog ng kantang ito para sa kanila. As a piece in the album, ito yung unang kanta sa album na seryoso, madilim, at malayo sa happy-sappy mood na bini-build up ng mga previous na kanta.

Falling Star
Eto ang hinding-hinding mawawala sa mga characters ng noontime show. Ang washed up actor na wala nang career. Sorry sa mga fans ni Onemig Bondoc, pero pag naririnig ko tong kantang to, naaalala ko sya. From matinee idol to soap opera extra to Chowtime Na. What are the odds?

Malungkot at insecure ang kantang ito. Dine-depict ang limbo na kinalalagyan ng maraming artistang ginamit at ibinasura ng major TV stations. Mga na-discover ni Kuya Germs o mga nanalo sa mga Search for This and That Star na walang pinatunguhan.

Soap O Pera
Hindi mo kailangan mag-isip ng malalim para makuha ang gusto nilang sabihin dito. Tinatanong ko rin sa sarili ko kung bakit patok na patok ang mga telenobela sa TV. Siguro wala lang talagang maisip na maibibigay na iba ang mga TV station sa mga nanonood.

Dahil sa pagsingit nila ng lead guitar to the tune of Noontime Show, binigyan nila ng "reprise" feel yung kanta. Mahusay na conclusion naman ang kantang ito sa theme ng album e. Ano yung theme ng album? Ginagawang tanga ng TV ang mga Pilipino.

Production Number
Ang pinakamalupit na encore na napakinggan ko. Narito lahat ng characters ng Noontime show, kelangan ko lang malaman kung ano ang mga pangalan nila. Para kang nanood ng bulok na Broadway play tapos nagro-roll call na.

00:37 Rodel "Jukebox" Rodrigo - Parody ni April Boy
01:13 Wacky, Cholo, and Paeng - Parody ng mga boy bands.
02:12 Balik kay Rodel "Jukebox" Rodrigo with Aegis-like backup vocals
02:50 Apat-apat - Parody ng Ocho-ocho
03:25 Bembang Bebots at mga macho-gwapitong "Dreamboy(?)" - Parody ng Sexbomb, Masculados at mga double meaning na walang kwentang kanta
04:36 Buwan
Ramir Ramirez Jr - Parody ba ni Robin Padilla to?
The Cast of Akin Ka Na Lang - Parody ng mga telenobela actors na sabay-sabay kumakanta sa mga noontime show
05:33 Beer
Lolita Morales - Parang si Pilita Corrales
Fuji Nakamura and Yumi Nakayama - mga Japanese actors
06:17 Salapi
Carlos Santa Ana - Hehehe. Parang Carlos Santana with Rob Thomas. Pati gitara pang Santana e (Hayop! Di po ba?). Pakinggan nyo yung lyrics. "Di malaman-laman ang sanhi. Di makikita kita ang ..." Fill in the blanks.
06:45 Wala Nang Pwedeng Magmahal
Ang dami ng mga "artista" dito. Di ko nakuha mga pangalan e. Pero parang narinig ko boses ni Aia ng Imago.
07:48 Nagwala na. Showband mode na sila dito. Mga tipong pang-second set ng showband. Kuhang kuha pati yung "Huh-huh-huh-huh" na parang Jennifer Lopez sa Let's Get Loud na laging ginagawa ng mga showband pag sayawan na.
10:02 Encore
"Lahat ng ito'y kasalanan namin. Hinain namin sa inyo kahit hindi wasto..." Ang husay ng areglo nito. Eto na ang part na kung saan bababa na ang curtain at magpapaalam na ang mga artista sa play.

Ultraelectromagnetic Jam - Mga Kwentong Album Launch

2005-11-30T11:17:00.000-08:00

ang post na ito ay matatagpuan din sa Circus mailing list (http://launch.groups.yahoo.com/group/eraserheads) message #67389. ito ay na-post noong Wed Nov 30, 2005 11:17 am.

Ang Ultraelectromagnetic Jam Album Launch (ayon sa aking memory):

Matagal ang hinintay namin bago mag-umpisa ang concert. MGa 10 na yata nagsimula.

Namatay ang mga ilaw at pinalabas ang video ng With A Smile sa widescreen. Pagkatigil ng video, kinanta na ng South Border ang rendition nila.

Si Kitchie nakalimutan ata yung lyrics ng Ligaya kasi inulit nya yung line na "Ilang isaw pa ba ang kakainin". Iba na yung banda nya.

Namatay ang ilaw at lumabas ang mukha ni Raimund. Ginaya nila yung style ng Beatles Anthology at may kanya-kanyang input yung bawat member ng Eraserheads tungkol sa beginnings nila.

Raimund: "sabi nila sa min, HINDI KAMI GWAPO. pagkasabing-pagkasabi nun, nag-disband na kami. hindi pala music lang dito sa Pilipinas..."

Nakakatawa kasi pagkasabi ng tungkol sa pagka-GWAPO at PACKAGING, tumugtog ang Cueshe. Nagkalat ang bandang ito. Objective ako nito ha. Hindi nila alam ang lyrics ng Hard To Believe at parang nagma-mumble na lang sila ng words. Marami akong narinig na "BOOO". After ng performance nila, walang pumalakpak. As in wala.

Nagkwento si Yael ng Sponge Cola "lagi naming kinakanta yung mga kanta ng eraserheads tuwing field trip namin nung grade school pa kami". Kinanta nila yung Pare Ko. Kulang yung performance nila kasi naaalala ko pag concert ng Eraserheads, malaki yung part ng crowd sa pagkanta nito, lalo na sa part na "DI BA, T%#@ INA!!"

Tumugtog ang Isha ng Torpedo. Kumakanta na lahat ng tao nito. Namatay ulit ang mga ilaw tapos may interview kay Isha. "Ang mga kanta ng eraserheads ang soundtrack ng buhay ko nung college"

Napaka-ultraelectromagnetic ng performance ng 6 cycle mind. Tuluyang nagbago na ang tingin ko sa bandang ito. Nagwawala na ang mga tao kakakanta ng Alapaap. Nakikita na naming nagse-setup si Paolo Santos at iniisip namin kung paano nya susundan yung ganung katinding performance.

Paolo Santos: "oo nga pala, may bago akong friend... si Marcus Adoro ng Eraserheads". Parang sabungan yung UP theater sa sigaw. Standing ovation para kay Surfernando. Kinanta ni Paolo yung Magasin. Nag-guitar solo si Marcus nung huli. Ang lupet. Napaka-lupet. Kaso ayoko na ulit tumapat sa mga speaker pag may dalawang sliding guitar. hehe

Tumugtog ang MYMP ng Huwag Mo Nang Itanong. Tumahimik lahat. Parang nagdadasal. Napaka-captivating ng boses ni Juris. Yung nga lang, nasira yung amp nila at nababoy ang guitar solo sa huli.

Nagkwento ang mga members ng eraserheads tungkol sa Overdrive. Sabi ni Raimund, "nagsimula ka sa wala nun tapos biglang dami ng pera mo. anong gagawin namin sa pera? pare bili tayo ng kotse (tawa ng tawa).. e si buddy pala, hindi pa marunong mag-drive"

Interview naman kay Barbie: "napaka-visual ng mga kanta ng eraserheads. alam mong kahit mabababaw ang lyrics nila, they are smart people." Kinanta ni Barbie yung Overdrive. Ang kyuuuuuuuuuuuuuuut.

Tumugtog ang Imago. Para akong nahi-hypnotize sa performance ni Aia. Kung iko-compare ko yung performance ng mga female vocalists, sa Imago yung pinakamagandang performance.

Right after ng Imago, kumanta si Ebe ng Sugarfree ng excerpt from "Lightyears". Ginawa nilang intro yun ng Tikman. Habang nasa instrumental, sumigaw si Ebe ng "MABUHAY ANG ERASERHEEEEEEAADSSS!!!"

Sumunod ang Radioactive Sago. May hawak si Lourd na bote ng alak at tingin ko nandun yung lyrics nya ng Alkohol. Sa galing ng performance nila, sumisigaw na yung mga tao ng "AL-KO-HOL!!!AL-KO-HOL!!!AL-KO-HOL!!!" na parang nagrarally sa EDSA.

Interview sa Orange and Lemons: "sinusundan namin ang Eraserheads dati kahit saan pa sila mag-perform...maraming salamat sa Eraserheads dahil they paved the way for bands like us. kung wala ang eraserheads, hindi nabigyan ng break ang mga alternative bands sa mainstream" (or something like that.

Last performance ang Orange & Lemons. Wala si Rico J Puno, Brownman Revival, tsaka si Francism. After ng show, wala pang tumatayo at lahat e tumitingin sa likod at nag-aabang ng surprise. Sa kasawiang palad, nagsalita na ang voice-over ng "that's all for tonight folks" at obvious na bitin na bitin lahat ng mga tao.

Overall, nice show. Parang concert na rin ng Eheads yung napuntahan ko sa tindi ng energy. Hintayin nyo baka ipalabas to sa TV kasi may mga interviews ng GMA7 tapos baka lumabas din to sa VCD or DVD. Sulit ang bayad ko. Actually hindi lang sulit. Parang may utang pa ako sa producers.

(view photos from the event at http://arquiza.com/myphotos/ultrajam/ )

Ultraelectromagnetic Jam Album Review

2005-11-29T10:20:00.000-08:00

ang review na ito ay isa sa mga unang lumabas na review ng Ultraelectromagnetic Jam. ito ay posted Tue Nov 29, 2005 10:20 am (message #67323) sa Circus mailing list (http://launch.groups.yahoo.com/group/eraserheads), noong mismong araw na nilabas ang album sa mga stores.

6 Cycle Mind – Alapaap
GRABE! Nabago tingin ko sa 6 cycle mind dito. Binigyan nila ng angas yung Alapaap. Galeng-galeng! At least dalawa na yung kanta nilang alam ko. Yung isa yung may “konting alak lang kahit walang pulutan”, tapos eto yung isa. Well done. Clap clap clap.

Barbie Almalbis – Overdrive
Awwww. Ang cute. Para syang 16 years old na gustong mag-drive. Yung lang. Sayang hindi nya sinama yung food trip ni Marcus sa huli. (Ginataang niyog.. ginataang gata… Ginataang Susi..)

Brownman Revival – Maling Akala
Alam nyo na to. Pero isipin nyo, isang kanta ng Eraserheads ang kinailangan ng bandang ito para makapasok sa mainstream. Galeng no?

Cueshe – Hard To Believe
Hmmm… Kelangang maging objective. Kelangang maging objective. Kelangang maging objective. Kelangang maging objective. Kelangang maging objective. Kelangang maging objective. Kelangang maging objective. Di ko talaga kaya. Taena parang si Tarzan tapos may mga kasamang gorilya na kumakanta ng Hard To Believe.

Francism – Superproxy 2k6
FRANCIS M, HARDWARE SYNDROME, FEATURING ELY BUENDIA!!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!! W00T!!!
ALL HAIL FRANCISM & ELY BUENDIA!!! 10 million times na paulit-ulit sa player ko tong Superproxy 2k6. After a very very very long time, nag-headbang ulit ako. Hahahaha.

Imago – Spoliarium
By this time, baliw na baliw na ako sa tuwa sa album na to. Langya. Holy Shet. As in Blessed by the Pope Shet. Kinukubabawan na ng goosebumps ang braso ko sa version na to ng Imago.

Isha – Torpedo
Isha who? Who-who-whooo-whooo. Parang si Kris Dancel nung sya yung front ng Eraserheads.

Kitchie Nadal – Ligaya
Cute… cute… cute… Dahil asawa ko si Kitchie at mahal na mahal nya ako. May part ung song na natawa si Kitchie. At nainlab ako sa kanya. At naghabulan kami sa meadow, pareho kaming naka-puti, at may putting kumot na nililipad ng hangin. Niyakap ko sya, at nagtawanan kami. Biglang natapos yung kanta. Nagising ako sa katotohanan.

MYMP – Wag mo nang itanong
As expected sa MYMP, isang magandang acoustic version. Napaka-husay. Magiging hit to. Sigurado ako.

Orange & Lemons – Huwag Kang Matakot
Bagay na bagay. Iisipin mong sinulat ito para kantahin ng OnL. Pero after nito, isunod mo yung Superproxy 2K6.

Paolo Santos – Magasin
Wow. Si Paolo Santos may banda na. Akala ko nung una si Florante yung kumakanta. Hehehe. Sa bandang gitna ng kantang to, binalik ko sa Superproxy 2K6 yung player.

Radioactive Sago Project – Alkohol
Parang Astro Part II. Pagka-yosi mo ng astro, mag-alkohol ka. After nito, ok pakinggan yung Superproxy 2K6

Rico J Puno – Ang Huling El Bimbo
Eto yung best of the best of the best sa album. Sunod sa Superproxy 2K6. hehehe

South Border – With A Smile
Pag pinatugtog mo yung album, isunod mo to sa MYMP, Barbie, tsaka Kitchie. Tapos, after nito, ok pakinggan yung Superproxy 2K6.

Spongecola – Pare Ko
Pagkatapos mag-play ulit ng Superproxy 2k6 sa player ko, pinakinggan ko to. Ok lang. mas maganda yung Superproxy 2K6.

Sugarfree – Tikman
Ok sana kaso wala yung Beatles-Shake-Your-Head effect na meron yung orig. Pero maganda pa rin sya kasi stereo na tong version na to. Yung orig mono lang yata yun e. hehehe

Para Sa Masa
Eraserheads meets U.S.A for Africa. Yun lang. hehehe

Overall - 5 out of 5 stars
Bakit? Dahil true blue Eheads fan ako at sigurado akong pag narinig ni Ely Raimund Buddy at Marcus to, magiging proud sila sa legacy na iniwan nila sa Pinoy Rock. Kahit yung tradition ng Eraserheads na mag-release ng album bago mag-Christmas, nakuha nitong tribute album na to.

Best song – Superproxy 2k6 (kasi andun si Ely). hehehe

Kung ako sa inyo, buy the original. Mag-aksaya naman kayo ng pera para dito. Ako na ang nagsasabi sa inyo, SULIT!!!

At Kung sakaling balak siraan ng Pulp at kung ano mang nagmamarunong na rock magazine ang album na to, eto lang masasabi ko sa inyo:

POP U!